Mah Nakorn (2004)

Nieuwe film van Wisit Sasanatieng (Tears Of The Black Tiger). Van wat ik ervan gezien heb, kan dit wel eens hoog gaan soren. Erg benieuwd naar deze film

Wauw! FILM.

Originele films bestaan nog steeds. Dat bewees Miike een tijdje geleden nog met Izo, Sasanatieng bewijst het met Citizen Dog. De vergelijking met Amélie wordt vaak gemaakt (en terecht), maar je doet er deze film enorm veel oneer mee aan. Op momenten lijkt Amélie wel een zwart/wit sociaal drama ivm deze film.

Wat een kleuren! De hele film spat echt van het scherm. Deze mag naast Dolls gaan staan, al zijn de kleuren hier wel een pak feller en kitscherig. Samen met de melige soundtrack vormen ze de basis van een ongelooflijk fantasierijk romantisch verhaaltje. Of hoe zo iets simpels op zo'n prachtige manier uitgewerkt kan worden.

Echt alles is mogelijk, niks is te maf, te gek, te grappig. De reïncarnatiescene is een staaltje pareltjescinema. En zo zijn er nog talrijke scenes die lang zullen blijblijven. Alles ziet er gewoon zo geweldig, zo fris, zo nieuw uit. Elke 5 minuten wordt je weer op iets nieuws getrakteerd, en altijd is gewoon spot-on. Thailand is ondertussen een erg boeiend filmland geworden, zoveel moge wel duidelijk zijn.

Enorme aanrader. De humor is missschien net niet scherp genoeg. Da's zowat de enige kritiek die ik heb. Verder is dit gewoon fenomenaal. Mag in het rijtje Taste of Tea en Amélie gaan staan.

Dikke 4.5*. FILM dus. Ga dit aub zo snel mogelijk zien.

(Edit : en wat een mooie filmdag. Perhaps Love die tegen de 4.5* aanhikt, deze film die tegen de 5* aanhikt en Zoetrope, een volbloed 5* film )

Zoetrope?

(Hmm weet wel dat het een optisch illusie (speel)apparaat is uit begin 1900, vast wel iets mee te maken?)

De nieuwste hype

Hmm, best wel mijn ding. Snel erachter aan

Tegenvaller dit. Het liefdesverhaaltje wist me nergens te ontroeren en veel pogingen om grappig te zijn hadden niet de gewenste uitwerking. Dit zelfde geld voor veel van de maffe gebeurtenissen die plaats vonden, meestal had het niet de impact die het zou moeten hebben.

Gelukkig verveelde de film nergens, en zaten er toch een aantal scénes in die wel werkten (de eerste keer dat Pod tegen die plastic berg oploopt) Aardige film dus, maar past wat mij betreft zeker niet in het rijtje taste of tea en Amélie. 3,5*

Jammer, Chr.s. Ik had wel verwacht dat het wat voor jou zou zijn. Bij mij kan het nog weleens voorkomen dat ik overga naar de 5* na herziening, dit was wel echt mijn ding.

Dit soort films zijn over het algemeen mijn ding ook wel. Vond het alleen in deze allemaal veel minder werken.

Een film om in te lijsten.

Ontzettend veel geweldige ideeën, zeer sterke uitwerking, heerlijke muziek en dan die vrolijke (tot bijna potsierlijke) kleurtjes. Personages die ongrijpbaar zijn en zich lekker droog laten mee sleuren door de stroom des waanzin. Alles kan en alles mag, niets is te gortig en in een hoog tempo weet de film te constant te verrassen met nieuwe verfrissende fantasieelementen. Voorbeelden te over, maar visueel zoveel leuker dan te ‘verklappen’ waar ik op doel.

En net wanneer je tegen het einde aan denkt dat de film ietwat lauwert, bezoekt de hoofdpersoon zijn ouderlijk huis waar alles vertraagd verloopt en blijkt iedereen in Bangkok een staart gekregen te hebben Uniek, gedurfd en bovenal werkt het perfect bij de rest van de sfeer in de film. Ik denk ook niet dat je teveel moet focussen op het liefdesverhaal, wat slechts als kapstok dient om de personages nader te brengen, maar veel meer op de buitensinnige gebeurtenissen. Een film dat me deed denken aan Amelie, Taste of Tea, Blessing Bell en Svids Neger, maar tegelijkertijd zijn eigen smoel weet te behouden. Gaat dat zien mensen!

Klinkt interessant inderdaad. Heb jij (of een van de andere stemmers) Tears of the Black Tiger ook gezien? Is deze film vergelijkbaar of beter dan dat?

Tears of the Black Tiger staat bij mij voor zeer binnenkort op de planning

Ah ja, dat kan ik me voorstellen.

Maar ik was daar zelf niet zo kapot van namelijk. Ik herken er wel kenmerken van in jullie verhaaltjes, maar ik vond Tears... ook rommelig en flauw. Dus als jullie beide films zo goed vinden, zakt-ie weer wat op mijn verlanglijstje, zeg maar.

Zojuist Tears of the Black Tiger gezien en ik kan je Citizen Dog nog steeds met een gerust hart aanbevelen. Neem de enkele aardige, magische momenten uit Tears of the Black Tiger (kan niet noemen welke ik bedoel zonder te spoileren), spreidt ze uit over de gehele film en je krijgt Citizen Dog. De (fletse) kitscherige kleuren zijn nog steeds volop aanwezig, maar bij Citizen Dog versterkt het de magische sfeer, ipv bij Tears waar ze voornamelijk misplaatst aan voelen, tot op zelfparodie af. Ik was er iig niet kapot van.

Had ik Tears of the Black Tiger eerder gezien dan Citizen Dog, dan had ik deze laatstgenoemde film dan ook waarschijnlijk voorlopig links laten liggen. Gelukkig was vice versa het geval ;p

Hetzelfde verhaaltje wist Hemdale mij te vertellen

Al ben ik dan nog steeds wel benieuwd naar Tears ot Black Tiger.

Geinig absurdistisch filmpje, dat af en toe helaas iets te melig wordt (ik was soms bang voor Gong Fu humor, maar dat bleef gelukkig redelijk uit).

Maar een Taste of Tea is het zeker niet, daar is het niet subtiel genoeg voor.

In ieder geval wat leuke originele vondsten, waardoor het allemaal wel vermakelijk bleef.

Ik ben hem dan ook toch maar gaan kijken. Ik vond hem inderdaad beter dan Tears..., maar toch niet zo goed als jij en Onderhond. Daarvoor was het mij teveel 'over-the-top' en te melig. Ik begrijp de vergelijking met Amelie wel, maar die is veel subtieler, constanter en mikt op de continue glimlach, wat ik mooier vond.

Vraag me toch af wat hier nou werkelijk zo BRILJANT aan is. Kijk, een heel leuk vermakelijk filmpje, dat wel Heb zeker genoten, maar om echt briljant te zijn had het toch nog wel iets fantasievoller mogen wezen, wat mij betreft. Het was allemaal weer lekker kitscherig en zoetsappig. De matte paintings waren heerlijk slecht, de animaties idem, daar schort het niet aan. Maar over het geheel vond ik het niet echt geniaal. Het was leuk gevonden, maar het werkte gewoon niet altijd voor me. De humor was aardig, zoals alles eigenlijk Daarom krijgt deze film ook een aardige 3,5*

Tja, ik blijf het een ongelooflijk verfrissend filmpje vinden tussen een hoop fijne maar standaard films. Voor mij werkte alles nu eenmaal wel, en veel fantasievoller dan dit kan ik me dan ook niet echt voorstellen.

Gezellige, leuke en fleurige film.

Erg fris en luchtig met een luchtig verhaaltje en een flinke dosis over the top humor en romantiek. De berg van flessen en plastic vond ik erg cool gedaan Verder goed acteerwerk. 4.5*

Was alweer een jaartje geleden dat ik deze had gezien, vandeweek aangeschaft en zonet herkeken.

Ook dit maal beviel hij me weer. Fantastisch kleurenspel en melige muziek. De intro is meteen spetterend, iedereen van agent tot buspassagier is lekker aan het zingen en Pod staat er met zijn droge hoofd stil en uitdrukkingsloos tussen.

Hoop fantasie en veel geslaagde humor. Die vriend heeft echt een te gek hoofd! Prima gecast, evenals die teddybeer trouwens Er zitten helaas ook een hoop zeurderige dingetjes tussen. Het 'peter-gedoe' en Mam maken de film echt een heel stuk minder. Ook wordt er naar mijn mening net iets te veel malligheid en kleur doorgeduwd.

Einde is fenomenaal, prachtige shots op de flessenberg, alleen daarvoor al het kijken waard.

Over het algemeen iets minder dan de eerste keer dat ik hem zag. Hij zat toen tegen de 4,5* aan, maar die 4* blijft heel fijn staan.

Erg leuke en originele film met prachtig gebruik van kleur. Qua cinematografie vaak adembenemend en een goed passende soundtrack. Enkele erg komische en maffe scenes als de regen van de helmen. En daarbij zelfs nog een beetje ontroerend zoals met het meisje en de teddybeer. Hij was zelfs nog een beetje beter dan verwacht al vond ik hem net iets te lang.

4.5*

Origineel filmpje, dat inderdaad sterk aan Amélie doet denken. Maar waar in de laatstgenoemde slechts twee kleuren domineren, gooit Mah Nakorn er alle kleuren van de regenboog tegenaan, met zoveel kracht dat ze van je scherm spatten. Dit vrolijke regenboogeffect wordt bijgestaan door een dosis maffe humor die steeds weer voor verrassingen zorgt, omdat geen enkele grap aan regels is gebonden. Er zitten verder zoveel frisse ideëen in de film verwerkt dat verbazing constant hoogtij viert.

En dan de personages. De twee hoofdpersonen zijn nog vrij normaal, het zijn de randpersonages die voor de nodige hilariteit zorgen, de een is nog grappiger dan de ander: de oma, Yhod, likmans, little ma'm, haar knuffel, et cetera! Een bonte verzameling van vreemde frivoliteit!

Ik kon nagenoeg maar twee minpuntjes ontdekken. De eerste is Jin, wat een zeikwijf was dat (pardonnez-moi mon Français). Was ik Pod geweest had ik haar allang links laten liggen. Ten tweede duurt de film nét iets te lang, een kwaal waar Amélie ook al aan lijdt. Gelukkig is de film zo geinig dat dit maar kleine stoorfactoren zijn. De muziek verzacht de minpunten gelukkig ook een beetje, het draagt veel bij aan de sfeer. Een leuke en ietwat jolige soundtrack! Mah Nakorn is een fijn en warm hedendaags sprookje. Ik dacht aan vier sterren, maar een halve erbij op past beter!

4,5*

N.B. Ik lag onder mijn stoel van het lachen toen Jin erachter kwam wat voor boek ze al die tijd met zich meedroeg, fantastisch!!!

Een film die mij bijblijft dankzij een veelvoud aan de meest uiteenlopende kleuren. De rood - oranje achtige mangolook wordt gecombineerd met frisse, verkoelende kleuren als lichtgroen, blauw en roze. Kleuren die recht doen aan de temperatuur in het zonovergoten Bangkok.

Al viel Pod dan niet zo snel te ontdooien. Typisch zo `n jongen die niet snel in beweging lijkt te komen. De gekte in de bus, op straat vallende helmen! en in zijn taxi vergrootte alleen maar het contrast tussen Pod `s in zichzelf gekeerde persoonlijkheid en zijn compleet geschifte omgeving. Als Pod ook gelijk mee zou doen aan alle gekte dan zou het te jolig worden, maar nu werden de situaties waarin Pod verzeild raakte grappig.

De muziek was vaak aardig maar bij de gezongen liedjes had ik nou niet gelijk zo `n gevoel van wat hilarisch! Al toverde ze wel stuk voor stuk een glimlach tevoorschijn. Iets wat niet gold voor de momenten die zich afspeelde tussen de 56ste en 74ste minuut. Een haperende dvd, zorgde er toch wel voor dat mijn filmbeleving ruw werd verstoord.

Maar een aardige komedie, die gemaakt wordt dankzij de hilarische personages en de soms wat vreemde surreële gebeurtenissen in de film. Verder ook natuurlijk geweldig die vormgeving. Net zoals Survive Style 5+ bedeeld, met geweldige, van het scherm af spattende kleuren.

Het neigt ook nooit naar te flauw, omdat er achter de film toch wel een wat vertederende ondertoon schuilgaat. En dan doel ik niet alleen op Pod `s relatie met Jin, maar ook met zijn oma. Die de film een vertederende wat filosofische boodschap meegeeft.

Een dikke 4* Er zit zeker meer in, als ik de film de volgende vloeiend kan bekijken sluit ik een verhoging niet uit.

Heerlijk aandoenlijke en ontwapenende film, een soort Thaise Taste of Tea. Thongchai is een held!

Wow! Een woord dat tijdens het kijken van Citizen Dog constant door mijn ogen naar binnen sprong. Meteen bij het openingsshot totaal overdonderd door visueel prachtige en geniale stijl die deze film gebruikte. Prachtige scène dat zo een bewegend schilderij geweest kon zijn. Felle kleuren met een dromerige wolkenpartij, een sprookjesachtig huisje en twee surrealistische personages die op het land werken. Deze scene word gevolgd door een werkelijk geniale intro met Thaise A Cappella muziek welke gezongen word door vreemden in een Thaise stad. In ieder geval een film waar ik al vanaf de eerste minuten van geniet!

Ik ben nog lang niet 'bekend' met de cinema uit Thailand, maar als er een reden is die tot uitnodigen spreek dan is dat ongetwijfeld deze film! Wat een constante pracht dat geen moment probeert in te zakken of zijn kracht verliest. Wat een werk moet hierin gezeten hebben. Elke scène lijkt speciaal voorbereid tot aan het kleine felrode Volkswagen Kevertje in de achtergrond.

Qua droge humor vooral vergelijkbaar met eerder genoemde Taste of Tea. Op dat vlak zeker niet briljant, daar neemt de surrealistische wereld die gecreëerd word zeker de overhand. Hier weer te vergelijken met een film als Survive Style 5+. Een wereld waar kleur spreekt en schreeuwt. Een wereld waarin zelfs de zwerver onder de brug slaapt op een knalblauw kleedje. Citizen Dog voelt af en toe zo random aan - met de oneindige hoeveelheid aan ideetjes en maffe gebeurtenissen - en weet daarom constant nieuws op het scherm te brengen.

Dat is ook vooral waarom dit zulke briljant cinema is. Filosofisch gebrabbel zul je er dan ook enkel in zien als je dat er in wilt zien; ik heb vooral genoten van de vele prachtigheden in deze film. Met enkele toppunten in mijn geheugen; De reïncarnatie sequentie van Oma, de blauwe-jurken-scène, de regen van vallende rode helmen en de berg van plastic flesjes die tot in de wolken rijkt.

4.0/5.0

Je houdt het niet voor mogelijk. Alles kan in Citizen Dog. Van een simpel gegeven zoiets verbluffend weten te maken, ongelooflijk gewoon.

Wat een uiterst originele, fantasierijke film is dit.
Zelden zoiets gezien. Erg knap met een mooi romantisch verhaaltje erin verweven.
Om dan nog maar over het kleurgebruik te zwijgen, werkelijk fenomenaal, overdreven mooi kleurenspektakel.

Héérlijk à la Amélie, maar zoals reeds gezegd lijkt Amélie naast deze met momenten op een zwart/wit sociaal drama.

Oneindig veel leuk uitgewerkte ideeën met tal van te gekke personages (de normaalste zijn dan nog de twee hoofdpersonages. Het zijn voornamelijk de bijrolletjes die het hem hier doen.)
Het kan allemaal.
Als je denkt alles gezien te hebben komen ze alweer met iets nieuw op de proppen.
Doet me wat denken aan Delicatessen. Verder heel andere film.

Luchtige humor, misschien net niet scherp genoeg voor wie zich daaraan verwacht. Erg geinig vond ik onder meer de scène waarin de dode motorrijder naast Pod voor de verkeerslichten staat en zegt: "Zeg dat je van haar houdt, je weet nooit wanneer er nog eens helmen uit de lucht komen vallen". Of wanneer Jin tegen Pod zegt dat ze een tijdje uit z'n buurt wil blijven en Pod dat zinnetje overal blijft horen. Zelfs in de muziek uit die cd-speler.

Diegenen die Amélie wel wat vonden moeten dit gewoon gezien hebben. Verder ook een zéér sterke aanrader als je open staat voor een super originele, leuke, romantische feel-good ervaring.

Dikke 4,5 * (net geen 5 *)

Valt in twee woorden te beschrijven deze film: origineel en blauw
Geen minuut heb ik me verveeld.
Qua muziek is alles tiptop in orde.
Personages zijn te gek voor woorden en zorgen meestal voor voldoende humor, en al had ik het niet verwacht, de romantiek tussen de twee hoofdpersonages kon me met momenten ook wel raken. Een prachtige kus-scene aan het einde van de film ook.
Visueel ook erg apart. Vrijwel alles is gekleurd in hemelsblauw, zonder ooit te veel te worden. 'k Vond het ook prefect werken bij het fantasie sfeertje.
Enige min-puntje vind ik dat de hele film niet echt aan elkaar lijkt te hangen Het begin en het einde hoorde wel bij elkaar maar het middelste stuk leek me tot een ander film toe te behoren.

4.0* Een zeer sterke film die me weer een nieuw stukje van de filmwereld liet bewonderen.

Dankjewel Moviemeter Contest, schitterend filmpje ontdekt weer!

Geniaal!!

Zoiets verwacht je toch niet uit Thailand? Ik niet in ieder geval! Sorry voor de lage verwachtingen!

Lekker absurd, soms flauw en vooral entertainment. Leukste vond ik toch dat Pod iedereen in blauwe jurkjes zag lopen! De alleslikkende kerel, de teddybeer, oma als gekko, Yod, dat Pod iedereen: 'ik wil je even niet meer zien!' hoort zeggen, allemaal briljant!

Gooi 'The Taste of Tea', 'Tokyo Zombie', 'Survive Style 5+', 'Amélie' en 'Getting Any?' (daar deed deze film me allemaal aan denken!) in een mengvat en je krijgt dit heerlijke gerecht!

Gaaf en origineel en een flinke verrassing!

Goede stoepen aanleggen is een hels karwei in Bangkok. Dit geldt al helemaal voor Silom Road, waar zakenlui, marktlui, toeristen, tuk tuk bestuurders, sucky, sucky for 10 Dollar types en prostituees die wel aan de prijs zijn, elkaar voortdurend tegenkomen en er niet voor terugdeinsen om in het zand of cement te banjeren, noodgedwongen soms omdat een marktkraam nou eenmaal ruimte opeist.

Als ik Bangkok zou mogen omschrijven dan zouden chaos, bedrijvigheid en kleurenpracht de lading alvast flink dekken. Dè stad met de gaafste taxi `s, omdat ze niet allemaal dezelfde kleur hebben, maar roze, gifgroen, geel danwel paars uitslaan.

Mah Nakorn is een geweldige exponent van wat Thaise cultuur en vermengt hem met humor, in al zijn absurd- en onzinnigheid. Zo doet een drukke bus dienst als relatiebemiddelingsbureau, zo maakt de smog plaats voor andere levensbedreigende dingen die in de lucht zitten en wordt er stilletjes naar Boeddha gerefereerd als de regisseur met een geinige theorie rondom reïncarnatie of wedergeboorte op de proppen komt zetten.

De slapstick achtige taferelen met bijbehorende cheesy muziek en de aparte personages die zich hullen in een wereld waar blauw en roze prima naast elkaar gedijen, maken van deze film een groot, grappig kleurenfeest. Little ma'm en haar knuffelbeer zijn geweldige vondsten. Ik kwam in ieder geval niet meer bij, van die scene waarin Little ma'm aan het gokken is en tussendoor even nipt aan haar melkfles.

Mah Nakorn had een sneer kunnen zijn naar de sociale netwerken waarmee we tegenwoordig steeds meer communiceren, opdat mensen die zich niet in dit tijdperk willen/kunnen mengen langs de kant staan toe te kijken, net zo als Mah Nakorn een tragiekomedie had kunnen zijn over een jongeman met een onbereikbare liefde, met alle nare gevolgen van dien.

Pogingen tot drama komen gelukkig nooit van de grond, omdat de regisseur telkens geinige wendingen aan het verhaal geeft, waardoor Mah Nakorn tot een creatieve, vrolijke en kleurrijke boel is verworden, waar je constant aan het grijnzen bent als je ziet wat er allemaal op het pad van Pod komt. Een verhoging: 4,0* = 4,5*