Bananas (1971)

Mwah, minder goed product, minder goed product... Pas na Play it Again Sam komt Woody pas echt goed op stoom. Maar als Woody-fan mag je toch wat mededogen tonen, zoals ik doe. Wegens zijn hoge productiviteit kun je niet een meesterwerk verwachten en zeker niet als het uit zijn beginperiode komt. Dit is net als zijn andere films van toen lekker absurdistisch. Redelijk prettig dus.

Als gewoonlijk steekt Woody Allen de draak met alles en nog wat, zoals politiek en revolutie, liefde en relatie, rechtspraak, berichtgeving en journalistiek enz...en doet dat met grappige toestanden en gezegden.

Deze keer echter vind ik dat de finesse net iets te veel de plaats moet ruimen voor overdrijving, simpele humor en zelfs flauwe kul.

Niet Allen's beste werk, maar toch kent Bananas genoeg leuke momenten om niet als niemendal ten onder te gaan. Voor de Marx broertjes fans zal dit ook genieten zijn, aangezien Allen los gaat met visuele en vooral woordgrappen, waarvan wat mij betreft de grapdichtheid nog lang niet groot genoeg was..

3*

Mijn eerste Woody Allen, en het smaakt zeker naar meer.

Ik stuite toevallig op deze film, en ik had de eerste vijf minuten gemist.Toch maar besloten om Allen een kans te geven.

De humor is volop aanwezig, het verhaal wordt leuk en vlot verteld.Een aantal keren heb ik toch goed kunnen lachen om de rare fratsen van Fielding Mellish.Helaas worden de visuele grappen naar het einde toe net iets te veel van het goede en begon het meer op een slapstick comedy te lijken.De momenten in San Marcos leveren toch wel de leukste momenten op.Vooral het diner bij de president is hilarisch.Ook als hij zich bij de rebellen voegt is erg leuk bedacht allemaal.Vooral de klungeligheid in de trainigen zorgden voor een lach.Als hij weer terug is in Amerika begint het wel minder te worden, de grapdichtheid wordt een stuk minder en af en toe wordt er teveel geprobeerd om een lach van het publiek te krijgen.

Een leuke kennismaking met Allen voor mij, waar ik zeker nog wat meer van wil proberen.

3*

Originele film met de nodige en gebruikelijke Allen-humor en -dialogen.

Na een tijdje wordt het echter allemaal iets te absurdistisch en flauw.

Opnieuw magere uitwerking in deze Allen.

Het heeft anders wel wat in zijn mars. Zo denk ik aan de eerste scène met de journalist die daar de neergeschoten president interviewt. Ook een leuk stukje op de metro met Stallone maar verder was de humor veel te flauw, voorspelbaar of geforceerd. Denk maar aan de scène waar Fielding het orkest zonder instrumenten vraagt om te stoppen met spelen.

Verder weinig interessants op te merken op het gebied van cinematografie. Dus opnieuw een onvoldoende voor de man met de bril.

Eerste Woody,

Heb nog een paar werkjes op het oog. Maar deze film beviel me niet bijzonder goed. Soms erg flauw en voorspelbare grappen. Een enkele was echter wel goed.

Redelijke komedie die toch net iets te flauw is.

Het theme liedje was wel erg leuk....

Zo ik had gisteravond weer eens zin in een Allen en ik besloot maar eens voor deze film te gaan.

Ik heb toch al wel wat gekke en rare films gezien en deze past daar moeiteloos tussen. Het is duidelijk nog de begintijd van Allen als regisseur, waardoor deze film op sommige punten som wat slordig en onsamenhangend oogt. Het voordeel is echter dat deze film lekker absurd is en het verhaal te onzinnig voor woorden, waardoor er af en toe lekker wat gekke situaties de revue passeren en Allen ook als acteur hier lekker zijn gang kan gaan.

De hoeveelheid grappen in deze film is erg hoog, het neigt soms zelfs naar het slapstickachtige en daardoor zit er ook wel een hoop flauwigheid tussen, maar gelukkig ook enkele behoorlijke grappige scènes, waardoor ik toch wel een paar keer goed heb moeten lachen. De tramscene met Sylvester Stalone, het bezoek aan de seksboekjeswinkel en de trainingscyclus bij de rebellen zijn leuke hoogtepunten in deze film.

3,0*

Toch ook wel weer een leuke film. Net als in alle Allens zit ook Bananas weer vol leuke kwinkslagen en ideetjes, waarvan je er zeker een aantal in latere films wat beter uitgewerkt terugziet. Het is ook een beetje een combinatie van latere films als bijvoobeeld Manhattan (het eerste half uur) waarin het een romantische komedie is met een onzekere en neurotische Allen in New York, naar het wat experimentelere Zelig (het tweede half uur) en Woody allen laat zich helemaal gaan in zijn absurdisme in de laatste 20 minuten in de rechtbank en dan is het meer een persiflage als in Sleeper. Verder zitten er ook wel weer leuke vondsten in waardoor dit een vlotte en kleurrijke komedie is. Maar het is iets te veel los zand en net niet leuk genoeg om echt aansluiting te vinden bij zijn beste werk. 3,5 sterren.

Dit is gewoon slapstick! Zeker een manier waarop ik Woody nog nooit heb gezien. Tuurlijk heb ik hem vaak zien stuntelen, maar nog nooit op deze manier. Humor is ook superflauw en helaas tikkeltje gedateerd. Als ik deze film in de bioscoop had gezien in de tijd dat tie uitkwam, had ik waarschijnlijk in een deuk gelegen. Heel veel steken onder de gordel richting van alles en nog wat(Koude Oorlog, Amerikaanse rechtsysteem, de kerk, Castro) afgewisseld met pure, droge humor. Aardig.

"From this day on, the official language of San Marcos will be Swedish. Silence! In addition to that, all citizens will be required to change their underwear every half-hour. Underwear will be worn on the outside so we can check. Furthermore, all children under 16 years old are now... 16 years old!"

Van de Allens van voor Annie Hall vind ik dit denk ik de leukste. Hij heeft absoluut betere films gemaakt, maar weinigen zijn er zo grappig als deze. Misschien eigenlijk alleen Annie Hall. Dit was nog in de periode dat surrealistische humor en slapstick nog de boventoon hadden bij Allen en hij blijkt daar toch ook een groot talent voor te hebben gehad, waardoor je het haast gaat betreuren dat hij het later langs zich neer heeft gelegd, ware het niet dat daarna de grootste meesterwerken nog kwamen. Maar bij Bananas kon ik vooral genieten van de vele geslaagde grappen, zoals als hij een enorme bestelling voor de rebellen plaatst bij een klein wegrestaurantje en vervolgens onthult dat het een overval is, of de scène met de tolk op het vliegveld, of J. Edgar Hoover in de rechtbank, enzovoorts. Daarnaast zijn er natuurlijk de vele leuke one-liners die in iedere Allen wel te vinden zijn. Mijn favoriet? "What would you say to go out on a date tonight. It's alright if you can't go tonight, I'm free the next six years." Of zoiets, ik heb het exacte citaat niet bij de hand.

De invloed van de Marx Brothers is hier trouwens ook enorm duidelijk. Niet alleen het gebruik van slapstick en verbale grappen doet aan de Marxjes denken, maar ook het feit dat het verhaal duidelijk een kapstok is voor de vele grappen en dat hier nog het idee lijkt te heersen dat er zoveel mogelijk humor in een scène gestopt moet worden, alsof een lachloze seconde een zonde is. Dit maakt de film rommelig (net als andere films rond die tijd mist Allens regiestijl nog) en zorgt ook voor veel flauwe grappen. Dat is jammer, maar eerlijk gezegd hou ik wel van die "anything-goes"-aanpak in komedies, mits ze vaak genoeg grappig zijn.
4*

Blood! That should be on the inside!

Toen ik me begon te interesseren voor Woody Allen, dan kwam ik precies altijd terecht bij zijn recenter werk. Ergens logisch natuurlijk aangezien die af en toe nog eens in de cinema verschijnen (ik kan me Vicky Cristina Barcelona nog herinneren in de Kinepolis, in een nagenoeg lege zaal trouwens) maar het oudere werk was wat lastiger (en bovendien nogal prijzig) te vinden. Gelukkig was daar de Woody boxset die een doorsnede van Allen's oude carrière bevat en die nog geen 40 euro kostte voor 20 films.

Met Bananas kun je bijna niet veel verder teruggaan in Allen's oeuvre, want dit is nog maar de derde film die hij regisseerde. Ik wist daardoor ook niet goed wat ik moest verwachten, maar deze Duck Soup-achtige (ook hier een parodie op een manier van regeren en de stijl van dialogen doet wel wat aan de one-liners van Groucho denken) film behoort ongetwijfeld tot één van mijn favoriete Allen's tot nu toe. Een hoop bizarre situaties die als los zand aan elkaar hangen met als katalysator Fielding Mellish die tegen wil en dank in San Marcos terecht komt en uiteindelijk president wordt. Met een speelduur van nog geen anderhalf uur beseft Allen gelukkig ook wel dat dit soort nonsens niet te lang kan doorgaan. Al had Voor mij het einde met het consumeren van het huwelijk met de reporters en het publiek weliswaar niet perse gehoeven.

De bijrol van Sylvester Stallone als één van de metro hoodlums aan het begin van de film is ongetwijfeld één van de opvallendste dingen aan de film. Naar het schijnt zou Allen Stallone (die nog maar juist aan een carrière was beginnen timmeren) terug naar het casting agency hebben gestuurd doordat hij vond dat Stallone niet de juiste dreiging uitstraalde, maar blijkbaar heeft Sly de regisseur dan toch nog kunnen overtuigen. Allen speelt zelf wel zelf weer de hoofdrol. Weliswaar weer hetzelfde typetje en toch.. ik blijf het leuk vinden. De scène waar hij een pornoboekje gaat kopen of waar hij iemand helpt met parkeren, ... Erg leuk in ieder geval. Er is ook nog een rol weggelegd voor Louise Lasser met wie Allen tijdens het filmen van gescheiden is die het op zich nog wel leuk doet.

Jaja, hier kon ik in ieder geval wel wat mee. Bananas is één van de vroegste films van Allen en het voelt ook wat aan als een atypische film in zijn oeuvre, in hoeverre dat je dat kunt zeggen afgaande op 15 geziene films, maar wel één die na al die jaren nog fris aanvoelt. Hier en daar slaagt Allen misschien wat de bal mis, maar het zijn maar kleine futiliteiten op een voor de rest uitstekende film.

4*

Op zich wel leuk dat Amazon Prime Video regelmatig films van Woody Allen erop zet, ik heb er zo al een hele rits kunnen zien. Al ziin veel films hit and miss en zelden echt goed. Zo ook deze film die nu en dan enorm leuke grappen heeft maar even vaak ook niet. 82 minuten is dan ook meer dan voldoende voor dit type film en dit ding is vlot en fris al zie ik liever zijn wat serieuzere films van latere jaren want die blijven langer boeiend. 3,0*.

Slecht.

Woody Allen had me aanvankelijk wel mee met Bananas. Erg tof begin, met een dikke laag satire die ik wel kan smaken. Satire is evenwel een moeilijke vorm van humor en Allen schakelt vrij snel over naar slapstick. Hier en daar blijven er goeie stukjes tussen zitten, maar de grote hoeveelheid flauwekul steekt me te veel in de weg om het als geheel beter te kunnen waarderen.

2