The Last Hard Men (1976)

Aardige western met een knalharde apotheose. Coburn is een psychopaat met maar één doel na ontsnapping uit de gevangenis; wraak.

Ik ben niet zo'n fan van Coburn, maar ik vind hem hier prima, net als Heston.

Voor een western uit die tijd is het een redelijk harde film.

Ik heb mij er mee vermaakt.

3*

Een western die pas tegen het vurige einde echt zindert. Daarvoor een matte bedoening. Ik heb Heston nog nooit op een goede rol kunnen betrappen (wat een vlakke acteur is dat toch!) en zelfs Coburn is niet zo goed als hij had kunnen zijn in deze rol. In tegenstelling tot het soortgelijke Patt Garrett and Billy the Kid mist hier de directe confrontatie die de tweestrijd rechtvaardigt om spannend te zijn. Er had in ieder geval meer kat-en-muis-spel in The Last Hard Men kunnen zitten. Het blijft nu beperkt tot achter elkaar aan hobbelen tot de finale. Een zwake uitwerking van een verhaal dat veel potentie had dus. Het directe geweld is gelukkig wel erg fijn. Bloed is goed en brand is heet. Het einde is grillig, spannend en kent eindelijk wat tweestrijd. Omdat ik daar wel op het puntje van mijn stoel zat toch nog een aardige score, de rest beklijft amper.

Hoewel ik verre van een liefhebber van het genre ben, was het het verhaal dat mij overhaalde om deze film een kans te geven. Het is mij in ieder geval behoorlijk meegevallen. Een vrij harde western die een interessant verhaal heeft, sterk acteerwerk van met name Heston en Coburn en geregeld mooie shots van een eveneens mooie omgeving. Het tempo lag niet de gehele speelduur even hoog, maar de momenten dat het minder was qua momenten haalden de film zeker niet onderuit.

Een smakeloze western met veel zinloos bloedvergieten en een verhaal vol verwerpelijke karakters. Regisseur Andrew V. McLaglen denkt Sam Peckinpah na te doen door slow-motion te gebruiken, maar hij slaat de plank volledig mis. Dit is oppervlakkige exploitatie met de ene na de andere bloederige afrekening. Het is tekenend dat het hoogtepunt de scène is waarin Coburn Hershey door de kamer mept. Het zegt iets over de meer dan twijfelachtige moraal van deze mislukte western die het presteert om het talent van twee absolute topacteurs volledig onzichtbaar te houden. Niet te pruimen...

Regisseur Andrew V. McLaglen vond het na een hele reeks brave westerns met John Wayne en James Stewart blijkbaar tijd worden om eens een andere kant van de western te onderzoeen. Van de beschouwende ouderwetse western met een vleug romantisch verlangen naar het rauwere werk waarin kogels bloedige wonden achterlaten en de dood op een niet theatrale manier intreedt.

De ruige maar charmante cowboy die vanuit een romantisch gevoel van edelmoedigheid zijn laatste kunststukje voltrekt, moet in deze film wijken voor met cynisme omkleed geboefte en vergane glorie waarop het woord edelmoedig niet goed toepasbaar is. In deze film zijn het grijs geworden revolverhelden die de moderne tijden waarin de auto en de telefoon hun intrede doen, op gepaste wijze becommentariëren met ouderwetse zekerheden zoals hun revolver en hun meedogenloze bruutheid.

De film draait om een achtervolging. Een kat- en muisspel. Een ontsnapte gevangene, halfbloed indiaan en onbehouwen analfabeet genaamd Provo (James Coburn) en een gepensioneerde marshal die betere tijden heeft gekend (Charlton Heston) wiens dochter door Provo wordt gekidnapt. Een persoonlijke kwestie waaraan wederzijdse wraakgevoelens ten grondslag liggen. Tevens een ode aan een generatie brute revolverhelden die niet meer is. Een ode zonder winnaars. Een ode gedrenkt in hopeloosheid, valse verwachtingen en pessimisme. De invloed van de Italiaanse western is onmiskenbaar.

Prima acteerwerk van Coburn en Heston en van de kittige Barbara Hershey in een western met een mager verhaal maar met een prachtige setdesign, een geslaagde sombere rauwe sfeer en een goede dosis spanning.

Brute maar ook goede western. Peckinpah-achtig jazeker, maar minder subtiel en met vlakkere personages. Een wrokkige outlaw ontsnapt uit het werkkamp met nog een aantal andere misdadigers en heeft nog een rekening te vereffenen met vroegere premiejager Burgade. Hij is vastbesloten om het hard te spelen. De western ligt op de tijdslijn al in de eerste jaren van de 20ste eeuw, met de eerste auto's die door de straten rijden. Zowel Provo als Burgade zijn nog twee overblijfselen uit de goeie oude cowboytijden die vele jaren na datum nog steeds op hun manier elkaar naar het leven staan. Het is James Coburn als gemeen krapuul die de beste rol heeft. Van Heston was ik minder onder de indruk in een vroege oude mannenrol.