Mah Nakorn (2004)

Tegenvaller dit. Het liefdesverhaaltje wist me nergens te ontroeren en veel pogingen om grappig te zijn hadden niet de gewenste uitwerking. Dit zelfde geld voor veel van de maffe gebeurtenissen die plaats vonden, meestal had het niet de impact die het zou moeten hebben.

Gelukkig verveelde de film nergens, en zaten er toch een aantal scénes in die wel werkten (de eerste keer dat Pod tegen die plastic berg oploopt) Aardige film dus, maar past wat mij betreft zeker niet in het rijtje taste of tea en Amélie. 3,5*

Geinig absurdistisch filmpje, dat af en toe helaas iets te melig wordt (ik was soms bang voor Gong Fu humor, maar dat bleef gelukkig redelijk uit).

Maar een Taste of Tea is het zeker niet, daar is het niet subtiel genoeg voor.

In ieder geval wat leuke originele vondsten, waardoor het allemaal wel vermakelijk bleef.

Gezellige, leuke en fleurige film.

Erg fris en luchtig met een luchtig verhaaltje en een flinke dosis over the top humor en romantiek. De berg van flessen en plastic vond ik erg cool gedaan Verder goed acteerwerk. 4.5*

Origineel filmpje, dat inderdaad sterk aan Amélie doet denken. Maar waar in de laatstgenoemde slechts twee kleuren domineren, gooit Mah Nakorn er alle kleuren van de regenboog tegenaan, met zoveel kracht dat ze van je scherm spatten. Dit vrolijke regenboogeffect wordt bijgestaan door een dosis maffe humor die steeds weer voor verrassingen zorgt, omdat geen enkele grap aan regels is gebonden. Er zitten verder zoveel frisse ideëen in de film verwerkt dat verbazing constant hoogtij viert.

En dan de personages. De twee hoofdpersonen zijn nog vrij normaal, het zijn de randpersonages die voor de nodige hilariteit zorgen, de een is nog grappiger dan de ander: de oma, Yhod, likmans, little ma'm, haar knuffel, et cetera! Een bonte verzameling van vreemde frivoliteit!

Ik kon nagenoeg maar twee minpuntjes ontdekken. De eerste is Jin, wat een zeikwijf was dat (pardonnez-moi mon Français). Was ik Pod geweest had ik haar allang links laten liggen. Ten tweede duurt de film nét iets te lang, een kwaal waar Amélie ook al aan lijdt. Gelukkig is de film zo geinig dat dit maar kleine stoorfactoren zijn. De muziek verzacht de minpunten gelukkig ook een beetje, het draagt veel bij aan de sfeer. Een leuke en ietwat jolige soundtrack! Mah Nakorn is een fijn en warm hedendaags sprookje. Ik dacht aan vier sterren, maar een halve erbij op past beter!

4,5*

N.B. Ik lag onder mijn stoel van het lachen toen Jin erachter kwam wat voor boek ze al die tijd met zich meedroeg, fantastisch!!!

Wow! Een woord dat tijdens het kijken van Citizen Dog constant door mijn ogen naar binnen sprong. Meteen bij het openingsshot totaal overdonderd door visueel prachtige en geniale stijl die deze film gebruikte. Prachtige scène dat zo een bewegend schilderij geweest kon zijn. Felle kleuren met een dromerige wolkenpartij, een sprookjesachtig huisje en twee surrealistische personages die op het land werken. Deze scene word gevolgd door een werkelijk geniale intro met Thaise A Cappella muziek welke gezongen word door vreemden in een Thaise stad. In ieder geval een film waar ik al vanaf de eerste minuten van geniet!

Ik ben nog lang niet 'bekend' met de cinema uit Thailand, maar als er een reden is die tot uitnodigen spreek dan is dat ongetwijfeld deze film! Wat een constante pracht dat geen moment probeert in te zakken of zijn kracht verliest. Wat een werk moet hierin gezeten hebben. Elke scène lijkt speciaal voorbereid tot aan het kleine felrode Volkswagen Kevertje in de achtergrond.

Qua droge humor vooral vergelijkbaar met eerder genoemde Taste of Tea. Op dat vlak zeker niet briljant, daar neemt de surrealistische wereld die gecreëerd word zeker de overhand. Hier weer te vergelijken met een film als Survive Style 5+. Een wereld waar kleur spreekt en schreeuwt. Een wereld waarin zelfs de zwerver onder de brug slaapt op een knalblauw kleedje. Citizen Dog voelt af en toe zo random aan - met de oneindige hoeveelheid aan ideetjes en maffe gebeurtenissen - en weet daarom constant nieuws op het scherm te brengen.

Dat is ook vooral waarom dit zulke briljant cinema is. Filosofisch gebrabbel zul je er dan ook enkel in zien als je dat er in wilt zien; ik heb vooral genoten van de vele prachtigheden in deze film. Met enkele toppunten in mijn geheugen; De reïncarnatie sequentie van Oma, de blauwe-jurken-scène, de regen van vallende rode helmen en de berg van plastic flesjes die tot in de wolken rijkt.

4.0/5.0

Valt in twee woorden te beschrijven deze film: origineel en blauw
Geen minuut heb ik me verveeld.
Qua muziek is alles tiptop in orde.
Personages zijn te gek voor woorden en zorgen meestal voor voldoende humor, en al had ik het niet verwacht, de romantiek tussen de twee hoofdpersonages kon me met momenten ook wel raken. Een prachtige kus-scene aan het einde van de film ook.
Visueel ook erg apart. Vrijwel alles is gekleurd in hemelsblauw, zonder ooit te veel te worden. 'k Vond het ook prefect werken bij het fantasie sfeertje.
Enige min-puntje vind ik dat de hele film niet echt aan elkaar lijkt te hangen Het begin en het einde hoorde wel bij elkaar maar het middelste stuk leek me tot een ander film toe te behoren.

4.0* Een zeer sterke film die me weer een nieuw stukje van de filmwereld liet bewonderen.

Geniaal!!

Zoiets verwacht je toch niet uit Thailand? Ik niet in ieder geval! Sorry voor de lage verwachtingen!

Lekker absurd, soms flauw en vooral entertainment. Leukste vond ik toch dat Pod iedereen in blauwe jurkjes zag lopen! De alleslikkende kerel, de teddybeer, oma als gekko, Yod, dat Pod iedereen: 'ik wil je even niet meer zien!' hoort zeggen, allemaal briljant!

Gooi 'The Taste of Tea', 'Tokyo Zombie', 'Survive Style 5+', 'Amélie' en 'Getting Any?' (daar deed deze film me allemaal aan denken!) in een mengvat en je krijgt dit heerlijke gerecht!

Gaaf en origineel en een flinke verrassing!

Goede stoepen aanleggen is een hels karwei in Bangkok. Dit geldt al helemaal voor Silom Road, waar zakenlui, marktlui, toeristen, tuk tuk bestuurders, sucky, sucky for 10 Dollar types en prostituees die wel aan de prijs zijn, elkaar voortdurend tegenkomen en er niet voor terugdeinsen om in het zand of cement te banjeren, noodgedwongen soms omdat een marktkraam nou eenmaal ruimte opeist.

Als ik Bangkok zou mogen omschrijven dan zouden chaos, bedrijvigheid en kleurenpracht de lading alvast flink dekken. Dè stad met de gaafste taxi `s, omdat ze niet allemaal dezelfde kleur hebben, maar roze, gifgroen, geel danwel paars uitslaan.

Mah Nakorn is een geweldige exponent van wat Thaise cultuur en vermengt hem met humor, in al zijn absurd- en onzinnigheid. Zo doet een drukke bus dienst als relatiebemiddelingsbureau, zo maakt de smog plaats voor andere levensbedreigende dingen die in de lucht zitten en wordt er stilletjes naar Boeddha gerefereerd als de regisseur met een geinige theorie rondom reïncarnatie of wedergeboorte op de proppen komt zetten.

De slapstick achtige taferelen met bijbehorende cheesy muziek en de aparte personages die zich hullen in een wereld waar blauw en roze prima naast elkaar gedijen, maken van deze film een groot, grappig kleurenfeest. Little ma'm en haar knuffelbeer zijn geweldige vondsten. Ik kwam in ieder geval niet meer bij, van die scene waarin Little ma'm aan het gokken is en tussendoor even nipt aan haar melkfles.

Mah Nakorn had een sneer kunnen zijn naar de sociale netwerken waarmee we tegenwoordig steeds meer communiceren, opdat mensen die zich niet in dit tijdperk willen/kunnen mengen langs de kant staan toe te kijken, net zo als Mah Nakorn een tragiekomedie had kunnen zijn over een jongeman met een onbereikbare liefde, met alle nare gevolgen van dien.

Pogingen tot drama komen gelukkig nooit van de grond, omdat de regisseur telkens geinige wendingen aan het verhaal geeft, waardoor Mah Nakorn tot een creatieve, vrolijke en kleurrijke boel is verworden, waar je constant aan het grijnzen bent als je ziet wat er allemaal op het pad van Pod komt. Een verhoging: 4,0* = 4,5*

Een romantische komedie van een heel ander slag dan bijvoorbeeld een Notting Hill. En gelukkig maar.

Zoetsappig en kitch, woorden die niet vaak gepaard gaan met een hoge beoordeling, worden hier terecht in positieve zin genoemd.

Door middel van felle, diepe kleuren en gretig gebruik van een groothoeklens weet Sasanatieng en dromerig beeld van het drukke leven in Bangkok te schetsen. Visueel een pareltje.

Muzikaal is Citizen Dog al even karakteristiek. Immer vrolijke deuntjes die perfect passen bij dat wat zich op het beeld afspeelt. De musicalachtige intermezzo's vallen dan ook niet uit de toon in deze film.

Qua humor zat het voor mijn gevoel nooit teveel tegen het flauwe slapstick aan. De kracht zit hem vooral in de willekeurige, absurde side stories, zoals Little Mam met haar pratende knuffelbeer en Pod's vriend die een Chinese vrouw aan de haak slaat in een overvolle bus. Een ander hoogtepunt is Pod's oma die aan hem verschijnt als gereïncarneerde hagedis. Door vooral de kleine dingetjes die in de film gebeuren en gezegd worden op een levendige en over-the-top wijze te visualiseren, krijgt Citizen Dog veel vaart en een gezonde dosis humor.

Wel weer zo'n typische je-moet-er-maar-van-houden-film, maar zeker een aanrader voor eenieder die een beetje gekheid, originaliteit en functionele kitscherigheid niet schuwt.

Leuke cameo van Ratanaruang trouwens als de voice-over.

Voor een filmclub van medestudenten heb ik vorige week vijf films, expres allen Aziatisch, voorgelegd. Naast Mah Nakorn, waren dat Shinkuronishiti, Tekon Kinkurîto, Rinjin 13-go en Ruang Rak Noi Nid Mahasan. Toch een vrij divers rijtje. Deze won nipt van Black Kiss en Ruang Rak en zodoende Citizen Dog gisteren voor de tweede keer gezien. De eerste keer is bijna twee jaar geleden, 18-11-08.

Wat is dit toch een heerlijk geflipte, creatieve film. Een geweldige mix tussen komedie, fantasy en een beetje romantiek. DE film met de meest warme, felle en speelse kleuren.

Het pad van Mah Nakorn is zelden recht, telkens is er weer een afslag of een hobbel in de weg. Absurde en surrealistische zijweggetjes doen je als kijker telkens weer verbazen. De scène met de vallende helmen en vooral de eerste keer met Mt. Plastic Fles blijven twee van mijn grote favorieten. Dit is en blijft sowieso de film met de meeste gedenkwaardige, losstaande scènes die ik gezien heb.

Vond ik de eerste keer de muziek niet altijd geslaagd, dit keer had ik slechts het gevoel dat er misschien een enkel liedje tussen uit had gekund (en bij de aftiteling vond ik het ook wel leuk geweest). Maar nog nooit werkte zang in een film voor mij zo goed. Geweldig hoe het de grappige scènes ondersteunt (en vaak ook zélf grappig is). Het camerawerk is erg statisch en werkt perfect.

4* gemakkelijk verhoogd naar 4.5*

Heerlijk filmpje.

Visueel oogstrelend. Prachtig kleurengebruik, alle felle kleuren van de regenboog komen aanbod, erg fijne vondsten en ook erg fijne humor, erg flauw en slapstick op momenten maar dat is we laan mij besteed. Erg leuke personages, alleen jammer van Jin, die vond ik op de laatste minuten na toch wel erg vervelend.

Veel leuke personages dus. Waar vooral Little mam en Thongchai de show stelen. Erg in een deuk gelegen om Thongchai. Heerlijke awkward momentjes. De berg plastic flessen was ook een erg fijn visueel hoogstandje. Gewoon ene erg leuk sprookje, al had de lovestory wat aandoenlijker gemogen. Maar het magistrale kleurgebruik zorgt ervoor dat de film de volledige speelduur ook echt als een magisch sprookje aanvoelt.

Na ruim een jaar weer eens herzien en wat een feest blijft deze film! Allereerst heb ik zo mogelijk nog meer genoten van de cinematografie. De kleuren spetteren natuurlijk van het scherm, maar ik vond ook de beelden soms heerlijk symmetrisch en de camerabewegingen mooi strak waarbij alles prachtig gekadreerd bleef. Verder een aantal liedjes waarbij de bijbehorende scènes vaak erg hilarisch zijn. Met name het openingsliedje, waar gesuggereerd wordt dat diverse personages het zingen, waarbij de humor vooral zit in de overdreven wijze waarop het wordt gezongen. Maar nog meer memorabel is de scène+liedje van de reïncarnatie van oma.

Die scène is maar één van de fantastische scènes waarbij personages bizarre eigenschappen hebben die heerlijk uitvergroot worden. Fantastisch is bijvoorbeeld de man die alles schoon wilt likken en de overdreven manier waarop er aandacht aan wordt besteed. En als de focus niet op bizarre mensen ligt, is er wel sprake van een bizarre gebeurtenis. Surrealistisch. Vergeet trollen en tovenaars, dit is het soort van fantasie dat ik pas echt geweldig vind. Ik heb zelf eerder de vergelijking met Amélie gemaakt, maar ik denk dat qua fantasie een film als Symbol hier eerder bij in de buurt komt. Nog steeds geen vijf sterretjes, maar uitsluiten dat die er ooit komen wil ik nog steeds niet. 4,5*.

Mooie film om te herzien.

Blijft vooral een erg fris werkje. Een goeie 7 jaar na de initiële release blijft Sasanatieng's kleurenpalet ongeëvenaard. Visueel nog steeds geniaal dit filmpje, al vertoont de CG dan af en toe wat technische mankementjes, het kan amper de pret drukken.

Ook de soundtrack is erg leuk, vooral de theme song. Absoluut niet goed, maar wel erg grappig en leuk geïntegreerd. Verder vooral een film die het van z'n frisse ideeën moet hebben. Nogal fragmentarisch, maar de meeste stukjes zijn echt geweldig, dat alles dan losjes aan de twee hoofdpersonages verbonden is vind ik verder niet echt een probleem.

Blijft een geweldige comedy met een redelijk breed appeal, al moet je wel een beetje tegen de nogal random en maffe ideeën kunnen. Wie een slick verhaal wil waar alles logisch en uitvoerig toegelicht wordt is hier duidelijk aan het verkeerde adres.

4.5* en een uitgebreide review

Het enigste van dit filmpje wat ik tot nu toe gezien heb zijn fragmenten uit oa Movie Meter contests van Goldenskull en Onderhond. Vanwege het grappige en vooral ook het bijzondere kleurengebruik van die fragmenten vanmorgen maar eens het hele filmpje bekeken.

Visueel en vooral ook vanwege de bijzonder komische scènes vind ik dit filmpje een pareltje dat qua feel good mij ook enigszins doet denken aan dat andere Japanse pareltje "The Taste of Tea". Deze film moet het voor mij vooral hebben van de zeer mooie komische en fantasierijke beelden zoals o.a. de helmen die uit de lucht kwamen vellen, de enorme boven Bangkok uittorende berg van plastic flessen en vooral de cigaretten rokende speelgoedbeer. Hoe verzin je het! En natuurlijk om niet te vergeten het bijzonder frisse spel van de hoofdrolspelers Pod en vooral de zeer sympathiek ogende Jin.

Na al die depri en oerlelijke arthouse drama's die ik de laatste tijd gezien heb komt dit uitstekende feel-good filmpje voor mij over als een verademing. Ik heb daarom besloten mij nog maar eens meer te verdiepen in de Aziatische cinema, waarvan ik de laatste tijd al heel wat juweeltjes gezien heb .

4,5*

Blijft fris!

Herzien, en ook bij de tweede kijkbeurt blijft dit toch wel een behoorlijk uniek fris filmpje. De film kent een zeer uitgebreid kleurenpalet (vooral de primaire kleuren zijn nadrukkelijk aanwezig) en werkelijk elk shot is het genieten van hoe de kleuren een prachtig geheel vormen. Soms een contrast en soms een perfecte match. En dat is nog maar het begin..

Werkelijk alles komt tot leven in deze Citizen Dog: Wijsvingers, "stemmetjes" in een radio, een morsdode taxichauffeur, en niet te vergeten natuurlijk, een ketting rokende teddybeer. De fantasie lijkt eindeloos, elke scène bevat weer een uniek uitstapje in de grenzeloze fantasie van Wisit; slow-mow scènes in een dorp, want er is niks te bleven, dus gaat de tijd traag (geniaal), z'n oma die reïncarneert als een gekko, een musical nummer waarop ineens iedereen een blauwe jurk draagt, het houd werkelijk niet op. Niet vanzelf.

Sowieso zijn al die nummers echt geweldig. De Theme song uiteraard het meest passend, maar Wisit gaat hier echt all-out en implementeert het ook nog eens op een ongekend frisse manier. Alles om "plezier" van de kijker te maximaliseren. Geen uitleg of niks, gewoon gaan. Ook direct de reden waarom ik Sono zo kan waarderen, al houd de vergelijking daar natuurlijk wel op.

Camerawerk en editing blijven ook vlot, maar het is vooral de fantasie van Wisit ondergedompeld in een fraai kleurenpalet wat dit zo'n ongelofelijk fris filmpje maakt. De film is bijna 20 jaar oud, maar daar merk je erg weinig van. Blijft een uniek filmpje, en zodoende zal die top 10 notering ook nog wel even blijven staan.

5*