Idiocracy (2006)

(...) Idiocracy begint met een rechtvaardiging van de titel. Hoe monden democratie en technocratie in het universum van Judge uiteindelijk uit in ‘idiocratie’? De scenarioschets is misschien wat kortzichtig, maar de aangevoerde hoofdreden is warempel bijzonder actueel: de intelligente laag van de bevolking ziet wat betreft zwangerschap te veel leeuwen en beren op de weg. Het stel dat Judge opvoert, stipt de ongunstige huizenmarkt aan (typisch, zo richting de beurskrach van 2008), en vandaag de dag zou je daar, naast het carrièreperspectief, een eco-politiek motief bij kunnen denken.

Judge’s filmische conclusie is snel en functioneel: als intelligente burgers het voortplanten staken, terwijl de dommen zich zorgeloos blijven voortplanten, is er over vijfhonderd jaar met zekerheid geen slimme geest meer over. In dit ideale tijdreisscenario ontwaakt officier Joe Bauers (Luke Wilson), proefkonijn voor een vergeten Pentagon-project, precies uit zijn cryo-slaap op het moment dat zijn modale IQ broodnodig is geworden.

KLIK voor mijn volledige artikel over deze film.

Een idiote film over een idiote samenleving. Als ik kijk naar wat er de laatste jaren en dan vooral de laatste tijd links en rechts op onze aardkloot gebeurt (Brazilië, VS, China), dan zou dit huiveringwekkende toekomstbeeld wel eens minder hypothetisch kunnen zijn dan we nu voor mogelijk houden. Goed dat wij er tenminste nu nog om kunnen lachen. Of is dat ook een teken van dommigheid?

Na de intro direct afzetten is mijn advies.

Grappig en vooral ook zo herkenbaar. De paniek toen ze erachter kwamen dat Joe niet gescand kon worden via een barcode op zijn arm! Nog even en ook dát is de realiteit. Idem voor de elektrische auto's die van afstand worden uitgeschakeld.

Vond het erg geestig en vol humor. Met een speelduur van net onder 1,5 uur ook zeker niet verveeld.

Leek me vroeger toen ik hem tegenkwam al niks maar heb het nu maar eens geprobeerd. Eigenlijk vooral vanwege Luke Wilson, die toch wel aardige films op zijn naam heeft staan.

(En wederom verkeerde informatie vooraf met zoals op de dvd staat "hilarische film, buitensporige grappen waar iedereen om kan lachen!̈ ). Zucht.

Deels een soort komische variant op de Time Machine. Aan Wilson ligt het niet die doet het goed. Helaas heel veel sex georiënteerde grappen en het antwoord op hoe gaat dit nu aflopen is ook teleurstellend. Ook de achtergronden zien er vaak zeer nep uit.

Wilson als Joe werkt bij defensie. Zijn werk stelt niet veel voor en hij doet de hele dag niet veel. Hij wordt verplicht mee te doen aan een geheim experiment. Hij wordt ingevroren maar helaas voor hem wordt het experiment vergeten en ontwaakt in het jaar 2505.

Hoewel de film nog redelijk van start gaat, gaat het snel achteruit zodra hij in de toekomst is beland. Als drama had het verhaal wel gewerkt maar als komedie eigenlijk helemaal niet. Ook hoe het afloopt is verre van tevredenheid. Jammer van mijn tijd.

Deze film was helemaal zo slecht nog niet. Ik kon af en toe best lachen.

3 sterren.

Maffe science fiction komedie film.

Waarin de mens in de toekomst olie dom is.

En omtrent dit gegeven een knotsgekke aaneenschakeling van gekkigheid.

Geinige film maar geen uitspringer.

Povertjes.

Leuk idee en op verschillende vlakken ook goed uitgewerkt. Het is alleen moeilijk om over de ganse lijn even inventief en creatief uit de hoek te komen. Dat uit zich na een tijdje in wat flauwe mopjes, mopjes die ook in herhaling vallen.

De maatschappijkritiek is anders wel amusant. En spijtig genoeg ook niet eens zo ver gezocht, niet in 2006 en ook niet in 2022. Luke Wilson is een perfecte cast als grijze muis en ook Dax Shepard kon ik wel hebben. De rest is wat minder, maar dat hangt toch vaak samen met het materiaal dat voorhanden is en dat is net te min voor een film van anderhalf uur.

2

Een leuk uitgangspunt, maar wanneer de makers niet veel anders kunnen verzinnen om de stupiditeit van de mensheid in de 26ste eeuw te illustreren dan grappen over geld, kont en Gatorade begin ik toch te vermoeden dat de makers zèlf ook enigszins stupide zijn, ófwel omdat ze geen beter script dan dit kunnen verzinnen ófwel omdat ze misschien zelf ook wel hard om die grappen moeten lachen. Dat zal wel niet eerlijk zijn tegenover de makers, maar de humor was vaak zó platvloers (het boertige uiterlijk van de ministerraad!) dat de boodschap er bij inschoot wat mij betreft. Misschien had ik al nattigheid moeten voelen toen de scène waarin Luke Wilson steeds maar niet snapte wat Maya Rudolphs broodwinning was maar blééf slepen, alsof het ons nog even moest worden ingepeperd dat de kijker meer begreep dan Luke Wilson, terwijl Rudolphs dubbelzinnige antwoorden ook al niet heel gevat waren.

Leuk idee, maar echt heel slecht uitgewerkt. Voor een satire is het niet scherp genoeg, voor een pure komedie zijn er te weinig geslaagde grappen. Dan houd je dus een frustrerend eindresultaat over. Frustrerend omdat er wel degelijk iets in zat. Misschien zou de aanpak van een maatschappijkritische horror a la Jordan Peele beter werken. Want actueel is de mondiale dumbing down nog steeds.

Simpele maar intrigerende komediefilm van Mike Judge, ook wel bekend als Hank Hill van de beroemde King of the Hill-serie. Idiocracy is een typische lompe komedie die de inhoudelijke boodschap dubbel en dik door het scherm drukt, maar voornamelijk kan profiteren van de vele satirische toekomstideeën. Het acteerwerk van Luke Wilson is nergens bijzonder en dat geldt ook voor de bijfiguren. Judge perst enkel en alleen de leuke humor uit de (visuele) beelden zelf, die vanwege het overdreven karakter best komisch uitpakken. Dat moet helaas wel ondersteund worden met makkelijke karikaturen en behoorlijk slechte effecten, die met name de grootste finale om zeep helpen. Judge had zichzelf ook wel tot een halt mogen roepen wanneer het gaat om het achterliggende moraal. Het draaft nogal ver (en vooral lang) door terwijl het eigenlijk meer dan duidelijk is wat de makers ons willen vertellen. Dankzij het hoge tempo en de creatieve vormgeving is Idiocracy een makkelijk filmproduct, al mag Judge de volgende keer gewoon bezig blijven met domme komedie zonder al dat oeverloze moraal.

Onlangs weer eens gezien, best leuke stukken die met een lach aanzetten tot nadenken ( ook minder grappige stukken.

Maar waarom moet op het einde die rapper nog weer tevoorschijn komen?? Totaal idioot

Een film die de mensheid nu wel even nodig heeft.

Joe, een nogal stijfkoppige bewaker van het Pentagon wordt samen met vrouwelijke collega Rita gebruikt voor een geheim experiment. Ze worden ingevroren en het is de bedoeling om na een jaar weer ontdooit te worden. Echter loopt dit anders als de oprichter van dit plan wordt gearresteerd voor corruptie en de capsules door de jaren heen in de pauper en de vuilnis een eigen leven leiden... tot wel vijf eeuwen aan toe, wanneer Joe dan wakker wordt in een wereld waarbij hij eerst slechts misschien denkt dat het een derde wereldland is. Nee, het is daadwerkelijk Amerika, in het jaar 2505! En wat voor wereld is het geworden.

De mensheid lijkt zijn intelligentie volledig verloren te hebben en lijken echt letterlijk allemaal een verstand van een klein kind of een primitieveling uit de oertijd te hebben. Het dringt Joe pas later door dat hij een grote tijdsprong heeft gemaakt en om het een of het ander wordt hij ook nog verdacht van iets wat niet duidelijk is.

De rechtzaalscene was alvast het ultieme en hilarische voorbeeld van hoe het gewoon absoluut niet moest.

Geweldig!

Voordelig is wel dat Joe (later door een belemmerde interactie met een i.d. machine "Not Sure") het lukt om met zijn slimheid te ontsnappen, om vervolgens alsnog te zoeken naar een nieuw doel. Maarja, al zijn hebben en houden liggen al vijf eeuwen onder diverse lagen. Echter lijkt hij toch nog wel een beetje te hebben aan ene advocaat Frito en staat hij samen sterker als hij toch nog zijn collega Rita treft.

Wat volgt is een heerlijke trip door deze jungle van zwakzinnigen en idioten die slechts hun onderbuik, libido, agressor, kindsheid en impulsiviteit laten spreken en waar een film waarin er 90 minuten wordt gericht op een blote reet die scheten laat "de" oscarnominatie is. Uiteindelijk lijkt hij toch wel interessant gevonden te worden en maakt hij kennis met die totaal geflipte president en zijn domme bierslurpende, pizzaknagende aanhang. Wellicht kan hij toch nog wel de wereld veranderen... Met iets wat wel erg logisch en voor de gewone mens zeer belangrijk is.

Ja, hier kon ik zeker wat mee. Wat een heerlijke satire. Naast het feit dat het lachen gegarandeerd is is het ook wel vrij eng als je bedenkt dat we nog helemaal niet zo ver van zo'n maatschappij afzitten. Daar hoeven we geen zes eeuwen vooruit te trekken.

4,0*

"If you have one bucket that contains 2 gallons and another bucket that contains 7 gallons, how many buckets do you have?"

Ooit blijkbaar eens gezien, aangezien ik me zo'n beetje alles van deze film wel kan herinneren maar, nooit op gestemd. Waarschijnlijk omdat ik hem destijds niet heb kunnen uitzitten, al ging dat nu ook wel moeilijk. Met vlagen best grappig maar, over het algemeen een vrij irritante en domme (;)) komedie film, die ik elf jaar geleden heel leuk had gevonden maar, waar ik nu niks meer mee kan. Stereotyperend best goed, en wie weet dat de toekomst bestaat uit dit soort domheid, al is dat nu al vrij sterk aanwezig .

Matige film over een man die voor een jaar wordt ingevroren, maar pas na 500 jaar ontwaakt. Een leuk gegeven waarin de evolutie van de mensheid er niet beter op geworden is. Echter wordt er met het maatschappij kritische niet heel veel gedaan. De humor blijft voornamelijk aan de flauwe kant. De special effects zien er niet echt goed uit (zal ongetwijfeld ook wel vanwege budgettaire redenen zijn).

In de herziening, na het beluisteren van een podcast met een interview met Mike Judge, met een volle ster verhoogd naar 2.5 sterren.

Van Idiocracy - ikruikversemosterd:

"In 2006 was Idiocracy nog fictie, een amusante satirische kijk op wat de toekomst ons zou kunnen brengen. Bergen afval, een president met veel te groot ego, doorgeschoten commercie en Crocs (nee dat wordt pas echt een modetrend, natúúrlijk). Als je er nu naar kijkt, bijna twintig jaar later, blijft er weinig over van het fictieve karakter. Niet alles is uitgekomen en ik betwijfel of stoelen met ingebouwde wc’s en films over schetende konten ooit populair zullen worden, de rest van de voorspellingen is opvallend accuraat. Een wereld die ongemakkelijk dicht tegen het heden aan staat.

Helaas haalt Mike Judge de angel eruit met het afstrepen van de bekende hokjes (“hier is karakterontwikkeling, daar zijn emoties”) en een brave afsluiter. Alles komt goed, de samenleving is gered, iedereen leeft lang en gelukkig. Voor Judge was Idiocracy waarschijnlijk ook gewoon een onschuldige lachfilm, bedoeld ter ontspanning en vermaak. Dan wil je je publiek niet depressief naar huis sturen.

In de wereld van nu is de satire van Idiocracy niet meer gebaat bij het keurig volgen van de regels. Integendeel. Het mag schuren. Hoort te schuren. Zodat we zien hoe de samenleving zich heeft ontwikkeld. En er misschien iets tegen doen. Misschien tijd voor een vervolg? Kijken of er dan nog veel te lachen valt."