Bite the Bullet (1975)

Ik ben niet zo'n Hackman-fan, maar in deze film is hij uitmuntend. De rest van de cast is ook niets op aan te merken.De lange duur van de film is bij mij onopgemerkt gebleven, de 2 uur waren zo voorbij.

Een prima western.

4*

Leuke western hoor. Nergens word het echt hoogstaand, maar het vermaakt prima allemaal en de tijd ging dan ook best wel snel. Zoals ik al zijn werd de film nergens echt bijzonder. Dat is dan ook de reden waarom dit een drietje wordt, want de film had wel een erg lekker sfeertje, zag er zeer mooi uit en ook de acteerprestaties waren goed. Gene Hackman, waar ik geen fan van ben, deed het uitstekend. Evenals James Coburn, waar ik wél een fan van ben. Het verhaal was behoorlijk origineel voor een western, maar toch vond ik dat race gedeelte niet super boeiend. Het eerste half uur (het niet race gedeelte dus) vond ik overduidelijk het beste.

Inhoudelijk niet zo fantastisch dus, maar de film zag er wel erg mooi uit en de acteerprestaties waren uitstekend. En ondanks dat het verhaal niet altijd even boeiend was vermaakte het wel gewoon prima dus.

Een makkelijke voldoende. 3*

Uitstekende western over een paardenrace van 700 mijl door het prachtige, westerse landschap. De film komt wat traag op gang, maar als de race eenmaal begonnen is wordt het steeds boeiender. Onderweg leer je de personages beter kennen en verschuiven de verhoudingen onderling ook. Uiteraard veel mooie plaatjes van het landschap en ook een aantal prachtige scenes in slow motion. Verder een prima cast om het af te maken.

Ik heb Bite the Bullet lange tijd links laten liggen, omdat het verhaal mij niet zo aansprak en ik er eigenlijk niet zo heel veel van verwachte. Na het zien van de film kan ik wel zeggen dat die verwachtingen redelijk zijn uitgekomen.

Voor ik een film kijk lees ik meestal het bijbehorende plot dat op deze site staat nog even door. Deze film heeft een verhaal waarmee je eigenlijk alle kanten uit kunt. Ik wil niet zeggen dat het verhaal de verkeerde kant is uit gegaan, maar erg goed is het me ook niet bevallen. Naast het feit dat er erg veel (hoofd)personen deelnamen aan de wedstrijd werd er ook nog eens veel te snel geschakeld tussen de deelnemers om alles goed te kunnen volgen.

De snelle schakelingen tussen de deelnemers worden ook nog eens afgewisseld met trage dialogen, waardoor de film wat onregelmatig aanvoelt. Het einde van de film leek in eerste instantie nog heel goed te worden, maar de laatste vijf minuten zijn vervolgens te mooi om waar te zijn, en dan druk ik het nog zacht uit.

Bite the Bullet is geen denderende, maar redelijke film die aan mijn verwachtingen voldeed, maar ze zeker niet heeft overtroffen.

“Killing a man, don’t prove you’re a man.”

Nee, dit is geen goede film.

Altijd spannend een race tegen de klok; maar niet in deze film. Ik kan me zelfs goed voorstellen dat met uitgerekend deze film het einde van het genre 'western' werd ingeluid. Zo niet de genadeklap werd uitgedeeld. Alle eindjes zijn hierin aan elkaar geknoopt; en maar trekken aan het dode paard.

Een overkill aan slechte dialogen, onnodige dialogen, vreemde scenes, onnodige scenes, flauw moraalridder gedoe, flauwe achtergrondschetsjes van het leven, gênant kwajongens gedoe van Coburn en Hackman, pijnlijk slecht getypecast typetje en bovendien slecht geacteerd! door Candice Bergen, en tussendoor mooie beelden van in dat witte woestijnzand.

Dat het om een race gaat ontgaat je geheel door dat gedoe tussendoor; het zal je als kijker überhaupt verder een rotzorg zijn... Laat staan wíe er wint; de personages doen er evenmin toe...

Voor een liefhebber (geen kenner) als ik van dit genre was dit echt een 'eye-opener'... pfff

1.0 *

Doorgaans kunnen de films van Richard Brooks mij wel bekoren. Dat is hier evenwel veel minder het geval. Het acteerwerk is dik in orde en ook met het camerawerk is weinig mis, maar het al te nadrukkelijk moraliserende verhaal over een uithoudingswedstrijd wist mij niet te boeien.

Bite the boulette is een imposante western die met het paardenraceverhaal erg afwijkt in het genre en refereert naar een waargebeurde wedstrijd die in 1908, helemaal op het einde van het "old west" tijdperk, gelopen werd. Daarna zou Amerika voorgoed veranderen in een ééngemaakt land. Geen indianen, geen echte bad guys, wel veel paarden... en een bromfiets. Ik weet niet of de geruchten over dierenmishandeling terecht zijn. Het zou straf zijn om dieren te mishandelen in een film die net respect voor het dier wil afdwingen. Maar Vincent die een dier half bewusteloos slaat met een vuist (het dier is zichtbaar onder de indruk) en het paard van Coburn dat van een metershoge klif in het water valt , daar kun je je toch vragen bij stellen. Voor de rest is dat een visueel genot met tal van mooie scenery. Hackman en Coburn in de hoofdrol zijn niet de minste. Jammer dat plot en dialogen aan de dunne kant zijn.

Bite The Bullet is geen typische western. De film bevat weliswaar herkenbare elementen uit de klassieke western, maar werkt tevens met een minimum aan geweld en een minimum aan shootouts. De film draait om een paardenrace van 700 mijl door de Amerikaanse wildernis. De race duurt een week, verloopt in etappes en vindt plaats in 1906. Regisseur Richard Brooks baseerde zijn film op een echte race die in 1908 over 700 mijl van Wyoming naar Denver verliep en een hoofdprijs van 2500 dollar opleverde.

Het verhaal cirkelt rond het meest prominente personage, zijnde Sam Clayton, gespeeld door Gene Hackman in een a-typische rol. Clayton is een toonbeeld van hulpvaardigheid en eerlijkheid. De deugdzaamheid van Clayton trekt als een rode draad door de film, beweegt zich soms op het randje van zoetsappigheid, beïnvloedt velen en culmineert tenslotte in een explosie van goedertierenheid die alle personages raakt en aanspreekt. Ik spreek hier nog net niet van vormen van verlichting die als parabel in de bijbel niet zouden misstaan, maar het scheelt niet veel.

De deugdzaamheid waarmee de film is doordrenkt is dan wel sterk aanwezig maar wordt de kijker niet stroperig of prekerig opgedrongen. Echt vervelend is het niet. Hackman bezit nog genoeg onderliggende rouwdouwerige trekjes om gewelddadig van te genieten. De film biedt daarnaast trouwens andere afleiding genoeg.

Er gebeurt veel. Onderweg valt genoeg te beleven. Elke deelnemer maakt wel iets bijzonders mee. Toegegeven, sommige incidenten voelen wat gezocht en andere zijn wat overdreven, maar de vermakelijkheidsgraad ligt hoog.

Ook besteedt de film lange perioden aan slechts weinig meer dan het tonen van mensen die simpelweg te paard door de woestenij rijden zonder zich daarbij schietend en moordend uit te leven. Ze rijden gewoon door het mooie landschap. Dat klinkt dan misschien weer saai, maar is het niet. De cinematografie is schitterend en juist allesbehalve saai.

Al kijkende maakt de toeschouwer terloops kennis met de deelnemende personages. Die terloopse kennismakingen blijken uiteindelijk overigens minder terloops dan gedacht. De film besteedt eigenlijk behoorlijk veel tijd aan het exploreren van hun achtergronden en hun motieven voor deelname. Boeiend, want het deelnemende gezelschap is erg gevarieerd. Bovendien ontstaat op die manier empathie. En kijken met empathie betekent een prettige meerwaarde voor de filmbeleving.

Bite The Bullet heeft een filmduur van 132 minuten. Dat is lang. Zo voelde het niet.

Prima film.

Horse don't give a damn who wins the race. Me neither.

Een wat ongebruikelijke western, zonder de conventionele scherpe scheiding tussen goed en kwaad, witte en zwarte hoeden en zonder shootout bij zonsopkomst. In plaats daarvan wellicht de inkleuring van Hackman's personage als dierenvriend. Wat wel hetzelfde is als in zo ongeveer alle films in het genre is dat de beelden een nog idyllisch en onbewoond land laten zien - niet precies ongerept met de treinrails en in het landschap uitgesleten/uitgehakte wegen, maar even goed op een enorme afstand tussen wat we nu om ons heen zien.

Het onderwerp is een paardenrace, en ondanks de onverschilligheid van Hackman wordt die nog spannend ook, de speelduur van ruim twee uur vliegt met, ehh, sneltreinvaart voorbij. Wel af en toe wat moeilijk om te zien hoe de paarden afgeragd worden, en de film is van ver voordat er van die geruststellende opmerkingen in de aftiteling kwamen.

Interessant wel om de geschiedenis van de productie te lezen, vooral welke namen er allemaal langskomen voor de hoofdrollen die uiteindelijk naar Hackman en Coburn zouden gaan. Moeilijk om je voor te stellen dat de film met een van die anderen gewerkt zou hebben, zelfs maar in de buurt van het toch vrij geniale resultaat gekomen waren.