Risate di Gioia (1960)

Na i soliti ignoti en la grande guerra wederom een triomf voor Monicelli, die ditmaal samen met Age/Scarpelli 2 verhalen van Moravia tot een eenheid verbond. Daarbij kreeg hij ondersteuning van niemand minder dan mythes Magnani en Toto in hun enige film samen- ja dat lezen jullie goed- en een 30 jarige Gazzara die net was doorgebroken in de USA met AOAM.

Zij zijn ook daadwerkelijk de protagonisten in deze film die in Rome met oud en nieuw speelt, en deze feestelijke prent is dan ook een feest om naar te kijken, hoewel de gebeurtenissen evenals de personages eigenlijk pathetisch op het tragische af zijn.

Dit geldt niet alleen voor zoals gebruikelijk Toto die wederom een marginale hosselaar speelt en voor Gazzara de kleine crimineel uit een geslacht van gauwdiefjes die tijdens oud en nieuw inkomsten voor een heel jaar bij elkaar wil jatten, maar nog het meest voor Magnani, die hoopt door te breken in Cinecitta maar het niet verder schopt dan figurante in pepla, en ook al weinig sjans heeft bij Gazzara. Dat deze Gioia zoals ze door iedereen wordt genoemd eigenlijk een hoertje is, wordt slechts geimpliceerd.

Magnani tifosi zullen zich verheugen over dan wel gruwen van haar geblondeerde lokken, en haar algehele uitgerangeerde bimbolook. Hoewel Gazzara die hier een Italiian speelt met zijn out of sync dubbing eigenlijk zou moeten detoneren en geen schijn van kans zou moeten hebben, fungeert hij juist als de perfecte aangever voor de capriolen van de andere 2.

Deze vrijwel geheel des nachts spelende film met een staartje op 15 Augustus in het daglicht werd uitstekend gefotografeerd door Barboni en van een aangenaam feestelijke score voorzien.

Toch is het vreemd dat deze klassieker met Magnani en Gazzara in de Angelsaksische wereld nooit verder is gekomen dan een VHS.

Tot dan blijft het er eentje voor de diehard niet-stemmers!

Monicelli bracht talloze komedies maar heel dikwijls met het principe van farce en tragedie gaan in het leven hand in hand.

Zo ook in deze "Risate di Gioia" waarin naast het grappige ook plaats is voor het blootleggen van de kleinzierigheden van de mens (steeds bereid te profiteren, te liegen, te bedriegen...) en ook van het ontevreden zijn om wat het leven hem bracht en brengt.

Scherpe dialogen en gezegden, zoals "Het hart ziet niet af van wat het oog niet ziet".

Een jonge Ben Gazzara is ook van de partij.

Beste film die ik van Monicelli zag was "La Grande Guerra".