Whiskey Tango Foxtrot (2016)

Niet meer dan een redelijke vermakelijke en luchtige Komedie / Oorlog film die gebaseerd is op een waargebeurd verhaal en die ik enkel en alleen heb gekeken, omdat ik niets anders meer op de plank had liggen.

Echt boeiend is het verhaal omtrent de vrouwelijke journaliste Kim Barker (best aardig gespeeld door Tina Fey), die door een opdracht in 2004 richting het oorlogsgebied Kabul (m.b.t. Kim Barker geldt daar "In Afghanistan ben je een lekkere griet. Want je bent een zes of zeven in New York ? Hier ben je een negen en bijna een tien. Het heet "Kabul Leuk".") in Afghanistan vertrekt, eigenlijk niet en het is ook wat te langdradig en dat komt eigenlijk omdat er niets bijzonders (draait o.a. om het liefdesleven van Kim Barker) in dit verhaal gebeurt. Zo is het verhaal nergens aangrijpend of schokkend terwijl het verhaal zich wel afspeelt in oorlogstijd (bestrijding van de Taliban) gedurende een periode van 2004 t/m 2009. Omdat het verhaal wel luchtig is verfilmd, valt er hier en daar wat te (glim)lachen en kijkt de film zich ook wel lekker weg. Het hardste moest ik overigens lachen om de oranje rugzak die Kim Barker bij zich draagt en waarop iemand van het leger zegt:

"Zelfs het Nederlandse leger draagt geen oranje"

Dat deze film zich lekker wegkijkt komt mede ook omdat alles (o.a. de aankleding, locaties en de omgevingen) wel aardig in beeld werd gebracht (met ook een heel klein beetje actie) en ook door de cast die het wel leuk deed zoals o.a. hoofdrolspeelster Tina Fey, maar ook de fraaie Margot Robbie (als de vrouwelijke journaliste Tanya Vanderpoel die graag neukt), Billy Bob Thornton (als generaal Hollanek, die lekkere droge humor had, zoals "Mariniers zeggen "Oorah", de Navy zegt "Hooyah". Verwissel die die niet. Begrepen !"), Martin Freeman (als de schotse oorlogsverslaggever Iain MacKelpie) en Christopher Abbott (als de Afghaanse begeleider en tolk Fahim Ahmadzai die niet altijd alles correct vertaald tegen Kim Barker, zoals "Een Afghaanse vrouw: Bedek je hoofd, schaamteloze hoer. Fahim Ahmadzai: Ze zegt "Welkom in Afghanistan".").

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze Komedie / Oorlog film zonder echte inhoud en vooral als je geen andere film voorhanden hebt.

Not bad at all. Maar net te oppervlakkig om echt goed te zijn.

Maar het dagelijkse leventje van de journalisten lijkt me vrij goed getroffen. Ook prima cast, al is de rol van Alfred Molina een tikkie dom.

Aangename mengeling van komedie en drama, met Tina Fey in een uitstekende hoofdrol, als oorlogscorrespondent in Afghanistan. De eersteklas supporting cast zorgt ervoor dat de film nergens te flauw en/ of te vlak wordt. Het laatste half uur dreigt de boel dan toch nog te onsporen richting melodrama, maar gelukkig blijft het net binnen de perken. Voornaamste pluspunt is de levendige setting, die authentiek overkomt en zorgt voor veel toegevoegde waarde.

Glad en gelikt.

Het verhaal ontspint zich op een erg mooie, te mooie manier, met een perfect getimede karakterontwikkeling van elk van de rare en opmerkelijke personages in het land dat zich nog maar net begint te herstellen van een lange periode van oorlog. Niet alleen de uitgerangeerde hoofdpersoon, die naar Afghanistan 'mag' omdat ze geen familie en kinderen heeft - Tina Fey is wel perfect gecast voor die rol overigens. Net als Margot Robbie, heerlijk van het padje af en nietsontziend op zoek naar nieuws en een verse nieuwe bewaker. Of Freeman, de nogal onbetrouwbare Schotse love interest die zijn moeder verkopen zou voor een goed item. En natuurlijk ook Alfred Molina en Christopher Abbot - geloofwaardig en bewonderenswaardig als Afghanen, hoewel het ergens toch wat jammer blijft dat er geen Afghaanse acteurs voor gevonden zijn. En ook de kleinere bijrollen zelfs, het hoofdstuk 'karakterontwikkeling' in de handleiding 'film voor dummies' is bijzonder goed gevolgd.

En ook met het verhaal in de grotere lijn zit het wel goed. Tussen de bedrijven door wordt het verval van de aandacht in de 'vergeten' oorlog af en toe even genoemd, en dan blijkt het toch ook weer een rol te spelen in het verhaal zelf. Knap werk, mooi script, echt volgens het boekje gedaan. Net als er voldoende 'comic relief' is - minstens Egg Boy toch, en voor de minder zachtmoedigen is er zeker een hoop meer te lachen.

Daar houdt het dan een beetje mee op. Want het blijft ergens zweven tussen de wat onbenullige interacties van het groepje bezopen en besnoven journalisten, en een paar nogal uitvergrote oorlogshandelingen. Maar erg spannend of echt interessant wordt het eigenlijk niet, hoewel dat door de gelikte en vlotte manier van vertellen eigenlijk nauwelijks opvalt. Net als je als je niet heel scherp oplet het verschil tussen de werkelijkheid en de nieuwsgaring over die werkelijkheid misschien missen zou.

Nogal wat oppervlakkiger dan je hopen of denken zou eigenlijk. Wel nogal behoorlijk in overeenstemming met de werkelijkheid ben ik bang overigens - en ook sluit het nogal aan bij wat ik uit mijn kennissenkring van dit soort dingen hoor en zie. Sowieso is er een volstrekt gebrek aan diepgang in de gemiddelde journalistiek van nu, vanzelf - maar het ligt er hier ook wel weer wat dik op. Maar hoe oppervlakkig de film dan misschien ook is, ik ben wel weer nieuwsgierig genoeg om ook het boek maar te kopen. En behalve dat is dit best een aangename film - mooi gespeeld, goed verhaal zij het wat oppervlakkig maar wel erg scherp getimed en verfilmd, en met een haast perfecte cast die mooi werk laat zien. Haast een schoolvoorbeeld van hoe dat moet.

Update: Ondertussen het boek gelezen.

Dat was nogal verrassend. Ongeveer niets uit het boek blijkt namelijk overeen te komen met wat de film vertoont. Alsof het over een andere Kim Barker gaat.

Nou zou daar misschien nog niet zoveel mee mis zijn, als het niet zo zou zijn dat de film wel degelijk suggereert dat er een grond in de werkelijke gebeurtenissen is. Maar dat is dus anders. Niet alleen het verhaal, maar ook de sfeer van het boek en de film lopen sterk uiteen, en de sleutelscenes uit de film zijn in het boek niet terug te vinden, of zover uit hun verband getrokken dat de vergelijkbare situatie in een ander land speelt - en dan nog steeds op essentiele punten anders is. Geen subtiel verschilletje, maar dag en nacht. Iets anders dan bedrog kan ik dat eigenlijk niet vinden.

Het boek komt overigens nogal over - en dat wordt ook genoemd - als een persoonlijke katharsis van mevrouw Barker. Kennelijk was het nu tijd om er een commercieel motief bij te betrekken.

Blijft weinig van de film over dan een luchthartig en oppervlakkig Fey-vehikel. Op zich niks mis mee, maar kom er dan tenminste voor uit dat je het verhaal volledig uit je duim zuigt. Die teleurstelling vertaal ik dan ook maar even in de score: 4->2.5

Fey op de serieuze toer(en bij de aftiteling blijkt dat dit persoonlijke redenen heeft) doet het best aardig, maar de film is maar zozo. Uiteindelijk iets te weinig aandacht voor de oorlog, en met name in de tweede helft de focus wat erg veel op de romantische beslommeringen. Het is wel een film die mijn aandacht de volle speeltijd vast kon houden, dus slecht kan hij dan niet zijn, maar al kijkend besef je dat er toch veel betere films over oorlogsverslaggeving zijn gemaakt. Was verstandiger geweest om rising star Robbie meer screentime te geven(of zelfs de hoofdrol) want met haar relatief korte bijdrage zorgt ze in ieder geval voor wat levendigheid. Molina heeft een wat rare bijrol, en als je Thornton in je film hebt moet je hem ook beter gebruiken.

Beste wat je ervan kunt zeggen is dat het in ieder geval wel levensecht oogt, maar een eyecatcher die men zich tot in lengte van jaren nog herinnert is dit niet geworden.

Wisselvallige film die serieuze momenten afwisselt met komische momenten, waarbij dat laatste het beste werkt. De film lijkt soms zelf niet te weten welke kant op te gaan en mist diepgang. Deze film moet het met name hebben van de karakters, en dat zit ook wel goed, vooral gezien de goede cast.

“You embrace the suck and move the fuck forward.”

Prima film met een vreemde maar wel geslaagde combinatie van oorlogsgeweld, drama en veel humor (bij die scene met de eerste Afghaanse vrouw met een rijbewijs barstte ik in lachen uit). Een rare mix maar het werkt. Dat komt vooral door het sterke script, de sfeervolle beelden en een aantal geweldige acteerprestaties.

We volgen een aantal journalisten in plaats van militairen en dat geeft natuurlijk ook een andere vibe. Het leven van journalisten in oorlogsgebeid wordt goed neergezet en het voelt allemaal echt en doorleeft aan (zeker de prachtige locaties). Fey is goed maar wordt eigenlijk overschaduwd door Freeman, Robbie, Abbott en Thornton. Alleen Molina heeft een wat eigenaardige rol. Het einde is sentimenteel maar ik kon het goed hebben, en ik vond het gesprek met de militair zelfs een perfecte afsluiting. En met een nummer van The National ter afsluiting kan je het nooit fout doen.

Redelijke film over een Amerikaanse journaliste die naar Afghanistan vertrekt om daar verslag te doen. Een vermakelijke eerste helft, waarbij het leuk is om te zien hoe de vrouw zich moet aanpassen in een nieuwe situatie. De tweede helft wordt de toon wat serieuzer en wist het me wat minder te boeien. Ondanks de fijne cast net geen 3.0 sterren.

Een redelijke oorlogsfilm met een vleug(je) journalistiek er doorheen verweven. Romantiek speelt een 'melodie' mee in het verhaal maar gelukkig niet op een melodramatische manier.

Het is niet een supersterke film maar ik heb mij er wel mee vermaakt.

Een goede komedie/drama/oorlog/biopic verhaal...

Prima verhaal...

Een waargebeurd verhaal...

Prima acteerwerk...

Af en toe te snel camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Sinds haar onberispelijke en hilarische imitaties van Sarah Palin in “Saturday Night Live”, zo’n jaar of tien geleden, heb ik een zwak voor de comédienne Tina Fey. Dat ze ook als serieus actrice goed uit de verf komt, bewijst ze in deze film over een oorlogscorrespondente die snel acclimatiseert in een wildvreemde omgeving. Het is een verrassende, soms wat fladderende mix van oorlogsgeweld, komedie en romantiek. Best amusant.

Leuke film. Soms wringt het wel, die mix tussen serieus drama en humor. Zeker aan het eind bij die reddingsoperatie en die muziek erachter gemixt. Als scène los erg fraai en die had zo in pakweg Deadpool gekund, maar tussen al het serieuze drama in het laatste halfuur past dit totaal niet. Ik vond de film ook leuker op het moment dat het meer om de fun ging. En die fun is er zeker. Een leuk inkijkje in de wereld van de journalisten ter plekke, sfeervolle locaties en soms heerlijke humor. Fey is een fijne lead die ook nog een stukje emotie om haar bestaan goed over te brengen en het tempo is prima. Jammer alleen soms van het drama aan het eind, dat was helemaal niet nodig. 3,5*.

Vrij goed.

Ik ga hoe langer hoe vaker blanco films in en zo ook bij Whiskey Tango Foxtrot. Dat is een dikke meevaller gebleken. Eigenlijk is de film over de ganse lijn secuur, met uitstekende hoofdrolspelers (zelfs Tina Fey, van wie ik nog niet veel gezien heb, en met reden). De film kan enkel het evenwicht in toon niet echt goed bewaren. Het luchtig gebrachte drama pakt wonderwel uit, maar soms slaat men de plank mis, bijvoorbeeld in het perverse maar karikaturaal gebrachte personage van Alfred Molina. Op zo'n momenten boet de film helaas wat aan kwaliteit in.

3,5

Deze was onlangs op tv en toch maar eens meegepikt. Ik kende de film niet en had eigenlijk geen verwachtingen. De film viel eigenlijk heel goed mee. Het verhaal werd goed gebracht en je leefde wel mee met het hoofdpersonage. Ook prima geacteerd en er deed nog verrassend veel bekend volk mee. De film is ook nog redelijk luchtig van toon, zeker voor een oorlogsfilm, maar vond het zo ook wel toegankelijker. Ondanks de iets langere speelduur, verveelde de film geen moment. Prima film.

Wel een fijne satirische inkijk op een totaal onervaren reporter die door haar werkgever erop wordt uitgestuurd om als oorlogsjournalist verslag te doen vanuit Afghanistan. Vrij luchtige aanpak van het geheel waardoor het allemaal vlot verteerbaar en genietbaar is.

Prima Tina Fey, kende ik eerlijk gezegd niet, maar doet het goed hier. Haar personage krijgt een heuse vuurdoop en cultuurschok. Ze weet totaal niet waar ze aan begint en als groentje wekt ze tegelijk ergernis, maar tegelijkertijd respect af, mede doordat ze snel leert.

De film zakt na een uur wat in vind ik, maar herpakt ze naar het einde toe. Steeds wel fijn om de erg bevallige Margot Ronnie aan het werk te zien. Naast haar vaak puike acteerwerk ook visueel adembenemend.

Geweldige satire bij momenten, zeker het eerste uur. Die reportage over Afghaanse vrouwen met de auto mochten rijden. Clichématig, maar geweldig grappig.