Closet Land (1991)

Ik twijfelde tussen 3,5 en 4 sterren. De film is in artistiek opzicht zeker de beste die Alan Rickman op zijn naam mag schrijven. Aan zijn acteerprestatie ligt het dan ook niet dat ik toch maar 3,5 ster gaf. Hij speelt de rol van sadistische ondervrager fenomenaal en is waarschijnlijk een van de weinige acteurs die het zo kan spelen dat je nog wat sympathie voor de ondervrager kunt voelen.

Wat mij stoorde was dat er geen enkel moment van ontroering bij mij werd opgewekt. In feite kun je je afvragen wat je er als kijker wijzer van wordt als je 94 minuten lang naar schijnbaar zinloze sadistische spelletjes en mishandeling van een vrouw zit te kijken. Wat de vrouw over haar eigen leven vertelt, is ook al niet echt interessant en erg veel van hetzelfde. Tegen het einde wordt duidelijk wat de reden van de ondervraging is, maar dat maakt het verhaal niet geloofwaardiger. De opzet van de film pretendeert een soort Kafka te zijn, maar mist de bezieling van Kafka.

Me ook eens aan deze gewaagd en het was geen slechte film. Nogal een speciaal verhaal, maar naar het einde toe wordt het duidelijk.

De cast deed het prima en de film had nog een opvallende vormgeving.

Tja, 'k vond hem wel eens het bekijken waard.

Goedbedoelde film is mede mogelijk gemaakt door Amnesty International, dus de politieke boodschap ligt er redelijk dik bovenop. Deze aanklacht tegen totalitaire regimes (hier verpersoonlijkt door Alan Rickman) tegen het vrije denken (in de persoon van Madeleine Stowe) speelt zich volledig af in een kale, claustrofobische ruimte waarin ondervrager Rickman geen enkel middel schuwt om schrijfster van een kinderboek Stowe te laten bekennen dat haar kinderboek (dat zich afspeelt in het fictieve Closetland, vandaar de titel) een politieke allegorie is en dus kritiek op het regime. Stowe en Rickman zijn prima in een bij vlagen inventief gefilmde, maar niet al te subtiele vertelling die zwanger is van de symboliek.