Baby Boom (1987)

Gehaaide zakenvrouw JC Wiatt [Diane Keaton] leeft om te werken en heeft hare hele leven daarop ingesteld. Maar wanneer ze te horen krijgt dat ze een baby 'erft' gooit dat haar leven overhoop. Pogingen om Elizabeth te laten adopteren of haar toe te vertrouwen aan een kinderjuffrouw lopen op niets uit en wanneer haar beloofde promotie afketst neemt ze acuut ontslag en verhuist ze naar het rustieke Vermont waar ze na veel tijd en de nodige tegenslagen haar draai weet te vinden.

Deze film is Keaton op het lijf geschreven en onder de regie van Charles Syer - die samen met Nancy Myers het scenario schreef - vervalt ze nooit in de neurotische acteerstijl die haar carrière wel eens hebben gehinderd. Het is zeer verfrissend dat er geen enkele poep- of piesgrap te bekennen is, ook niet in de grappige sequentie waarin JC poogt een luier te verschonen. Er valt sowieso veel te lachen, bijvoorbeeld wanneer JC Elizabeth meeneemt naar The Center For Brighter Babies en wanneer ze Elizabeth linguini met mes en vork wil laten eten. Britt Leach is bovendien hilarisch als de loodgieter die regelmatig bij JC over de vloer moet komen voor reparaties en wiens vocabulaire niet veel verder lijkt te gaan dan "yup" en "nope". Sam Shepard is charismatisch als de 'arts' die JC behandelt nadat ze is flauwgevallen. Van alle baby-komedies is dit wat mij betreft de leukste.

Aangename 80s komedie met een overtuigende Diane Keaton.

De film is in twee delen opgedeeld; het business gedeelte en het deel in het landelijke Vermont. Het contrast tussen de twee kan niet groter zijn. Het wordt uiteindelijk bijna een aandoenlijke Hallmark achtige film waarbij Keaton de liefde vindt.