Kinjite: Forbidden Subjects (1989)

Zinloze geweldfilm vol brutaliteiten en weerzinwekkende scènes. Charles Bronson kruipt in de nadagen van zijn carrière voor de zoveelste keer in de huid van een rebelse agent die niet volgens het boekje werkt...

De politiek incorrecte toon van Bronsons films voor Cannon bereikte met deze film een nieuw hoogtepunt; Charlie die hoogstpersoonlijk een hypocriete, pedofiele Japanner (en dat blijken ze zowat allemaal te zijn in deze prent, om de angst voor het land van de reizende zon, ook maar even buiten de economische context die eind jaren '80 speelde, aan te zetten) anaal te lijf gaat met een dildo - bovendien zonder gebruik te maken van een handschoen of andere hygienische maatregel.

Desalnietemin erg vermakelijk met behoorlijke wat production value voor een late film van het duo Golan & Globus en het immer stocijnse jurische multitalent (Charles 'Judge, Jury & Executionor' Bronson) dat sowieso weinig verkeerd kan doen. Films met zo'n entertainment waarde worden eigenlijk niet meer gemaakt.

Rommelige en vreselijk foute Bronson-flick uit het dubieuze Cannon repertoire, waarin teenage fantasieën en kinderprostitutie in een onevenwichtig verhaal aan elkaar hangen. Enkele grappige momenten wel, zoals die hele laatste scène en die scène waar Duke zijn horloge moet opvreten . Het zijplot met die Aziaat wordt zelfs niet tot het einde uitgewerkt, terwijl ik in het begin dacht dat die man een centrale rol zou spelen. Samengevat blijft dit een erg matige film met relatief weinig actie. En als de actie komt, dan is het echt wel slecht. Idioot en vermakelijk tegelijkertijd : dat levert een 2,5* op, en dat is erg gul van mij.

Niet te geloven dat dit van de hand van de regisseur van "Guns of Navarone" en "Cape Fear" is.

Gewelddadige film weer.

Bronson heeft weer een slachtoffer in zijn familie, en moet er zoals gewoonlijk weer tegenaan. Of Bronson er zelf niet gek van werd, want vroeger deed hij films zoals de klassieke Westerns: Once Upon A Time in the West en Magnificent Seven etc. in plaats van de latere over the top actie films. Maar het blijven toch wel fijne films. 3,5.

Curieuze Cannon.

Een van de meest bijzondere films uit de koker van van Cannon is deze film. Bronson lijkt bijna gevangen in een gewelddadig script dat tevens van waarden en normen niet vies is, maar vervolgens vreemd en fout de kijker doen wankelen. De pedofiele schurken krijgen namelijk wel erg veel screentime tijdens hun smerige handelen en een subplotje met een eveneens kindertjes betastende Japanner zorgt eerder voor verwarring dan coherentie. Hij wordt iets te sympathiek neergezet. Zelfs ijzervreter Charles B. raakt er een beetje van in de war: hij molesteert (gelukkig buiten beeld) een van zijn versgevangen boeven het liefst anaal. Het kon bijna niet curieuzer moeten ze zelfs bij Cannon hebben gedacht.

Redelijk.

Cannon + Golan-Globus + Bronson = matige film en dat was bekend nog voor ik hier aan begon. En zo was het. Weinig spectaculair allemaal: het verhaal, de acteerprestaties, de uitvoering. Ik moest het wel in die tijd plaatsen: 1989 is weer even geleden. Het is anderhalf uur amusement, meer niet.

Voor de verstokte Bronson liefhebber.

En voor de rest een bron van verbazing, hoe het kon dat indertijd zo'n film als deze kennelijk toch volle zalen trok, want heel veel verschil met een aflevering van een willekeurige politieserie is er eigenlijk niet. De production values zijn in ieder geval op dat niveau, en het verhaal is ook al niet best - en ook nog eens niet best uitgewerkt. Het komt ook nogal over als een vlot afgeraffeld lopendebandwerkje - wellicht ook doordat dit alweer de 9e film van Bronson en J. Lee Thompson was.

Waar het met Bronson precies is misgegaan en hij alleen nog maar in dit soort wreker-without-a-cause rollen terecht kwam? jammer, ik zag hem liever in een karakterrol zoals Harmonica. Maar ja, het kan niet elke week een meesterwerk zijn. Kennelijk.