Un Amour à Taire (2005)

De film staat te boek als de eerste (?) film die als onderwerp heeft de vervolging en opsluiting in straf- dan wel vernietigingskampen van homoseksuelen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Des te opmerkelijker dat dit dan mondjesmaat aan bod komt.

De film, hoofdzakelijk gemaakt voor het Franse tv-publiek, blijft keurig binnen de lijntjes van het drama dat zich voltrekt op het beeldscherm. Slechts her en der schiet het buiten de lijntjes door enige martelpraktijken in beeld te brengen danwel te verwijzen naar de status van homoseksuelen in de kampen. Van complete vernederingen tot lobotomie (een hersenziekte die waarschijnlijk zo genezen kan worden). En dan blijft het vaak nog bij een woordelijke verwijzing.

Blijkbaar was het publiek er nog niet klaar voor? Het systematisch 'oppakken' van homoseksuelen tijdens WWII is pas sinds 2001 in Frankrijk erkend. Twee jaar later dan in Duitsland overigens.

Een onderwerp dat door deze film dan wel aandacht krijgt, maar dan wel braafjes. En dat is jammer, want zo braaf was het allemaal niet. Voor het verhaal is het personage Sarah uitermate belangrijk, maar voor het onderwerp nogal dodelijk.

Desalniettemin een sterk verhaal ondanks weinig grote verrassingen en een onderwerp dat op de kaart werd gezet voor een groter publiek.

Nog geen projekt bekend voor de vervolging van de Sinti/Roma die nog lager op de rangorde stonden? Blijkbaar is dat nog te taboe (en nog niet officieel erkend, of toch wel?).

Aangrijpend verhaal over de natuurlijke onschuld van een jongeman, de liefde voor zijn naasten en de liefde voor het leven. Wat jaloezie kapot kan maken, wat door onrecht en colloboratie gekocht kan worden, ontkomt niet aan de blijvende kracht van herinneringen en zal uiteindelijk achterhaald worden door de tijd, die onherroepelijk voortschrijdt. Un Amour à Traire laat zien waar liefde een mens toe in staat brengt, hoe fataal dit soms kan zijn, maar dat die liefde - onder welke omstandigheden dan ook - altijd de drijvende kracht is achter. Een film om te koesteren, ware het niet dat de epiloog de kijker uit een realiteit trekt die ondanks haar hardheid en onrechtmatigheid meer liefde uitstraalt dan de koele wereld waarin wij vandaag leven.

Filmpje die vooral het in het begin tot aan de 70 min. indruk maakt.

Wat daarna allemaal volgt zit zo vol met cliche's en hebben we nu al zo vaak gezien maar dan nu, met homo's op de set.

Ik vind het allemaal prima want het begon zo veelbelovend, maar om daarna weg te zakken in een veel te moralistisch toontje doet me geen deugd.

De setting was prima, veel goede (voor mij) onbekende acteurs en actrices die dit uitgemolken verhaaltje nog enigszins op de been hield.

Helaas wisten die zelfde acteurs vast niet dat er te pas en te onpas overal een melancholisch muziekje door de zaal dendert. Zonde.

Volgens mij hoorde ik het ook nog bij de martelingen (kan ook een vorige echo zijn geweest ) . Fijn hoor zo'n sound director die alles verknald.

Ondanks dat ik nog wel iets met het verhaaltje en de acteurs kon doen, heeft het totale plaatje geen diepe indruk op mij gemaakt.

Nadeel is ook de korte speelduur, het kwam toch wel afgeraffeld over want het tempo van de gebeurtenissen lag na de 70 min. te hoog. Er werd teveel opgestapeld en dat alles verpakt zonder verassingen.

En ondanks alle minpunten heb ik niet onnodig veel uit mijn neus lopen eten en heb ik me ook niet zo druk lopen maken als ik hierboven opnoemde. Maar het zijn te dik aangelegde gemiste kansen die dit prentje afhouden van een mooie score.

. wat een gemiddelde hier en op IMDB.

Niet dat ik dat de film niet gun, want het is zeker een sympathieke film die wat te vertellen heeft.

Echter blijft het wel érg nadrukkelijk een made-for-tv drama.

Het volgt filmisch gezien en qua script nogal betreden paden en weet nergens echt een hoogtepunt op te bouwen.

Jeremie Renier is toch wel een heel erg goed acteur en het einde is wel een behoorlijk slikmomentje.

Een zeer goede film. De film lijkt in het begin niets te worden. Dat komt omdat ik het in het begin te zoetsappig vond. Daarna word het verhaal heel sterk en zwaar om doorheen te komen. Wat een tragedie allemaal. Een prachtige film.

Het zoveelste oorlogsdrama met deze keer, naast de Jodenvervolging en de collaboratie tijdens WO II in het bezette Frankrijk, het verbod op homoseksualiteit als hoofdthema.

Onthutsend werk dat zekerlijk blijft hangen en zoveel jaren na de feiten als werkelijk "Hoe was mogelijk ?" overkomt.

Sterke acteerprestatie weeral van Jérémie Rénier in een aanbevolen film die een niet altijd zo best gekend aspect van de oorlog behandelt.

Goeie film waarin twee mannen hun liefde voor elkaar verborgen proberen te houden ten tijde van de tweede wereldoorlog. Wederom een film over een onderbelicht stukje WOII-geschiedenis: de deportatie van Franse homo's. Een mooi verhaal, met een aantal aangrijpende momenten tijdens de tweede helft. Net geen 4.0 sterren, vooral omdat de eerste helft net iets te lang duurt.

Was na 2½ jaar dringend aan herziening toe. Blijft een van de meest hartverscheurende films die ik ooit gezien heb. De klasse van de regisseur en van de acteurs druipt er vanaf. Film blijft rotsvast in mijn Top-10 staan.

Mijn tweede Christian Faure film. Wat een vreselijk aangrijpend en hartverscheurend drama. Het is gewoon niet te bevatten... Wat hebben ze toch een godvergeten beestachtige dingen met mensen gedaan. Ik ken veel homo's en het zijn stuk voor stuk kanjers en hartstikke vredelievend. Ik heb een groot deel van de film met dichtgeknepen keel ervaren en aan het eind kon ik mijn tranen echt niet meer inhouden. Een topfilm! Helaas worden in bepaalde delen van de wereld nog steeds de mensenrechten met voeten getreden. De duistere kant van de mens bekeken, zal dit helaas nooit volledig ophouden.........

Uitstekend oorlogsdrama over jodenvervolging, maar meer specifiek ook van andere minderwaardige mensen als homoseksuelen in Frankrijk waarbij het regime Pétain naarstig de Duitsers ter wille was tijdens WOII. Boeiend plot ook waarbij de driehoeksverhouding tussen de twee broers en Sarah centraal staat, veder uitgebreid ook met Philippe die letterlijk tussen Sarah en Jean instaat.

Het leven van de vier personages gaat al bij al voorspoedig ondanks het verleden van Jacques en de triestige gebeurtenissen die Sarah reeds onderging in de oorlog. Uiteraard blijft het verder opletten. Jacques balanceert op het randje van collaboratie met de Duitsers, maar verrijkt zich alvast op kap van de slachtoffers. Een wat jaloerse impulsieve zet draait echter verkeerd uit en twee plotlijnen komen samen waardoor Jean naar een concentratiekamp wordt gebracht.

Het leven in de kampen was gruwelijk. Ook lobotomie komt aan bod. Sterk einde ook waarbij de familie Lavandier gebroken en gedesillusioneerd uit de oorlog komt. Sterke film die wel even zal blijven hangen. Goed plot en goede acteerprestaties, knap!