Let's Get Lost (1988)

Normaliter vertelt een documentaire het verhaal van een beroemd persoon – hoe z’n jeugd verliep, hoe hij z’n eerste successen boekte, etc – maar deze documentaire is op zoek naar ‘verhalen’ zodat Chet Baker en mensen die hem hebben gekend anekdotes vertellen die ze zich kunnen herinneren. Het maakt de documentaire rommelig waarbij ook de ankedotes zelf weinig gestructureerd worden verteld, maar het idee zal zijn dat dat bijdraagt aan de jazz-feeling want in ieder geval in de jaren ’50 toen Chet Baker een ster was was jazz een wilde levensstijl van beatniks en andere hippe gasten vol seks en drugs.

Het gevolg is dat je niet heel veel wijzer wordt van Chet Baker en z’n muziek. Het belangrijkste is denk ik dat zijn opmerkelijk coole (zwoele) jazz – in tegenstelling tot de in die tijd gangbare frenetieke hardbop – het gevolg is van het zwoele leven aan de Westcoast vol strand, zon en romantiek (zoals later de Beach Boys qua pop). We leren dat Chet als muzikant het makkelijk had: hij speelde zo voor de vuist weg zonder te hoeven studeren. En bovenal dat hij charmant, charismatisch en fotogeniek was, zodat ook het sterrendom hem kwam aanwaaien, maar ook dat hij manipulatief en harteloos was zodat hij de vele vrouwen maar ook mannen die hij inpalmde met z’n charmes gewetenloos misbruikte en bedroog waarbij hij ook verslavingsgevoelig was: het is weliswaar anekdotisch bewijs dat de film opdient maar het lijkt erop dat hij een klassiek voorbeeld is van de sociopaat. De vrouwen schijnen dat niet erg te vinden: hij had altijd een zwerm mooie vrouwen om zich heen – ook in deze documentaire – waarbij je geen grens lijkt lijkt te kunnen trekken tussen groupie, vriendinnetje en echtgenote. Hoe dan ook, Chet Baker was altijd op zoek naar een ‘high’ en als je zijn leven, persoonlijkheid en muziek in één woord kunt samenvatten dan is dat het allemaal moeiteloos lijkt te ‘zweven’.

Zijn asocialiteit maakt het portret van Chet Baker onsympathiek en ook de vele opgediste anekdotes zijn niet echt interessant. Tel daarbij op de eindeloze reeks jazzmuzikanten en liefjes waar Chet mee gespeeld heeft die langskomen en mijn conclusie is dat dit echt een film voor de fan is. Voor de niet-fan heeft het weinig te bieden.

Heerlijke documentaire die alle klassieke paden van een biopic ontwijkt, die geen psychologisch portret schildert onderbouwd, door talloze talking heads, en die de chronologische biografie aan zijn laars lapt.

In plaats daarvan een fotografische en filmische impressie van trompettist Chet Baker (regisseur Bruce Weber is van oorsprong fotograaf), een meanderend web dat recht doet aan spel en zang van Baker, en aan diens leven van charmante junk die vrouwen en mannen om zijn vingers windt.