Everybody Wants Some!! (2016)

Leuk!

Sowieso wel een verplichte film voor fans van Linklater's Dazed and Confused. Of deze film nou een sequel is op die film of dat het verdergaat na Boyhood lijkt me totaal niet relevant. Dazed and Confused gaat over de middelbare school en deze film over college.

Weinig plot, veel sfeer en goede dialogen. Toch kan ik me beter identificeren met Dazed and Confused dan met deze film. Verveling, blowen en rondrijden. DAC heeft meer verschillende personages met eigen problemen en in EWS!! lijkt iedereen als het ware op elkaar. Het is inderdaad niet echt meer dan een groep bros die feesten, zuipen en willen scoren. Het zijn ook behoorlijk foute bros als het ware al kan het aan het tijdperk liggen of wellicht is het allemaal te overdreven qua kleding en slang.

Als we heel eerlijk zijn is DAC ook gewoon goed en memorabel door de rol van Mathew McConaughey. Ik miste een soortgelijk personage in deze film. Er zit hier wel een kerel in, die ouder is dan de rest en het collegewereldje niet wil verlaten maar het komt niet in de buurt bij: That's what I love about these high school girls, man. I get older, they stay the same age.

Het grootste minpunt i.t.t. DAC is dat DAC een soort melancholie had over de middelbare school en EWS!! heeft dat gewoon niet. Wel een paar momenten van de personages enigszins gestoorde karaktereigenschappen hebben maar dat is het ook wel.

Hoe dan ook, een hele leuke film om te kijken maar wel vooral als man zijnde dan, denk ik. Heel hoog bro gehalte. De soundtrack is heel goed, de film is sfeervol en net als DAC krijg je het gevoel dat je er deel vanuit wil maken of je nu heel ver weg staat van dit wereldje of niet. En dat is heel goed natuurlijk. De film begint na 30 minuten denk ik pas interressant te worden en uiteindelijk vliegen die 117 minuten snel voorbij en is het jammer dat het afgelopen is.

Film kan bij een herziening wel naar 4* stijgen maar Dazed and Confused is gewoon ongetwijfeld stukken beter. Een lekkere sfeervolle slackercomedie met goede dialogen, overtuigend acteerwerk en soundtrack.

Welcome to college motherfocker!

Erg genoeg heb ik Dazed & Confused nog net gezien, snel doen dus maar. Want deze film van Linklater is me weer erg goed bevallen. Heerlijk sfeertje weer met een aanstekelijk script. De film heeft hier en daar een knipoog en een paar erg sterke dialogen. De cast is voor mij vrij onbekend, maar erg goed. Vooral heel erg gecharmeerd van Zoey Deutch. Visueel is de film ook top, veel kudos voor de art en costume department. Ook geregeld hardop gelachen.

4*

Aangename film dit die het typisch Amerikaanse college gebeuren en de kameraadschap in een sportteam goed weet te vangen. Door de chemie tussen de acteurs onstaan geinige situaties maar echte dijenkletsers zitten er niet tussen. Het valt mij overigens nog mee dat we de heren nog op een honkbalveld in actie zien. Hield er rekening mee dat dat als een soort gimmick niet gebeuren zou.

Niet zo goed als het verwante Dazed And Confused, ook van regisseur Linklater, maar toch wel een leuk en onderhoudend filmpje over drie dagen uit het leven van een honkbalteam, vlak voor de universiteit begint. De dialogen zijn soms wat vergezocht en aan de pretentieuze kant, maar gelukkig maakt de sfeertekening van het jaar 1980 heel veel goed en zijn de (voor mij althans) onbekende akteurs zonder uitzondering uitstekend. En de muziek is natuurlijk heerlijk retro.

Deze film bevat voor mij mindere memorable momenten dan Dazed & Confused. In deze film had ik ook wat minder voeling met de personages. De feestjes waren wel geinig in deze film, enkel vond ik de hoofdpersoon Jake (Blake Jenner) niet zo fijn. Zijn romance liet me redelijk koud. De film gaat uiteindelijk weer over niets, maar blijft op de 1 of andere manier toch weer boeiend. De dialogen zitten dus ook meestal goed in elkaar, er wordt degelijk geacteerd en de muziek maakt deze film duidelijk beter. Al bij al is de film ook nog regelmatig grappig, toch grappiger dan een gemiddelde komedie, maar kan ook zijn omdat ik zelf wat gedronken had.

Als komedie niet echt geslaagd, op enkele scènes na valt er weinig te lachen, maar toch vond ik het geen slechte film. Het gaat eigenlijk nergens over, we volgen wat honkballers op de universiteit die wat feesten in de dagen voor de lessen beginnen, maar de sfeer is best prettig. Echte hoogte- of dieptepunten zitten er niet in en het kabbelt langzaam voort naar het einde. De sfeer van de jaren '80 is goed neergezet en de cast doet het ook prima. Iets meer humor in deze coming of age film had ik niet erg gevonden maar wel een voldoende waard.

Anderzijds is het acteerwerk goed, is het tijdsbeeld en de sfeer goed neergezet en is de muziek erg leuk. Daardoor kijkt het lekker weg.

3-3,5*

Vond ik Dazed and Confused best een aardige film, deze poging van Linklater om daar een vervolg aan te breien gaat helemaal de mist in. Deze komedie-zonder-humor over een aantal overjarige, karikaturale studenten annex baseball players gaat niet zo zeer ten onder aan tegenvallend acteerwerk —dat trouwens amper het niveau van middelbare schoolamateurs haalt— als wel aan oeverloos quasi filosofisch geleuter en gekunsteld stoer gedrag. De muziek is eigenlijk het enige wat deze film nog enigszins overeind houdt.

Die is me beter bevallen dan Daze & Confused, maar dat komt omdat ik meer affiniteit heb met de 70s en de 80s dan met de 90s, en ook omdat ik deze film minder puberaal vond. Deze film speelt zich dan ook af op de rand van beide decennia (1980). Er zit niet zozeer een verhaal in. Linklater wil tonen wat de jongeren uit die tijd deden, waarover ze praatten, waar ze zich mee bezighielden, hoe ze dachten. Dat levert vaak gevatte dialogen en leuke situaties op en is een knipoog naar een tijd waar het persoonlijk contact nog volop intens was. Met facebook, digitalisering is dat allemaal sterk verwaterd. Het was ook een tijd waar de mensen zich niet zo ernstig namen als nu.

Grappen zoals met die baseballspelers die met tape aan een bord bevestigd zijn zou men nu al snel verontwaardigd "pesterijen" noemen terwijl dat toen acties waren die de vriendschappelijke band tussen jongens nog sterker maakte. De jaren 2010 zijn de triomf van het politiek correcte, terwijl de jaren 80 ongedwongen vrij aanvoelden op alle vlak. Ondanks men het voortdurend over genieten genieten genieten heeft, is de mens veel minder vrij in zijn gedachten als toen. Neem nu de verschillende muziekscènes waar de film doorwandelt: de disco, de countrycultuur , de opkomende punkscène... een spectrum van bruisende creativiteit. Ook de jongeren zelf zijn bruisend creatief op de manier waarop ze zich bezighouden (eerste computerspelletjes, pingpong was inderdaad een rage en uiteraard fuifjes). En dan die kleding, met de veel te korte shorts , porno-snorren (die men ook eens moet kammen), weelderige haartooien. Zalig. Vooral die Detroit kerel Jay en die weedrokende hippie waren echte mafkezen maar zo'n gevallen zien we allemaal "once in a lifetime".

Heel leuke soundtrack ook, met lekkere nummers die me nog vrolijker maakten. Zonder dat het een meesterwerk is, is dit een heerlijke reproductie van een inmiddels verdwenen tijdperk. Tot slot wordt de rol van het snoepje vertolkt door Zoey Deutch, de beeldschone dochter van Lea Thompson, die in de 80s ook mocht gezien worden als de moeder van Marty McFly in Back to the Future.

Matig. Film begint niet onaardig, maar al snel blijkt dit veel minder te zijn dan Dazed and Confused. De basis is gelijk: we volgen enkele personen enkele dagen lang (D&C zelfs nog korter). Er gebeurt niet zo veel, maar juist dat is zo fijn. En Linklater is dan ook op z'n best met rake observaties en goed geschreven dialoog. Alleen interesseren me de personen hier veel minder, waarschijnlijk ook doordat ze allen een beetje karikaturaal zijn. En D&C had een gevoel van nostalgie, iets waar je bij wilde zijn als kijker. Dat heeft deze film totaal niet. Je ziet mensen ook alleen flink feesten maar je hebt nergens het gevoel dat het echt is. Blijft wel dat enkele losse scènes fijn zijn en de muziek goed wordt gebruikt (buiten dat het langere muziek is). 2,0*.

Goeie film over een groepje honkbal spelende studenten die bij elkaar komen voordat het schooljaar begint. De film speelt zich af begin jaren '80 en weet op een fijne manier het tijdsbeeld neer te zetten (vooral de kleding). Een echt verhaal ontbreekt, maar het kijkt allemaal wel gemakkelijk weg. Op veel vlakken vergelijkbaar met Dazed and Confused, maar de personages hier zijn net wat minder boeiend en minder gevarieerd.

Bij vlagen leuk om te zien maar mist, zoals we dat vroeger gezegd zouden hebben, cojones. Heb de tijd waarin de film zich afspeelt nog bewust meegemaakt, dus wat ik zag is, vooral het eerste uur, een feest der herkenning. Maar gaandeweg valt toch op dat Everybody Wants Some!!, behoorlijk vastloopt, meer sfeer dan een goed verhaal heeft te bieden.

Is natuurlijk normaal wel de kracht van Linkwater dat hij een ogenschijnlijk doelloos verhaal vertelt, doch deze keer is het echt te weinig effectief en niet bijzonder genoeg, slaat hij de plank een beetje mis met een film die ik wel erg vlug vergeten zal zijn. Te weinig grappig ook en de onbekende cast werkt dit keer bepaald niet mee. Als je Jenner en Deutch op knullige wijze een volstrekt ongeloofwaardig stel zie spelen, moet je onwillekeurig terug denken aan hoe Hawke/Delpy dit in zijn eerdere films met tig meer klasse deden.

Net niet mislukt deze film, maar wel een van de mindere van deze regisseur, hij kan dit op zeker veel beter.

Deze nostalgische luchtige komedie is ook een intelligent onderzoek naar groepsdynamiek. De film richt zich op de drie dagen voor het begin van het collegejaar wanneer een aantal 'freshman' honkballers intrekt in het een huis waar ze met hun aanstaande teamgenoten kennis maken gedurende een levendig weekend. Er is niet zozeer een verhaal, wel een romantisch plotje rondom nieuwkomer Jake [Blake Jenner] en studente Beverly [Zoey Deutch], maar de film zit vol rake momenten en vooral met realistische karakters. Het plezier spat van het scherm en Richard Linklater weet volkomen naturel acteerwerk uit zijn sterke cast te halen. Mooiboy Jenner maakt een indrukwekkend speelfilmdebuut in een film die het vooral moet hebben van een combinatie van 80s-nostalgie (heerlijke soundtrack) en uitstekend acteerwerk. En dat maakt deze film meer dan de moeite waard.

Een film die net als Dazed and Confused een heerlijke soundtrack heeft! Alleen nu in de prille jaren 80 is aangekomen.

Sommige personages doen ook denken aan de personages in Dazed and Confused en vooral het eerste uur van de film vond ik erg vermakelijk! Het liefdesverhaaltje was oké, maar voegde in mijn optiek niet super veel toe, behalve dan misschien dat Zoey Deutch een erg leuke actrice is.

Het is een vermakelijke Linklater film die nergens in de buurt komt van zijn meesterwerk, maar toch wel weer erg is geslaagd als feel-good film.

3,5*

Behalve de leuke muziek, een film van niks .

Unpopular opinion, maar ik vind deze absoluut beter dan Dazed and Confused.

Acteerprestaties zijn enorm naturel, je gelooft meteen dat je gewoon echt aan het kijken bent naar stel opgroeiende twintigers die het nog niet allemaal perfect weten maar ondertussen proberen te genieten van wat het campus leven hen te bieden heeft. Bende verschillende figuren bij mekaar die verbonden zijn door baseball, hun leeftijd, en in best wat gevallen het hebben van een (poging tot) snor en dat werkt wonderwel. Lijkt me een redelijk tijdsdocument ook, alleen al de openingssscène met de fantastische muziek, dito wagen en dito strakke jeans waarin het achterste van de dames perfect tot uiting komt. Sfeer is meteen gezet, en juist gezet. Dat het op vlak van verhaal wat beter kon zal ik niet tegenspreken maar ik heb er absoluut wel van genoten.