Celia (1989)

Intrigerende film over een meisje, wiens konijn is afgepakt, wel erg ver gaat om wraak te nemen. Het begin van de film met de "droommonsters" is erg goed gedaan, maar dan zakt de film weg in een al te gewoon jeugddrama. Het open einde is dan weer wel leuk.

Met dank aan alexspyforever gezien.

Celia is een redelijk interessante profielschets van een nogal getroebleerd 9-jarig meisje. Wie hier een echte horror verwacht zit mis; dit is onvervalst drama. Celia heeft een niet eens zo ongelukkige jeugd, maar kan slecht omgaan met het verwerken van verlies. Nadat ze eerst haar oma, daarna haar vrienden en tenslotte haar konijn kwijtraakt, slaan de stoppen door.

Grootste manco van de film: erg overtuigend is haar afdaling in waanzin/wraakzucht niet. Dan prefereer ik bv. het soortgelijke (en waargebeurde) Heavenly Creatures, wat veel indringender laat zien waar losgeslagen kinderfantasieën toe kunnen leiden. Grootste pluspunt van Celia is echter de prettige, zonnige sfeer, door het rustige (niet experimentele) camerawerk. Hier en daar zijn er wat kleine (horror)effecten, maar het leidt verder niet af en staat in dienst van het verhaal.

Daarom een kleine voorkeur voor deze film. 3,5*

Niet erg origineel, want er zitten nogal wat echo's van andere coming of age-films en boeken in deze film. Maar toch bij vlagen erg goed gedaan. Het rustige camerawerk, de vrij subtiele schets van de onderlinge relaties (met name die tussen Celia en haar ouders en bijvoorbeeld tussen de moeder en buurvrouw) en de integratie van de (zeer beperkte) horrorelementen zijn sterk. Gaat een ietsje te lang door en was sterker geweest zonder de laatste twee suggestieve scenes.

Is destijds in de VS en de UK gepromoot als evil-kid-horrorfilm, in de VS zelfs onder de naam Celia: Child of Rage. Volslagen belachelijk.

Pffft, wat saai en braaf was dit dan? Het klopt inderdaad wat andere hier beweren dat dit geen horror-film is! Deze film is meer alsof je naar McLeod's Daughters of The Flying Doctors zit te kijken. Menig oudere film bezit een betere en moderne visuele stijl dan deze film. Nu kreeg ik al een vermoeden toen de opening, terwijl er simpele themamuziek speelt, er al truttig en oubollig uitzag. Dit werd nog meer bevestigt doordat de film zich afspeelt in het naoorlogse patriarchale conservatisme van Australië in de jaren vijftig. Ook het camerawerk was ongelooflijk saai, en blijf constant statisch op één plaats hangen. En dan Jonge kinderen die niet met elkaar kunnen opschieten, angst voor de communisten en de konijnenpest. Bleuh, en maar klagen over konijnen en communisten, de film bleef er maar over doorgaan, en doorgaan en doorgaan. De klein burgerlijkheid uit die tijd was er voldoende, eveneens de lijfstraffen voor kinderen. En tja, jeugdige fantasieën komen omdat je naar verkeerde films kijk en verkeerde verhalen (voor)lees. Nou voor mij is er dan ook geen hulp meer mogelijk want die Aussie-wezens genaamd Hobyahs waarover aan het begin werd voorgelezen en zodoende ook zagen. Waren met verdoemde ziel, het enige aan de film wat ik nog enigszins interessant vond. Zelfs de climax met uit het plot beloofde wraak was vooral te braaf voor woorden. Tja en als verder het enige leuke karakter een konijn was...?