Happî Awâ (2015)

Njah.

Op z'n best echt wel sterk. Deed me soms wat denken aan Tokyo.sora, zowel qua opzet als uitwerking. Enkele vrouwen worden gevolgd in hun dagelijkse leven, al zijn het dan vooral de dramatische momenten die eruit gepikt worden. Toch scoort deze film 2 volle sterren minder.

Komt enerzijds omdat 5 uur (en een klets) gewoon ridicuul is. Sommige scenes spelen zich in real-time af maar voegen echt weinig toe. Zo hoefde ik echt niet het hele seminarie bij te wonen, vooral omdat het toch allemaal wat aan de zweverige kant was. De film heeft zo nog een aantal momenten waar het net allemaal wat te melig wordt.

Dat brengt mij bij het volgende probleem: monologen en dialogen. Eindeloos gebrabbel, iets waar Japanners beter niet aan meedoen. Knip die er allemaal uit en er blijft denk ik nog zo'n 120 minuten aan materiaal over. Meteen ook de beste scenes van de film en je zit zo aan 4 sterren, als het al niet meer is.

Beetje gek toch wel, vooral omdat Hamaguchi's vorige film amper 60 minuten lang was. Hij heeft zich hier wat teveel laten gaan vrees ik. Bij momenten is het mooie cinema, maar die lengte vind ik onverantwoordbaar.

3.0*

Ik vond de workshop eigenlijk nog wel leuk, het lijkt me zelf verschrikkelijk om zoiets bij te wonen dus dan is het fijn dat van een veilige afstand te beschouwen. Dat voorlezen uit eigen werk later in de film viel me zwaarder.

De speelduur heeft me lang afschrikt, er zijn ook niet vaak dagen dat ik even een vijf uur durende film aanzwengel, maar zoals wel vaker bleek het achteraf toch prima te doen. Happi Awa (ik ben er nog niet helemaal uit waar de titel nou naar verwijst) voelt vooral in het begin heel naturel aan: natuurlijke belichting zorgt bij tegenlicht voor pratende schaduwen, omgevingsgeluiden worden niet weggefilterd en de vier hoofdrolspeelsters zijn erg goed. Daarna, daar ben ik het eens met Mochizuki Rokuro, volgen de dramatische ontwikkelingen elkaar wel heel snel op, en alles werd ook nog eens uitvoerig besproken, van de indirecte, beheerste Japanse communicatie blijft niet veel over. Ook deed het gemis van Jun halverwege, niet direct mijn favoriete personage maar net als binnen haar eigen vriendenclub ook in de film wel de 'lijm' die alles verbindt, zich de laatste twee uur voelen.

JM weet het niet, ik weet niet wat ze willen. Ik weet wel wat ik niet wil, en dat is ooit in mijn leven nogmaals naar deze ellenlang gerekte scènes kijken. En ik heb Sátántangó (1994) met plezier gekeken. Bij Tarr zit je nog geïntrigeerd te kijken en te genieten van de visuals; hier voelde het vooral nodeloos lang. Ik denk dat ik wel weet wat Hamaguchi beoogde en dat streven applaudisseer ik, maar man man man. Wat een bevalling.

2,5*