Die Gläserne Zelle (1978)

Er is wellicht geen enkele periode in de filmgeschiedenis bij mij meer favoriet als die van (West-)Duitsland in de Jaren 70.

Dat komt met name omdat veel films en -makers tamelijk vertrouwde, universele thema's gebruiken als basis: veel films met gezinnen (ontwrichte gezinnen trouwens), maar waarin de politiek-, economische- en sociale situatie van die tijd (links-terrorisme, industrialisatie en automatisering, opkomst van rijkdom en luxe) sluimerend in doorkomen. Niet op de voorgrond, maar zeker niet verwaarloosbaar. Vaak zijn ze uiteindelijk ontregelend, soms destructief. En de decors zijn zonder uitzondering kale grijze kantoren, anonieme kille steden (ooit in een gezellige uitziende Duitse stad geweest??) en somber weer.

Fassbinder, Wenders, Herzog zijn natuurlijk de grote namen, maar er zijn er zoveel meer. Volker Schlöndorff en Margarethe Von Trotta, Werner Schroeter zijn nog aardig bekend, maar wie kent bijvoorbeeld Reinhard Hauff, Wolf Gremm en Hans W. Geissendörfer ?? De radicale cinema uit de jaren 80 (Schlingensief, Buttgereit en zo - misschien Gerald Kargl ook wel) is er geheel schatplichtig aan.

Die laatste gebruikt hier een boek van Patricia Highsmith als basis. Ik ken dit boek van Highsmith niet - ik ben niet zo'n lezer, maar op basis van de paar boeken én vooral de (vele) boekverfilmingen die ik ken, durf ik wel te beweren dat dit een getrouwe Highsmith-verfilming is: schuld en onschuld, achterbaksheid en gewetensloosheid zijn de gevolgen van enerzijds het ontwrichte gezin en anderzijds de kille consumptiemaatschappij. Precies de dingen die deze periode dus zo aantrekkelijk maken.

Vergelijkbaar met Der Amerikanische Freund qua sfeer. Niet geheel toevallig óók een Highsmith verfilming en bij beide films is de cameraman Robby Müller. Zijn bijdrage aan de Duitse cinema in deze periode groot - hij maakt de grijsheid nog extra duister (deze film is op DVD trouwens ook wel erg, erg donker - jammer). Ook heerlijke muziek trouwens.

De jaren zeventig in Duitsland leverde briljante films op, vooral wanneer we de donkere kant van de jaren 70 in beeld kregen. Qua plot komt het aardig in de buurt van klassiekers als Die Amerikanische Freund of Messer im Kopf, maar deze is helaas een paar maatjes minder.

Voornamelijk een jaloezie-drama met te weinig gebruikte thriller-elementen, die balans had wat meer mogen uitvallen in het voordeel van de thrillerkant. Ook te weinig scherp en te veel tobberig. Te veel interieur en te weinig exterieur.