Another You (1991)

Another You van regisseur Maurice Philips is alweer de zoveelste film waarin het duo Gene Wilder en Richard Pryor met elkaar samenspelen. Het is goed te zien dat ze op elkaar ingespeeld zijn en dat leidt tot een paar grappige situaties. Ook de dialogen zijn soms niet onaardig. Toch moet ook gezegd worden dat er een behoorlijk aantal minder geslaagde momenten tussen zitten, waarbij ook gezegd moet worden dat het in de tweede helft soms nogal herhalend wordt.

Ik vond Pryor hier wel minder dan in zijn voorgaande films, Je kon toch al duidelijk aan hem merken dat hij tijdens de opnames van deze film al ernstig ziek was. Niet heel slecht, maar je moet wel een enorme liefhebber van het duo zijn, om dit geweldig te vinden.

2,0*

Het eerbetoon aan de overleden Amerikaanse film acteur en komiek Gene Wilder, zou niet compleet zijn als ik ook zijn laatste film (dan reken ik de televisiefilms die hij daarna nog gemaakt heeft niet mee) zou hebben herzien en dat is tevens met Richard Pryor (was voor hem ook de laatste film waarin hij een hoofdrol heeft), met wie hij samen in 4-films heeft gespeeld. Tijdens het maken van deze film waren beide heren al aardig op leeftijd en Richard Pryor ook al ernstig ziek (multiple sclerose) en dat is ook goed te zien in deze film, want hij oogt erg houterig.

Hoewel dit zeker niet de beste film is van het leuke duo Gene Wilder en Richard Pryor, was het verhaal toch wel leuk gevonden en weet het verhaal ook wel te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 85 minuten). Het is eigenlijk een soort van "See No Evil, Hear No Evil (..." film, waarbij Gene Wilder een doof persoon speelt en Richard Pryor een blind persoon, maar in deze film speelt Gene Wilder dit keer een leugenaar met de namen George (de Volvo verkoper) en Abe Fielding (een miljonair) waarmee hij verward wordt en Richard Pryor een oplichter met de naam Eddie Dash.

Het verhaal is misschien niet hoogstaand, maar zit wel leuk in elkaar en zeker in de eerste 45 minuten, waarbij ook genoeg te (glim)lachen valt zoals de introductie van Eddie Dash als saxofoonspeler (terwijl hij niet echt speelt maar gewoon een bandje heeft opgezet) en George in een psychiatrische kliniek, waar de vliegtuigen zeer laag overheen vliegen en waardoor het hele gebouw schudt. Ook als George wordt aangezien als de miljonair Abe Fielding en hij de rol zeer overdreven gaat spelen (o.a. in het restaurant), valt er genoeg te (glim)lachen. Na 45 minuten komt er een leuke winding in het verhaal, waarbij George eigenlijk de persoon is die wordt opgelicht (het hele Abe gedoe is namelijk in scene gezet door Rupert Dibbs, die uit is op een erfenis, en een aantal acteurs en actrices) en hij moet ook worden vermoord (dit i.v.m. een erfenis van Abe Fielding senior). Vanaf dan wordt het verhaal wel wat flauw, maar bevat het wel nog twee sterke en leuke scenes en die hebben alle twee met muziek te maken.

Zo wordt Eddie Dash aangezien (door niemand minder dan Andy Summers van de Engelse rockband "The Police") als een zeer goede saxofoonspeler en moet hij samen een liedje spelen met een ritmeband. En George/Abe gaat jodelen voor Elaine (zogenaamd de vrouw van Abe Fielding, gespeeld door Mercedes Ruehl, waarop George verliefd wordt) en hij heeft speciaal een jodel liedje voor haar gemaakt met de toepasselijk naam "Jodelaine" De uitvoering daarvan was schitterend en mede ook omdat Elaine het mooi vindt en ook gaat mee jodelen. Voor de rest is helaas de humor daarna aan de erg flauwe kant met o.a. de scene bij de tandarts (om zijn tandgegevens te verkrijgen als hij vermoord wordt) met lachgas en de eendenjacht (waarbij George eigenlijk per ongeluk dood moet worden geschoten door Eddie Dash) waar men een beer tegenkomt en George ertegen gaat praten. Ook het einde (waarbij George jodelend van de zogenaamde dood herrijst) was aardig flauw.

De cast doet het niet meer dan verdienstelijk en helaas geldt dat ook voor Gene Wilder en Richard Pryor, waarbij Gene Wilder het wel nog het leukste doet (heeft natuurlijk ook te maken met de ziekte van Richard Pryor). Beiden dragen met gemak wel nog deze film. Het was verder leuk om Stephen Lang (in de rol van slechterik Rupert Dibbs die George doet oplichten en hem ook wil vermoorden) weer eens terug te zien en hetzelfde geldt voor de destijds mooie Vanessa Williams (in de flut rol van Gloria, waarop Eddie Dash verliefd wordt). Mercedes Ruehl deed het eigenlijk ook nog best leuk in de rol van Elaine, en ze zag er ook best leuk uit (zelfs een keer sexy in haar ondergoed voorzien van jarretels).

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze enigszins flauwe Komedie film en met name ook omdat het de laatste film is van Gene Wilder en Richard Pryor als duo en ook als hoofdrolspelers in een film. Hiermee beëindig ik tevens mijn eerbetoon aan de pas overleden Gene Wilder (7 films van hem gezien in dit weekend) en eigenlijk ook Richard Pryor (4 films van hem gezien en alle 4 samen met Gene Wilder).

Vrij tegenvallende komedie van het duo Wilder/Pryor. Het verhaal is vrij tegenvallend, humor is meestal niet leuk. De rol van Wilder is de leukste van de twee, want Pryor is hierin verre van leuk. Ook de bijrollen vielen me tegen waardoor deze op voorhand verwachte leuke komedie, alsnog een langdradige komedie was waarbij twee succesvolle komieken mij nauwelijks aan het lachen konden krijgen. Jammer, want beide heren bevielen mij eigenlijk solo een stuk meer dan als duo.

Schandalig de score van deze film hier.

Duidelijk er weer sterren gegeven worden, zonder iemand hem gezien heeft, wat dan de film ondermijnt in waardering.

Vroeger een groot succes was en een film, die tijdloos is.

Van het gouden duo Gene Wilder en Richard Pryor een van de grootste komieken ever.

Een gigant waarbij je dubbel van het lachen ligt.