For Me and My Gal (1942)

Het debuut van grootheid Gene Kelly, die hier als derde op de bill stond (en George Murphy, tweede op de bill, geheel wegspeelt, -danst, en -zingt). MGM had haar goudmijn gevonden.

For Me and My Girl zit bomvol crooners en ballads, dansnummers, en duetten om bij weg te smelten. Dit is ook de grootste kracht van de film. Judy Garland en Gene Kelly zijn toch wel de paradepaardjes van MGM, en George Murphy en nachtegaal Mártha Eggerth (wier borsten netjes worden gecensureerd in een van haar nummers, de inkijk was blijkbaar iets te) zijn grote vocale talenten.

De film speelt zich af tijdens de Eerste Wereldoorlog. In het laatste half uur gaat dat een grote rol spelen, leidend tot grootse 'Uncle Sam Wants You' propaganda voor de Tweede Wereldoorlog dat in volle gang was in 1942 zoals we weten. Erg jammer, anders zou het ongetwijfeld de boeken in gegaan zijn als 'grote musical'.

3,5* voor de non-propaganda stukken, prima plezier.

Muzikale film met heel wat songs uit WO I. Een doorsnee product met een jonge Judy Garland en een als steeds overzelfbewuste Gene Kelly die beiden doen waarvoor het publiek toen in dichte drommen naar de cinema kwam : zingen en dansen. Voor de rest is de film, zoals de meeste van dergelijke producties, eerder aan de lichte kant.

Merkwaardig is dat in alle muzikale films (en ook andere) uit die periode, de hoofdrolspelers, ook al zijn ze in het verhaal van gewone komaf, heel chic zijn uitgedost : smoking, hoge hoeden, weelderige toiletten voor de dames en ook champagne, kaviaar, taxi's en fooien ten alle tijde. Het kon niet anders dan dat het amerikaans publiek, dat toch uit die moeilijke jaren 30 kwam en nu ook nog WO II beleefde, erg gesteld was op deze voor haar ongrijpbare glamour en glitter. America, a land of dreams and a dreamland....Dit terzijde.

For Me and My Gal : onschuldige verstrooiing, met populaire liedjes en Judy en de stem van Martha Eggerth.

3*

Liever de vol-luchtige Kelly films.

Het eerste uur is in dat opzicht wel weer oké. Buiten de vreselijke zangpogingen van Martha Eggerth (wat een vreselijke zangstijl is dat toch) is het weer best vlot en grappig. Kelly's stokpaardjes (suuuure, say!) beginnen ook meer en meer op te vallen.

Qua dans en zang is het niet veel soeps in vergelijking met latere films, maar mij stoorde het niet zo, als ik hier al ergens van geniet is het van het ongedwonge feel-good sfeertje. Het laatste half uur is echter pure propaganda, en niet eens erg subtiel.

Vooral het feit dat Kelly als landverrader gezien wordt en door iedereen in de steek wordt gelaten ging er bij mij niet echt in. Zeker niet omdat het de sfeer van de film ook meteen omdraait. Dan komt er nog een hoop oorlogsonzin bij (met als hoogtepunt toch echt wel de reddingsoperatie van Kelly!) en zinkt de film redelijk snel weg.

Jammer, is niet nodig in dit soort films.

1.0*

Garland en Kelly samen, dat staat al garantie voor een verplichte kijkbeurt, hoewel de inderdaad afschuwelijke vocale capriolen van Marta Eggerth en de nietzeggendheid van George Murphy nog een behoorlijke poging ondernemen om de film te torpederen, en dan hebben we het nog niet eens gehad over de (naar het schijnt later ingevoegde maar daarom nog niet minder absurde) heldhaftigheid die Kelly in het laatste kwartier tentoonspreidt. Ach, wat maakt het ook uit, ik geniet van de sterren en de prachtige beeldkwaliteit, ik laat de mindere stukken voor wat ze zijn, en ik word anderhalf uur dik vermaakt.