Sometimes in April (2005)

Veelal overtuigende film. Na afloop is het onvermijdelijk de film (tv-produktie!) te vergelijken met grote zus Hotel Rwanda. Sometimes in April weet op veel punten Hotel Rwanda te overtreffen, maar heeft helaas ook een aantal zwakke punten.

Sometimes in April is omvattender, bevat meer informatie, zowel tijdens als na de genocide. De film heeft geen grote/bekende acteurs, iets dat Hotel Rwanda parten speelde m.i. En Sometimes in April behandelt meerdere perspectieven (misdadigers, slachtoffers, Rwanda Tribunaal, USA om de belangrijkste op te sommen).

Hieraan verbonden zijn ook de minpunten. Omvattendheid betekent ook te weinig aandacht voor een aantal zaken. Het gacaca rechtssysteem bijvoorbeeld wordt tweemaal in beeld gebracht, maar veel kijkers (zonder veel relevante informatie gelezen te hebben over post-genocide Rwanda) zullen niet snappen wat er gebeurt.

Ook de omvattendheid door de grote hoeveelheid perspectieven is naast interessant en belangrijk, ook her en der zwakjes en zelfs irritant uitgewerkt. Beste uitgewerkt is de hele issue omtrent het Rwanda Tribunaal (alhoewel ze van mij hier meer aandacht aan hadden mogen geven). Zowel plus- als minpunten worden behandeld, en zowel de problemen die de verdediging, aanklager en getuigen ondervinden. [in verband hiermee is het dus jammer dat het gacaca systeem niet nader toegelicht werd, desnoods in een halve minuut]
Meest irritante was de billenkoek voor de VS. Het moet hier gezegd worden dat Sometimes in April een Amerikaanse tv-produktie (HBO) is. Europa kreeg al de terechte schandelijke billenkoek in Hotel Rwanda, maar Sometimes in April gaat een beetje over de top. Nieuws-items als de dood van Kurt Cobain, de ruzie tussen twee Amerikaanse kunstrijdstertjes en een nieuw home-run record zijn belangrijker dan de genocide. De hele overheid wordt te kakken gezet. Het wordt allemaal té banaal uitgewerkt. Het leidde bij mij tot hoongelach en irritaties ipv de spreekwoordelijke 'slap-in-the-face'.

Sometimes in April heeft een goed uitgewerkt scenario, waar de puzzelstukjes veelal goed op hun plaats vallen. Goed tv-drama dat wel meer aandacht mag verdienen. Wie het droog hield bij de scene dat Augustin het klaslokaal binnenstapt van zijn dochter bezaaid met rottende lijken mag het zeggen. Dit ging door merg en been.

Net als Hotel Rwanda een 3,75*, zo ook de weegschaal die de positieve kant opwijst voornamelijk door het onderwerp. Aanrader voor de geinteresseerden.

De film leunt inderdaad op de verschrikkelijke gebeurtenissen.

Verder is er niks, daarom wat mij betreft ook inwisselbaar met Hotel Rwanda, en daarmee ook overbodig.

Film geeft op zich wel goed de gebeurtenissen in Rwanda weer, maar faalt als film. Daarbij vind ik dat wie interesse heeft in de gebeurtenissen veel beter een docu kan bekijken. De zin voor realiteit en het sentiment werken elkaar gewoon (zoals vaak) tegen in dit soort films.

Blijft erg wat er toen gebeurd is maar dat maakt zeker geen goede film. De film komt dan ook niet uit boven de tv-film kwaliteit en loopt hier wat mij betreft vreselijk verloren in de top 50.

Inwisselbaar met Hotel Rwanda. Wie hetzelfde opnieuw wil kijken kan zich hier een keertje aan wagen, voor mij hoefde het allemaal niet zo.

1.5*

Aardige film, maar het voegt inderdaad weinig toe, wat we na het zien van Hotel Rwanda nog niet wisten. Het verhaal is verder niet slecht, maar soms wat onevenwichtig en een beetje rommelig. Zat verder goed in elkaar, alleen de beelden van het Witte huis kwamen inderdaad een beetje amateuristisch over.

3,0*

Beter dan Hotel Rwanda, hoewel deze maar weinig toegevoegde waarde heeft na hetzelfde Hotel Rwanda. Realistischer, mooier, sterker verhaal en minder 'patriottisch'.

Weer zo'n typische top 250 film uit de laatste drie jaar. Veel bijzonders is het echt niet maar het is zo zielig dus we geven maar weer 5 sterren. Begrijp me niet verkeerd ik heb er niets op tegen dat er dergelijke films gemaakt worden en dat vergeten misstanden op deze manier onder de aandacht gebracht worden maar niet iedere film over dergelijke misstanden is een goede film. Dat lijkt hier tegenwoordig wel zo. Maar zoals al gezegd. Weinig bijzondere film. De massale slachtingen zijn verschrikkelijk maar tegelijkertijd missen ze hun doel want ze doen je als kijker vaak weinig. Juist omdat het er zoveel zijn en je met veel van de personages nauwelijks een band hebt. Het acteerwerk is wel heel aardig. De film ziet er ook degelijk uit maar niet meer dan dat. Uiteindelijk blijft Sometimes in April een film die drijft op medelijden alleen weet hij dat enkel door massale slachtingen op te roepen. Al met al is de film het aanzien best waard en voor mensen die Shooting Dogs of Hotel Rwanda nog niet hebben gezien de moeite best waard maar eigenlijk zijn alledrie de films voor elkaar inwisselbaar.

Stukken beter te behappen dan Hotel Rwanda dankzij het wegblijven van verschrikkelijke Hollywood - acteurs als Don Cheadle of Nick Nolte. Dit maakte het drama alvast een stuk authentieker.

Verder eigenlijk niet veel nieuws onder de zon in vergelijking met Hotel Rwanda. Deze film volgt zo `n beetje dezelfde lijn als bovengenoemde film. Toch had de slachtpartij op die meisjesschool een grotere impact hier. Net zoals ik er net wat meer shots tussen vond zitten die op een mooie manier de wanhoop van die mensen daar vastlegde, zoals bij dat halflege zwembadshot. Een voldoende is meer dan genoeg voor deze film. Op muzikaal en filmisch gebied wordt er zelden gepoogd om een baanbrekende film te maken. Verder vind ik het jammerlijk dat er voor beide Rwanda - films zowat dezelfde invalshoek gekozen is en men alleen lijkt te gokken op ' de Westerse mensen die vol medelijden deze film omarmen '. 3*

Overduidelijk een tvfilm, wat onder andere te zien is aan de decors (vooral bij de conferenties tussen de verschillende westerse partijen), de cinematografie, de productiewaarde, het acteren... Maar toch, hoewel het dus niet zo slick is als bijvoorbeeld Hotel Rwanda, is het op andere gebieden wel de betere. Soms is Sometimes in April iets te overgedramatiseerd gebracht (bijv de muziek) en drijft het vaak op medelijden (richting het einde). Ook slaagt het er niet echt in je mee te nemen, ondanks de plaatsgevonden menselijke tragedies. Het geheel is te oninteressant ondanks wat betere momenten (zoals enkele mooi shots).

Tot ver in de nachtelijke uurtjes heeft deze film me bezig gehouden. Ik heb nu de drie 'major-movies' over de genocide van Rwanda gezien: Hotel Rwanda, Shooting Dogs en deze; Sometimes in April.

Ik vond deze het beste, de omschakeling tussen 2004 en 1994 was erg goed.

Carole Karemera, die Jeanne speelt, is een overlevende van de genocide, en het moet voor haar vreselijk moeilijk geweest zijn om in deze film te acteren. Ze deed het erg overtuigend.

'Sometimes in April' komt erg waarheidsgetrouw over, voor zover ik dat kan weten. Raoul Peck heeft het grootste deel van zijn leven in buurland Congo gewoond, dus ik neem aan dat hij weet waar ie het over heeft.

Wat ik hier beter vond dan in de eerder genoemde twee films, is dat deze veel persoonlijker is. Close-ups van de gezichten van mensen die spoedig geëxecuteerd gaan worden maakt het allemaal nog wranger.

De beelden uit het westen, waar slechts werd gefilosofeerd wat de term "genocide" inhoudt en waar journalisten zich afvragen of er in Rwanda zich een genocide afspeelt, of dat ze het anders moeten noemen zijn bijna nog wranger dan de harde realiteit in Rwanda op dat moment en geven een hele nare smaak.

Vooral omdat ik destijds ook die nieuwsbeelden over Rwanda volgde, en dacht: "Wat afschuwelijk!" en vervolgens verder zapte...

Zeer indringend.

1e ziening van Sometimes in April.

Idris Elba doet nog eventjes denken aan zijn indrukwekkende rol in The Wire waarna hij veel respect afdwingt met het schijnbaar moeiteloos neerzetten van een Rwandees. Hij speelt een mooie, uitgediepte rol waarin een rijkgeschakeerd scala aan emoties te zien is.

Deze film balanceert perfect tussen verschillende aspecten van de massamoord. Eigenlijk is ze van alle markten thuis. Vaak is dat geen aanbeveling omdat een film dan veel te gefragmenteerd wordt. Maar Sometimes in April is erg mooi afgewogen.

De gruwelen worden getoond vanuit de wederwaardigheden van een enkel gezin en een kleine kring van mensen rondom deze man, vrouw en 2 kinderen.

Dat maakt het makkelijk inleven en is misschien wel de enige manier om de horror inzichtelijk te maken. Dezelfde keuze is gemaakt in Hotel Rwanda met het verschil dat 'Sometimes' vele malen realistischer overkomt.

De andere invalshoeken bestaan oa uit een impressie van de keuzes die het westen heeft gemaakt ttv de slachtingen, een westers opgezet oorlogstribunaal, het tonen van hoe de Rwandezen zelf pogen met hun oorlogsverleden om te gaan dmv volksstribunalen, de gacaca genaamd. Maar het meest voorname hierin is dat ook een toekomst wordt geschetst van het eerder genoemde gezin. Zo wordt er geschakeld tussen de rampspoed van april 1994 en diezelfde maand tien jaar later.

Dat werkt erg goed.

Een van de scènes, op de hotelkamer, is filmisch prachtig. Sterke keuzes gemaakt door de makers, goed spel van Elba.

Een aantal andere scènes is zeer heftig. Die jagen mij de stuipen op het lijf.

Dat is nu juist het grootste verschil tussen Hotel Rwanda en 'Sometimes'. Hier wordt wèl getoond hoe schrikwekkend en vreselijk deze maanden in 1994 geweest zijn. Dat hoort er gewoon bij. En is dus toe te juigen.

In ieder geval beter dan het hotel...

Sometimes in April heeft naar mijn idee het zelfde probleem als Hotel Rwanda. Ik heb het voor de duidelijkheid niet over de personages, gebeurtenissen en of levensstijl wat wordt verfilmd in deze film, maar meer over de structuur die weer veel te Westers aanvoelt. Ik mis gewoon iets typisch, kenmerkend aan niet-Westers, wat ik hier niet kan zien. Alles voelt als niet nieuw, terwijl dat wel zo hoort met een totaal nieuwe wereld.

Dat HBO altijd films boordevol betrouwbare informatie kan geven, op een degelijke en verteerbare manier, is bekend, en daar neemt de film ook gelijk alle credits. Je wordt een klein beetje bekender met deze verschrikkelijke genocide waar ik dusver, voor Hotel, niks van af wist... Ik schaam me nog steeds dood.

Film is mooi onderhouden, duurt iets te lang, maar weet te boeien. Cast doet het prima maar weet nergens te raken, scènes bleven voor mij een beetje te oppervlakkig. Het gebruik maken van off-screen-gebeurtenissen trok me totaal niet, en vind ik meer staan als gemakzucht dan als ''eigen interpretatie'' of ''wat niet wordt laten zien, is het sterkst''. Het trok me niet en irriteerde. Laat mij maar nachten niet kunnen slapen, maak me depressief of emotioneel... Daar geef ik in ieder geval voorkeur naar uit i.p.v. dit plannetje naar succes.

Al met al een goede film, zeker beter dan Hotel Rwanda, maar alsnog niet meer dan gemiddeld. Ik ga nog maar verder op zoek naar echte Afrikaanse cultuur...

3 sterren

Deze film is evengoed als Hotel Rwanda, de film uit 2004 waar uiteraard veel naar verwezen wordt. Terwijl Hotel Rwanda een meer gedramatiseerde film is met een beter verhaal, is hetzelfde onderwerp in Sometimes in April realistischer en harder weergegeven. De cast is geweldig en het is nog steeds jammer dat dit deels een quasi vergeten oorlog is. Dankzij de media komen oorlogen als WO I en II, Vietnam, Golfoorlog, Irak, Afghanistan meer in de kijker dan grote oorlogen en/of genocides als voormalige Joegoslavië, Cambodja, Armenië, Congo of ook Rwanda. Daarin slaagt deze film heel sterk. De focus ligt echt op de genocide zelf en de hardheid hoe puur op basis van Tutsi vs Hutu mensen massaal werden vermoord. En geen rebellen teger het leger, maar evengoed kinderen, vrouwen, ouderen, ...

Puur als film gezien, moet ik wel zeggen dat het geheel beter had gekund. Zaken als de betrokkenheid (of net niet) van de VN had beter uitgewerkt mogen worden en een betere regie om het als kijker nog aangrijpende te maken. Ok, de gebeurtenissen zijn hard, maar een onderwerp als dit mag gerust dat ietsje meer hebben om zeker een stempel te drukken bij de kijker. Dankzij films als Schindler's List of Saving Private Ryan zijn ook bij huidige generaties WO II gelukkig nog indrukwekkend. Platoon of The Brotherhood of War hebben zo ook hun verdienste.

Ik scoor de film toch vrij hoog omdat het op zich wel goed onderhouden is en vooral als documentaire zeer interessant is. Alleen zal ik me vooral de oorlog hierdoor herinneren en minder de film. Al is dat bij een onderwerp als dit niet slecht natuurlijk...

Goed opgebouwde film met een aangrijpend verhaal, dat werkelijk tot bezinning stemt.

Film laat niet na kolonisatie en houding van het Westen tijdens de genocide een stevige veeg uit de pan te geven.

Naast een dramatisch verslag van de genocide in Rwanda, die hele families verscheurde, is de film van Raoul Peck tevens één grote aanklacht tegen de besluiteloosheid of beter de desinteresse van het Westen en van de VN, kernachtig samengevat in de vraag van Debra Winger aan Noah Emmerich:

Is it because they're Africans?

Bij het bekijken van deze benauwende film krijg je last van plaatsvervangende schaamte. Of zijn we de schaamte allang voorbij?

Een goede drama/historie/oorlog film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Er zijn maar weinig films die zo'n indruk op me hebben gemaakt, als deze.

Ik wist wel wat over wat er toen allemaal is gebeurd, maar de pers en geschiedenisboeken (hebben) staan hier lang niet zo bij stil (gestaan) als bij andere vreselijke gebeurtenissen als WO II, Vietnam, etc.

Als je dan ziet wat er toch allemaal is gebeurd. En natuurlijk vinden er in alle oorlogen vreselijke zaken plaats, maar hoe hier gewoon hele dorpen inclusief oude mensen, vrouwen en vooral kinderen zijn afgeslacht, werkelijk onvoorstelbaar. Toch heeft dit allemaal plaatsgevonden.

De acteurs/actrices speelden echt geweldig. Daar is het verhaal uiteraard ook debet aan. Geweldige film.

Aangrijpend drama over een inktzwarte bladzijde uit de geschiedenis. Het boeiende verhaal pakt je bij de strot en een aantal beelden zijn best aangrijpend. Ook de cast deed het goed en overtuigend. Best triest en beschamend dat het westen destijds niet heeft ingegrepen. Eerlijk gezegd heb ik van deze trieste gebeurtenis destijds ook niet veel van meegekregen.

Hutu's en Tutsi's (de laatsten in de 11e eeuw waarschijnlijk uit Ethiopië gekomen), vroeger stammen en later bijeen geveegd door de kolonisator Duitsland en later België, tot er één land uit deze twee stammen ontstaan was.

De film is indrukwekkend en een goed voorbeeld van hetgeen waartoe de mens in staat is. Regelmatig komen er gruwelijkheden en moordpartijen in voor.

In het totaal bijna 1.000.000 doden aan beide zijden, waarvan de meesten aan de Tutsi kant. Ook gematigde Hutu's werden verdreven en vermoord. Het verhaal laat heel goed zien waar haat tussen groepen toe kunnen leiden.

Onze waardering: een 8+!

Met deze film heb ik de 3 films weer eens opnieuw gezien, en ze blijven indrukwekkend.

De gebeurtenissen uit 1994, zo lang geleden al, blijven in je geheugen gegrift als je deze, en de andere 2 films, hebt gezien.

Waartoe de mens allemaal in staat is, je houdt het niet voor mogelijk, en toch is het zo.

Aanrader deze en de andere films (Hotel Rwanda en Shooting Dogs), maar wees gewaarschuwd, het is gruwelijk!!

Krachtig en bij vlagen behoorlijk gruwelijk drama, gebaseerd op de genocide in Rwanda in 1994. Sterk geacteerd, vooral door Idris Elba, en meer dan overtuigend in beeld gebracht. Wat de film zo bijzonder maakt is de ogenschijnlijk kille en afstandelijke visuele aanpak van de wandaden, waardoor de gebeurtenissen feitelijk alleen maar harder bij de kijker binnenkomen. Er is geen muziek of sentiment om in te kunnen ontsnappen. Geen makkelijke kijkervaring derhalve, met veel scenes die nog lang op mijn netvlies zullen branden, maar wel een indrukwekkende film.

Na Hotel Rwanda en Shooting Dogs is dit de derde film die ik heb gezien over de genocide in Rwanda. Ik vond deze film de minste van die drie, maar ook dit is een zeer behoorlijke film. Het blijft een indrukwekkend verhaal en ook hier wordt dat verhaal boeiend en overtuigend gebracht. Het acteerwerk is naar behoren, al blijven de meeste personages nogal vlak.