Lonesome Jim (2005)

Aardig filmpje inderdaad.

Leuk om Casey Affleck weer eens aan het werk te zien. En Liv Tyler blijkt ook wel te kunnen acteren als ze haar puntoren niet aanheeft.

Ook ik begrijp de lage scores niet echt. 't Is geen geniale film, maar wel boeiend en vermakelijk. Hoe een drama als Junebug wel in de lucht kan geprezen worden en deze niet ontgaat mij een beetje.

Onderhoudende tragikomische film, die jammer genoeg net dat beetje diepte mist om echt sterk te worden. Na ook deze week It's Only Talk gezien te hebben kan ik vol overtuiging zeggen dat er betere films over manisch depressieve mensen gemaakt zijn.

Visueel is het aardig tot matig, ook de soundtrack is niet super. De humor redt de film, maar verder dus ook gewoon wel aardig allemaal. Solide 3.5* filmpje.

Mooie kleine film. Ik moest er een beetje inkomen, maar naarmate de film voortduurde werd het toch steeds overtuigender. Jim werd zowaar van een hees kuchende niksnut een aandoenlijk persoon, en de hele film raakte na zo'n drie kwartier (eindelijk) in een kleine stroomversnelling. Casey Affleck is gran-di-oos en draagt de mooiste momenten uit deze film bijna geheel en alleen op zijn eigen schouders. 4*

Éindelijk op DVD! De verrassing van de eerste kijkbeurt is een beetje weg, maar toch heeft m'n geheugen me niet bedrogen: Lonesome Jim is een tragikomisch pareltje.

De hoofdattractie is natuurlijk Casey Affleck, die het weer adembenemend goed doet. Veel van de komische scènes zouden met een andere acteur compleet de mist in kunnen gaan. Ook is hij gewoon bijzonder charismatisch en zijn présence tilt elke film wel naar een hoger plan. De rest van de cast is eveneens overtuigend, waarbij Liv Tyler eindelijk 'ns écht charmant is.

Wat de cinematografie betreft is het duidelijk dat Steve Buscemi een intimistisch filmpje wilde maken en Jim is dan ook redelijk sober. Toch wordt de sfeer van zo'n godvergeten Amerikaans dorpje heel treffend overgebracht, wat Buscemi's aanpak rechtvaardigt. Hetzelfde geldt voor de soundtrack, die op zich weinig memorabel is maar gewoon wérkt in deze film.

'k Heb echt een zwak voor dit soort filmpjes en het hoeft dan ook niet te verbazen dat ik hier uithaal met 4,5*.

Steve Buscemi had zich als acteur al bewezen als komisch talent, maar ook als regisseur doet hij het niet onverdienstelijk. In deze simpele zwarte komedie weet hij perfect de absurde grappen te plaatsen op de juiste momenten. De stijl is melodieus zwartgallig maar tegelijkertijd ook opbeurend en mooi. Over de echte wereld en alle gemankeerde mensen die erin rondlopen. Casey Affleck is briljant als de depressieve kankerpit en Liv Tyler is helemaal niet zo vervelend als ze in andere films is. Een erg fijne independent dus.

Mwah, vond er niet veel aan als ik eerlijk ben. Je zit anderhalf uur naar een film te kijken over mensen die hun doel in het leven niet bereikt hebben. Dit levert veel drama op met soms een komische noot ertussendoor.

Heel de film door vroeg ik me af wat de maker nou eigenlijk met de film wil. Daarnaast vond ik Jim maar een ongeloofwaardig personage met soms de raarste dialogen.

Het visuele gedeelte van de film was ook al niet denderend en de soundtrack was alles behalve bijzonder.

De film kon me dus niet echt bekoren en ik ben nu al een groot deel van de film vergeten. Ik kom niet verder dan 2 sterren.

Sterke film weer van Buscemi.

Ook hier vallen ales eerste de solide acteerprestaties op. Casey Affleck & Corrigan zijn naar gewoonte sterk. Zelfs Liv Tyler is leuk en Mark Boone Jr. is hilarisch.

Door nu vrij achtereenvolgend drie films van Buscemi te hebben gezien, waar Boone telkens in meespeelt, is het wel grapppig om te zien hoe hij over de jaren heen steeds vetter en vetter is geworden.

Verhaaltje is weer een sterke tragikomische mix. Ik heb soms echt hard op moeten lachen, soms was ik ontroerd, maar het had misschien allemaal net iets sterker gekund. Clichés werden ook hier niet gespaard.

Misschien wel het meest opvallende van de film was de fotografie; een groffe semirealistische documentairekorrel gecombineerd met een soms haast magische overbelichting, wat een paar zeer knappe beelden opleverde. Hulde aan de DOP!

Al waren de kadreringen daarnaast soms opvallend slecht. Ik begrijp de meerwaarde van halfafgesneden gezichten dan ook nooit helemaal zo goed. De camera bewoog me soms ook iets te veel.

Toch meer dan voldoende gezien voor een ruime 4*

Zeer mooie film.
Het apatisch aandoende acteerwerk vind ik altijd wel een bepaalde charme hebben. Ook mooi dat het einde van de film nog altijd realistisch blijft, en er niet echt een einde komt, waarin alles goed komt, al wordt er door het open einde wel een suggestie hierna gemaakt. . Mooi en, zoals er eerder werd gezegd, sober camerawerk die in het voordeel van de film werken. soundtrack idem.
Buscemi bewijst na Trees Lounge toch weer een goede film af te leveren.

Prima filmpje voor als de zon bijna aan het ondergaan is. De hele film heeft een naargeestig sfeertje, Affleck is heerlijk als deprimerende jongeman en Tyler is charmant als vrouw die altjd positiviteit probeert uit te stralen.

De sobere beelden van het mooie dorpje in Indiana wordt weer prima ondersteund door de relaxte muziek, waardoor je toch lekker wegdroomt bij het kijken van de film.

Zelf biedt de film weinig verrassingen en spring het er ook nergens boven uit. Wel is het prima om is te bekijken als je op de bank ligt. Overigens is het niet een hap, slik, weg filmpje voor de massa. Het moet je wel liggen dit soort Arthouse producties.

3,5*

Ik was ook niet zo onder de indruk moet ik bekennen. Het is een verhaal dat eigenlijk nergens over gaat. En op zich is dat niet erg maar dan moet er wel iets tegenoverstaan zoals een perfect neergezette sfeer of hele mooie beelden of krachtige dialogen of heel sterk acteerwerk. Helaas heb ik niets van dit alles gezien.

Heerlijk filmpje, ik moet duidelijk eens meer van Buscemi gaan zien. Of moet ik zeggen van Casey Affleck? Want die speelt hier echt charismatisch en met de juiste flair de rol van een cynische mislukkeling die terugkeert naar zijn ouders omdat ie in geldnood zat. Dat mislukken in het leven wordt in Lonesome Jim herhaaldelijk aangehaald, iets dat voor veel karakters in het verhaal toegepast kan worden. Jim zelf, zijn broer, zijn moeder, de eigenzinnige oom, ze lijken er allemaal mee te maken te hebben.

Mooi is dan dat het personage van Liv Tyler in het verhaal komt. Ze is opgewekt, enthousiast en positief ingesteld en Jim probeert wat van haar op te steken, hij is graag bij haar, voelt zich 'blij' als ie in haar buurt is. Alleen weet hij dat zelf nog niet. Hij is het leven moe.

En wanneer die achtergrond en bijkomende gevoelens realistisch gebracht worden en de kijker de nodige eensgezindheid heeft met Jim, kan men beginnen genieten van de zalige droogkomische dialogen en de vele grappige momentjes (zoals het -zachter- zetten van het geluid tijdens het kijken van porno, de eerdergenoemde scène wanneer de oom rondjes rijdt op de voorgevel, et cetera).

Een behoorlijk deprimerende film over ongelukkige mensen die hun doel in het leven niet bereikt hebben.Casey Affleck speelt weer op zijn bekende lamlendige manier.Het happy end had voor mij niet gehoeven.