Midnight Lace (1960)

Wie het schmieren van Day kan waarderen, wacht een prettige thriller met een heel klein snufje Hitchcock. De doorgewinterde cinefiel zal echter de ontknoping vrij snel kunnen voorspellen omdat de andere opties te logisch zijn. Toch leuk in elkaar gestoken. Goed.

Het mindere broertje van Hitchcock’s Dial M for Murder (1954). Het slot uitgezonderd wordt het jammer genoeg nooit echt spannend of echt verrassend, omdat je redelijk vroeg in de gaten krijgt welke kant het op zal gaan. Het optreden van Doris Day is dik in orde, maar de rest van de cast laat het nogal afweten. Opvallend dat John Williams als inspecteur op herhaling mag van zijn rol in de superieure Hitchcock film.

Vooral in het begin van de film wat moeite om in het verhaal te komen, maar sommige films zijn aan het begin sterk en aan het einde minder maar deze film is duidelijk het tegenovergestelde van dat.

Na pak en beet een half uur werd ik steeds meer geboeid naar het hoe en wat en naarmate het einde dichterbij kwam had ik ook het idee dat Doris Day zich steeds meer op haar gemak begon te voelen in haar rol. Ik heb natuurlijk geen flauw idee of ze deze film in een logische volgorde hebben gefilmd maar zo kwam het in ieder geval wel op mij over.

Het einde kwam als nog als een verrassing ook al had ik het grootste deel van de film het idee dat het voorspelbaar ging worden, hier scoort de film dus zeker punten mee!

De eerste helft kwam voor mij helaas niet verder dan een mager 3tje, maar door de finale en sowieso de laatste pak en beet 30 minuten weet de film gelukkig toch nog hoger te scoren!

Deze week nog een keer gezien, maar het blijft een goede, doch zeker niet perfecte film, die de tand des tijds redelijk heeft doorstaan. Hitchcock light zullen we maar zeggen, hoewel de master of suspense voor de belachelijke openingsscène in het park ongetwijfeld iets beters had verzonnen. Na deze bedenkelijke aanloop weet Midnight Lace echter een eigen weg te vinden, en zonder dat er rillingen over je rug lopen ontstaat er toch een degelijke, redelijk geloofwaardige thriller waarvan de verrassende ontknoping zeker wat extra cachet geeft. Day als de blonde heldin acteert voor haar doen acceptabel, maar schreeuwt en krijst net wat te veel om echt onder de indruk van haar te komen. Tegen het einde raakte ik nog net niet geïrriteerd door haar in plaats dat ik met haar meeleefde, en dat lijkt me nou ook niet de bedoeling. Tegenwoordig willen we toch meer een power babe voor zo'n rol en hier is te zien waarom. Harrison levert vakwerk als altijd, een icoon met een hoofdletter i. Zeer genietbaar.

Aardige film over een vrouw die bedreigende telefoontjes ontvangt van een man die haar wil vermoorden. Niet altijd even geloofwaardig gebracht, en op een gegeven moment wordt het wat eentonig. Maar dit wordt grotendeels goedgemaakt tijdens een vrij spannende finale met ook een prima ontknoping. Doris Day is toch wat beter op haar plek in de romantische komedies.