Shah-re Ziba (2004)

Behoorlijke film. Zal wel een keer opduiken op zondagmiddag bij de NPS. Best gedurfd ook, want neemt tussen de regels door wel wat statements in over mindere kanten van Iran en de positie van vrouwen bijvoorbeeld. Nergens expliciet maar het zit er wel in. Verder een mooi inkijkje in de Iraans-Islamitische cultuur en dan met name het strafrecht. Een tikje te schools om echt indruk te maken. Maar niet slecht.

Kleine 3.5*

Las ergens dat dit zo'n Iraanse film is gemaakt voor de internationale filmfestival markt, niet voor vertoning in het land zelf. Dat klopt wel door de kritiek die erin zit. Alhoewel er is een weerwoord; Iraanse islamieten worden stukken minder intolerant afgebeeld dan het normale beeld wat aan ''ons'' wordt getoond.

Ik vind Asghar Farhadi een van de beste, zo niet de beste regisseur van het huidige tijdsgewricht. Weliswaar haalt hij met deze film nog niet het uitzonderlijk hoge niveau van zijn latere werken, maar de voortekenen zijn er al wel. Het is een psychologisch drama over vriendschap, gerechtigheid en wraakgevoelens, plus een vleugje verliefdheid. Boeiend om te zien hoe de hoofdpersonages uiteindelijk stuk voor stuk geconfronteerd worden met nauwelijks oplosbare dilemma’s.

Omdat ik niet ben ingevoerd in de spelregels van de Iraanse maatschappij, zoals die geïnitieerd worden door de Koran, heb ik gefascineerd zitten kijken naar het drama dat zich op mijn scherm afspeelde. Wat opvalt naast het knappe scenario zijn de authentiek ogende scenery en het vlekkeloze acteerwerk. Niet alleen van Taraneh Alidoosti —een vaste waarde in de films van Farhadi— maar deze keer vooral van Faramarz Gharibian (de vader van het vermoorde meisje).

Een bijzonder boeiende rechttoe-rechtaan film zonder allerlei trucjes of fratsen.