Sometimes in April (2005)

Deze film is perfect materiaal voor educatieve doeleinden. Zeer geloofwaardig en een realistisch beeld van wat zich daar afgespeeld heeft.

En dat te bedenken dat dit recente geschiedenis is, en dat de groot machten zich destijds behoorlijk afzijdig hielden. Onwaarschijnlijk dramatisch. Zo'n prachtig land totaal verwoest, het zal nog een aantal generaties duren, voordat de wonden een beetje zullen helen.

Ik vind 'Sometimes In April' onder doen met 'Shooting Dogs' en zeker met 'Hotel Rwanda'. Door het "terugblikken" vanuit 2004 laat ik me niet zo meeslepen in het verhaal, je kunt immers nagaan hoe het afloopt. desondanks sterk acteerwerk waarbij huiveringwekkende feiten het onrecht benadrukken.

Films in dit genre kan ik meestal erg waarderen, maar deze film wist me nergens echt te raken. Ik stoorde me af en toe aan het acteren en sommige dialogen.

Tijdens de film verschillende keren gekeken hoelang deze nog duurde en dat is bij mij een slecht teken. Misschien lagen mijn verwachtingen te hoog maar ik vond hem tegenvallen.

Ben het volledig eens met degenen die aangeven dat het een herhaling van zetten is na hotel Ruanda.

Voor mij was het een zeer slecht geacteerde film (ik heb nu in twee afrikaanse landen gewoond en ik heb een boze afrikaan nog nooit zo'n stomme stem horen opzetten), met haast karikaturale karakters,die mikt op een hoog gevoel van medelijden en ergernis om de westerse afzijdigheid. Het is een inspelen op sentiment wat me gewoon niet bevalt. Er waren best goede redenen voor de westerse wereld om zich niet meteen in het interventieavontuur te storten. Daar mag je het mee eens of oneens zijn,maar een land wat net het Mogadisu-drama achter de rug had, heeft als logische reactie, liever even afzijdig te blijven. Verder had ik sterk hetgevoel dat de geweld-scenes er in waren gestopt omtoch vooral aan te geven hoe erg hetallemaal wel niet was door een schok-effect teweegtebrengen. Daarin faalde de film volgens mij hopeloos. (De moord op de meisjes school deed me helemaal niets, het neerschieten van de vriend van de hoodpersoon bij de roadblock weer wel). Het was ook allemaal een beetje voorspelbaar. Ik blijf zitten met de vraag wat nou het doel van de regisseur was van deze film. Was het om de verschrikkingen van de genocide weer te geven? De halfslachtige houding van het westen? Beidegegevens hadden veel beter (gedoceerder ook) kunnen worden uitgewerkt. Hoe dan ook, een voor mij niet geslaagde film, zonder aansprekende karakters, zonder bijzondere cinematografie.

Ook deze prent, die ik nu in mijn eigen verzameling heb, heb ik opnieuw bekeken. En wederom ben ik ervan onder de indruk.

Ik hoef ook niets meer toe te voegen dan wat ik in 2006 al over deze prent heb geschreven.

Een aanrader !!

Dit was echt een topfilm!

Heeft behoorlijk indruk op me gemaakt hoor!

ik vind dit de minder amerikaanse en meer emotionele versie van hotel rwanda (op zich ook mooie film, maar kreeg bij deze meer een brok in mijn keel). Echt geweldige film en ik vond de acteurs prima.

4,5*

Zeer aangrijpend verhaal wat heel geloofwaardig in beeld is gebracht, met prachtige muziek.

ben toch van mening dat 'geloofwaardig' hier veelvuldig wordt verward met 'hard'..............

Een Beauty van een drama. Misschien wel beter als Hotel Rwanda

Wat een waanzin hutu tutu,vraag me af waar ze het aan zien [gebrandmerkt?]

Film van uitzonderlijke klasse.

De Belgen zijn degene die dit verschil hebben uitgevonden. Tutsi's waren normaal gezien groter dan Hutu's en wat lichter bruin. Allemaal racistische bullshit natuurlijk.

De verschillen zijn niet "uitgevonden".

De Tutsi's, sterk in de minderheid (verhouding 10%-90%) , werden gezien als de 'mooie' mensen, iets lichter van huidskleur.

Toen de Belgen het bestuur over Rwanda kregen hebben zij deze verschillen een extra lading gegeven door de Tutsi's belangrijke baantjes te geven. Hierdoor werd de onderlinge haat/jaloezie die er al was alleen maar erger, wat in april '94 zo vreselijk escaleerde...

Behoorlijk naturelle en feitelijke film over de vreselijke genocide in Rwanda. Wat ik goed vond is dat vrijwel nergens voor de makkelijke emotie wordt gegaan en de film de gebeurtenissen niet erg dramatiseerd. Dat is ook helemaal niet nodig want hetgeen zich daar heeft afgespeeld is al meer dan erg genoeg. Maar qua film heeft het daarom ook weinig te bieden, waardoor het me allemaal iets te lang duurde en niet de gehele speelduur kon boeien. Al met al interessant en degelijk.

Mooie 3,5*

Tja, want in een film over een situatie waarin bijna 1 miljoen mensen zijn gedood is het natuurlijk fout om daar wat geweld in te stoppen. Hoe kom je erop.......

In ieder geval beter dan het hotel...

Sometimes in April heeft naar mijn idee het zelfde probleem als Hotel Rwanda. Ik heb het voor de duidelijkheid niet over de personages, gebeurtenissen en of levensstijl wat wordt verfilmd in deze film, maar meer over de structuur die weer veel te Westers aanvoelt. Ik mis gewoon iets typisch, kenmerkend aan niet-Westers, wat ik hier niet kan zien. Alles voelt als niet nieuw, terwijl dat wel zo hoort met een totaal nieuwe wereld.

Dat HBO altijd films boordevol betrouwbare informatie kan geven, op een degelijke en verteerbare manier, is bekend, en daar neemt de film ook gelijk alle credits. Je wordt een klein beetje bekender met deze verschrikkelijke genocide waar ik dusver, voor Hotel, niks van af wist... Ik schaam me nog steeds dood.

Film is mooi onderhouden, duurt iets te lang, maar weet te boeien. Cast doet het prima maar weet nergens te raken, scènes bleven voor mij een beetje te oppervlakkig. Het gebruik maken van off-screen-gebeurtenissen trok me totaal niet, en vind ik meer staan als gemakzucht dan als ''eigen interpretatie'' of ''wat niet wordt laten zien, is het sterkst''. Het trok me niet en irriteerde. Laat mij maar nachten niet kunnen slapen, maak me depressief of emotioneel... Daar geef ik in ieder geval voorkeur naar uit i.p.v. dit plannetje naar succes.

Al met al een goede film, zeker beter dan Hotel Rwanda, maar alsnog niet meer dan gemiddeld. Ik ga nog maar verder op zoek naar echte Afrikaanse cultuur...

3 sterren

Als je deze film hebt gekeken in het kader van een zoektocht naar Afrikaanse cultuur was dit een erg slechte keuze. Als je de Duitse cultuur wilt leren kennen ga je toch ook geen WOII film kijken?

Deze film is evengoed als Hotel Rwanda, de film uit 2004 waar uiteraard veel naar verwezen wordt. Terwijl Hotel Rwanda een meer gedramatiseerde film is met een beter verhaal, is hetzelfde onderwerp in Sometimes in April realistischer en harder weergegeven. De cast is geweldig en het is nog steeds jammer dat dit deels een quasi vergeten oorlog is. Dankzij de media komen oorlogen als WO I en II, Vietnam, Golfoorlog, Irak, Afghanistan meer in de kijker dan grote oorlogen en/of genocides als voormalige Joegoslavië, Cambodja, Armenië, Congo of ook Rwanda. Daarin slaagt deze film heel sterk. De focus ligt echt op de genocide zelf en de hardheid hoe puur op basis van Tutsi vs Hutu mensen massaal werden vermoord. En geen rebellen teger het leger, maar evengoed kinderen, vrouwen, ouderen, ...

Puur als film gezien, moet ik wel zeggen dat het geheel beter had gekund. Zaken als de betrokkenheid (of net niet) van de VN had beter uitgewerkt mogen worden en een betere regie om het als kijker nog aangrijpende te maken. Ok, de gebeurtenissen zijn hard, maar een onderwerp als dit mag gerust dat ietsje meer hebben om zeker een stempel te drukken bij de kijker. Dankzij films als Schindler's List of Saving Private Ryan zijn ook bij huidige generaties WO II gelukkig nog indrukwekkend. Platoon of The Brotherhood of War hebben zo ook hun verdienste.

Ik scoor de film toch vrij hoog omdat het op zich wel goed onderhouden is en vooral als documentaire zeer interessant is. Alleen zal ik me vooral de oorlog hierdoor herinneren en minder de film. Al is dat bij een onderwerp als dit niet slecht natuurlijk...

Hoezo dat niet? In oorlog lijken me juist de culturele aspecten extra goed naar voren te komen, bv. de normen en waarden.

Absoluut niet.

In oorlogen zijn mensen zichzelf niet. Hoe kun je deze slachtingen een onderdeel van de Afrikaanse cultuur noemen? Normen en waarden verdwijnen tijdens zo'n massale gekte.

Geschiedenis hoort ook bij cultuur, en dit mag je rustig noemen als een gezamelijk verlies van bv. ''die Afrikaanse cultuur''. Plus die verdwijning van de normen en waarden wijzen alleen maar naar dat oorlog er dus wel degelijk mee te maken heeft. Het verdwijnt, door die oorlog. Waardoor het een en ander verandert, dat zie ik dan wel als een onderdeel van de cultuur. Aangezien oorlog een cultuur enorm kan veranderen (bv. het verdwijnen/negeren van normen en waarden).

Ik wil er niet te diep op ingaan, omdat we afdwalen van de film zelf, maar de Afrikaanse cultuur is niet verloren gegaan met deze gebeurtenis. "Geschiedenis" kan cultuur zijn, maar genocide weiger ik toe te kennen aan Afrikaanse cultuur. Genocide heeft in Europa ook plaatsgevonden en behoort bij geen enkele cultuur. Het hoort bij de menselijke eigenschap in staat te zijn zichzelf op te laten jutten door anderen om te discrimineren en een bevolkingsgroep uit te roeien op grond van ras. Dat is genocide, geen cultuur, en er is ook geen cultuur mee verloren gegaan.

Alsof cultuur een wettelijk bepaald geschrift is wat niet verandert in de loop der jaren. Juist een genocide zoals in Europa of in dit geval in Afrika beïnvloed miljoenen mensen en de geschiedenis. Ik zal jou niet moeten uitleggen dat wanneer iets in de geschiedenis voorkomt, het in het heden en de toekomst juist zichtbaar is. Leren van fouten, zo doen ook deze mensen. En daar hoort cultuur bij. Maar als je tips hebt, graag. Ik zoek nog steeds.

Natuurlijk beïnvloed zoiets mensen, en misschien zelfs de cultuur ook wel een beetje... Ik denk alleen niet dat je dit soort films moet kiezen om "de Afrikaanse cultuur" te leren kennen. Tips kan ik je daar wel in geven als je wilt, maar niet hier. PM volgt.

Haha dat is waar, ze waren mij aangeraden en dan ga ik er gewoon lekker op in haha. Ik wacht met smart

Ik bespaar me het schrijven van een recensie, maar verwijs naar het bericht van Jessen0wnt op geplaatst op 18 september 2011, 18:42 waarin hij eigenlijk exact omschrijft wat ik van deze film vind.

Ik miste iets ... al blijft het verhaal zelf natuurlijk zeer aangrijpend.

Goed opgebouwde film met een aangrijpend verhaal, dat werkelijk tot bezinning stemt.

Film laat niet na kolonisatie en houding van het Westen tijdens de genocide een stevige veeg uit de pan te geven.

Naast een dramatisch verslag van de genocide in Rwanda, die hele families verscheurde, is de film van Raoul Peck tevens één grote aanklacht tegen de besluiteloosheid of beter de desinteresse van het Westen en van de VN, kernachtig samengevat in de vraag van Debra Winger aan Noah Emmerich:

Is it because they're Africans?

Bij het bekijken van deze benauwende film krijg je last van plaatsvervangende schaamte. Of zijn we de schaamte allang voorbij?

Ijzersterk, beklemmend en rauw.

Een goede drama/historie/oorlog film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...