Private Benjamin (1980)

Hij blijft grappig voor mij. Heerlijk toch om zo'n verwent nest in het leger te zien. Naderhand krijg je meer respect voor haar en dan is het leuk om met haar mee te leven. Na al die jaren nog steeds een leuke film om te bekijken.

Lang geleden al eens gezien, in de tijd dat deze film nog regelmatig op t.v. kwam.

Kon me nog flarden herinneren en vond het ook nu weer best vermakelijk. Iets wat me toendertijd niet opviel, maar dit moet wel de kortste rol van Albert Brooks zijn. Terwijl hij nog prominent wordt aangekondigd. Kleine teleurstelling wat dat betreft.

Verder een beetje kabbelend filmpje, dat niet inzakt, want daarvoor moet iets eerst tot grote hoogte stijgen. Dat gebeurt echter geen moment. De film is ruwweg op te delen in een legertraining gedeelte, waar Goldie alle cliché legerdingen moet ondergaan (plee poetsen met tandenborstel, eindeloos marcheren, hindernisbaan etc.) en waarbij ze zich als een vis op het droge voelt met haar hoge hakken, prinsessengedrag en make-up. Best komisch, al is het ook erg flauw.

Het tweede gedeelte van de film is iets serieuzer. Goldie promoveert en begint een succesvolle carière als vrijvochten vrouw. Desondanks blijft ze vallen voor onbetrouwbare mannen en ze wordt verliefd op zo'n typische gladde Fransman. De film krijgt een nogal feministische ondertoon, waarbij het einde eigenlijk best verademend is. Eens een keer geen hemmes krijgt hares. Anno nu wat moraliserend misschien, maar indertijd waarschijnlijk ook vernieuwend.

Al met al geen heel hoogstaand, doch wel leuk jaren '80 vehikel.

Private Benjamin was voor mij een goed onderhoudende film met de nodige humor. Goldie Hawn doet het meer dan prima op dit niveau.

Bij de kringloop gevonden en natuurlijk een maar al te bekende titel uit het oeuvre van la Hawn die je wellicht gezien moet hebben. Het zou kunnen dat ik de film al eens gezien heb, moet haast wel qua leeftijd en dat zo'n film er vast wel eens voor geweest is in de jaren'90, maar veel weer ik er niet meer van bovendien zijn er meerdere films komedies over volk dat in het leger terecht komt. Echter een succes was dit niet echt.

Het beeld is maar al te duidelijk rond Judy die het ene moment nog leeft in het uiterste van weelde, een groot trouwfeest en waar de kleur van een biesje op een voetenbankje als belangrijkste noot, om vervolgens uit pure wanhoop in het leger te gaan. En natuurlijk blijkt dat niet wat primadonna Judy er van verwacht wat had met opzich nog wel aardige grapjes over de slechte sanitaire voorzieningen en het moeten slapen met meer mensen op een zaal. En natuurlijk is de ontwikkeling van luxe poesje naar leger tijger best wel grappig waar ze geen uitdaging uit de weg gaat en niet van opgeven weet. Maar verder biedt de film ontstellend weinig, zich ik er weinig humor in, is het saaiheid troef en is Private Benjamin zeker niet meer van deze tijd de Oscar nominaties tenspijt.