Hide and Seek (2014)

Het leek nog het meest op een zogenaamd kamerspel, dromerig en sensueel; waarin twee vrouwen en twee mannen, om de dagelijkse sleur te ontvluchten, een experimentele, idyllische levensstijl creëerde. De start vond ik nog best intrigerend, maar lopende de rit begreep ik de bedoelingen van de regisseuse niet. Wilde zij provoceren? Sommige scènes leken op zichzelf te staan (een masturberende man, alleen in z'n kamer). Het was me te vluchtig; ik miste vooral de dramatiek.

Dit is dus een van die films die ik al meerdere keren gezien heb, maar nog nooit een mening over kon vormen - laat staan opschrijven. En wellicht lukt dat nog steeds niet eigenlijk. Bij deze.

Als kind van de jaren-70 heb ik het niet zo op experimenteren met de vrije liefde, omdat ik te veel gezien heb van dat dat eigenlijk nooit werkt maar wel enorm veel ellende veroorzaakt. En films die in de verte die richting op gaan staan ook altijd wel wat in dat licht, hoewel dat de laatste tijd wel ietsje genuanceerder wordt. In het gezin als hoeksteen van de samenleving heb ik nooit echt geloofd, maar daarmee ben je niet als vanzelf alle details kwijt de maatschappij je daarin opdringt, oplegt, dat heeft echt meer tijd en meer leed nodig - en het laat ook onverlet dat de nadelen van de vrije liefde maar al te duidelijk zijn. En dan is daar ineens deze film, en die past dus niet heel goed in dat wereldbeeld, want ineens zie ik een stel mensen die er wonderwel goed in slagen wat in mijn beeldvorming volstrekt onmogelijk leek te zijn. En wellicht is dat een levensles op zich, nog los van de wat zwevende afloop - niet precies het sterkste punt van de film wellicht, en misschien ook bedoeld als echo van het soort gevoel als waar ik mee begin. Zoals, nouja, wat had je er zelf als einde aan gedacht, 'we leefden nog lang en gelukkig'.

Maar los daarvan is de film verder een genot om te zien, zoals alle vier zo volstrekt naturel en enorm geloofwaardig zijn in hun rollen. Er zijn toch maar weinig films te vinden waarin alle rollen zo volledig overtuigen, zo volledig lijken op te gaan in wat ze spelen, dat je meegenomen wordt, deel wordt van hun geisoleerde wereld waarin alleen een plaats is voot liefde en schoonheid. Een droomwereld wellicht, een ideaal dat niet verwezenlijkt kan worden, maar desalniettemin enorm overtuigend neergezet - en daarmee even schokkend wanneer daar de haast bijbels onvermijdelijke inbreuk op komt, het onvermijdelijke calvinisme dat zijn tol vraagt van alles wat mooi, goed en prettig is.

Wellicht is dat het enige dat me echt dwars zit in de film. Waarom moest dat element er zo nodig in komen. Realisme was al ellendig genoeg geweest, maar altijd weer dat belerende vingertje. Dat het niet tot het einde uitgespeld wordt is maar een schrale troost.