Broadway Danny Rose (1984)

Het genie Woody Allen op zijn best.

Hoe meer films ik van hem zie of herzie, hoe meer ik er van overtuigd ben dat deze man een klassa apart is en dat , zonder we het mogelijks merken, andere cineasten door hem zijn beïnvloed.

Danny Rose is de typische Woody-figuur, het zenuwrijke, alerte manneke met zijn filosofische, grappige gezegden, te pas en ten onpas voor de camera lopend en ook nu verongelukt door de dag stappend. Deze keer geen burlesque zoals in "Bananas".

Hou ook van die inmenging van crooner songs en deze keer Italiaanse folkssongs, in het juiste tempo gebracht.

Mia Farrow had ik aanvankelijk amper herkend en de figuur van "Lou" is perfect gekozen.

Ik ben er nog niet helemaal uit over hoe goed ik deze film nu werkelijk vind, maar het is wel een van Allens opmerkelijkste films. Wat mij erg beviel is dat het wellicht zijn meest sympathieke film is. Op een bepaalde manier vond ik het volgen van Danny Rose, een agent die altijd wel in de lagere rangen van het vak zal blijven, vertederend werken, zeker met de line-up van een aantal mislukte artiesten in korte bijrollen, die door Danny gesteund worden. Danny Rose is een personage naar mijn hart: een loser die bezig is met een kansloze taak die zich echter wel volledig op zijn werk stort. De scène in Rose's appartement, waarin hij Tina (gespeeld door een bijna onherkenbare Mia Farrow) uitlegd waarom hij integriteit verkiest boven egoïsme is hartverwarmend in zijn eerlijkheid, ondanks dat het niet geheel rationeel klinkt.

De film is ook grappig, maar niet op zo'n uitbundige manier als veel Allenfilms. De heliumgrap had Allen denk ik ook beter kunnen bewaren voor zijn groteskere komedies, al werken de momenten met de maffia wel. De film komt het best tot zijn recht tijdens zijn kleinere grapjes en lichte dramatische elementen. De scène waarin Lou tegen Danny zegt dat hij een andere agent neemt laat wellicht Allens beste dramatische kant als acteur zien.

Jammer dat ik het einde niet geheel vond werken. Het ligt natuurlijk voor de hand dat de film eindigt met een romance tussen Danny en Tina, maar op een bepaalde manier had ik niet het gevoel dat de film hier naartoe werkte. Ik had liever gezien dat het eindigde met Danny's thanksgivingfeestje met zijn cliënten. Dat paste beter bij de geest van de film.

3,5* voor nu, maar ik heb wel een sterk gevoel dat ik hem nog eens moet bekijken.

Grappig! Ik vond dit juist meer één van de standaard-Woody-werken. Wel heb je een goed punt dat Woody dit keer niet meteen een personage opzet, dat sommige mensen enorm kan irriteren. Ik had het hier ook met hem zo nu en dan te doen .

Maar verder was dit naar mijn idee dus vrij standaard met grappige ideëen, Woodytegeltjeswijsheden (Strong, Smile, Star! en Acceptance, Forgiveness, Love!) en ook nog eens leuke opzwepende muziek. Die Lou met zijn sjapperige repertoire (wat een lied is dat ook, Agita ) deed me in bepaalde opzichten denken aan Lee Towers overigens.

Ik vind het altijd heel erg fijn om dit soort films te kijken. Ik wordt er enorm vrolijk van en ookal is het verhaaltje simpel en laat Allen niet zoveel zien als normaal(hij is zelfs iets irritanter), blijft dit een makkelijke wegkijker. Farrow ditmaal weer iets anders, ze heeft 75% van haar screentime een zonnebril op.

Geweldige film. W.m..b. een van Allen's beste . De films van Allen rusten voor een groot deel op uitstekende ideeen die de beste man keer op keer heeft. De setting, de vertelstructuur, het personage Danny Rose, de matige artiesten die hij begeleidt, het maffe avontuur met Mia Farrow, veel sterke scenes getuigen allemaal van een bijzonder creatieve Allen die vol goede ideeen zit.

Ik vond Allen tot mijn 16de irritant, daarna wel aardig, de laatste jaren gewoon goed en inmiddels ben ik een grote fan. Een van de beste filmmakers ooit. 4 dikke sterren voor deze ontzettend leuke film.

Het begint nogal chaotisch en het duurt even voordat het allemaal een beetje loopt. Maar als dat na een tijdje gebeurt is het ook zeker erg vermakelijk om te kijken. Woody is drukker dan ik hem ooit gezien heb, maar weer erg genietbaar. Er komen ook weer geweldige teksten voorbij.

Wil even de muziek noemen, hoewel ik begrijp dat sommigen het misschien lullig en melig vonden vond ik het een leuk extraatje. Geeft het een vrolijk sfeertje.

Naar het einde toe wordt het allemaal weer wat minder, het is wat raar afgewerkt, en ik zal ook nooit een fan worden van Mia Farrow, hoewel ze in deze film best oke was.

Een van de leukere Allens.

4*

Dit is weer een uitstekende Woody Allen film. Een goed verhaal en af en toe erg leuke grappen.

Een leuke Allen weer, die niet behoort tot zijn beste werk, maar dan nog is het een bovengemiddeld fijne wegkijker. Ik moest even wennen aan de vertelstructuur. Dat terugblikken liep niet altijd even fijn, maar toen het verhaal van Danny echt begon werd het gelukkig een stuk beter en ook leuker.

Allen zet hier een behoorlijk sympathiek personage neer, die veel probeert om de mislukte artiesten om hem heen succesvol te maken. Het cynisme dat hij ook altijd in zijn andere films gebruikt, komt hier ook weer terug en die leuke dialogen stuwen het geheel ook naar een hoger niveau.

Dat de film in zwart-wit geschoten is, vond ik ook wel wat hebben. Het is natuurlijk een verhaal van vroeger dat verteld wordt en daardoor past het hier goed bij. Verder vond ik Mia Farrow hier erg goed spelen. Ik ben niet echt een fan van haar, maar hier is ze erg goed op haar plaats.

3,5*

Redelijke Allen, maar zoals wel vaker niet erg overtuigend. Allen heeft een aantal erg goede films op zijn naam staan- vooral eind jaren 70 maar ook daarna nog een paar- een aantal zwakke, en een hoop middelmatige, en onder die laatste categorie valt ook Broadway Danny Rose. Nou zijn ook zijn mindere films o.h.a. wel te pruimen, en er valt best wat te glimlachen, maar het is allemaal wat mager en flauw. Het zijn lichtgewicht-films van Allen, zonder noemenswaardige scenes, gemaakt zonder pretenties maar ook zonder urgentie.

Aan de acteurs ligt het trouwens niet: Mia Farrow doet het aardig in een a-typische rol, en Allen zelf speelt ook OK, een beetje uit de losse pols zo lijkt het. De Rene Froger-achtige Lou was goed gecast als volkse jongen. De crooner-muziek was niet om aan te horen maar paste wel bij de film.

Goeie film over een artiestenmanager die in de problemen komt als hij zijn grootste ster een gunst verleend. Een prima klucht waarbij de grappige situaties elkaar in een vlot tempo afwisselen. Prima dialogen zoals gewend van Woody Allen die hier ook zijn typische rol neerzet. Mia Farrow is bijna onherkenbaar met het blonde haar, de zonnebril en het accent.

You're eating the mashed potatoes!

Ik was al langer eens wat kleine stappen aan het zetten in het oeuvre van Woody Allen en met recentelijk een DVD box met 20 van zijn films in te kopen, is daar opeens een grote stap in gemaakt. De box bevat veel van zijn ouder werk en op dit moment neig ik meer wat naar de korte komedies. Broadway Danny Rose leek me dan ook perfect aan deze omschrijving te voldoen. Bullets over Broadway vond ik al een heerlijke Allen film dus ik was wel benieuwd wat hij er hier van ging maken.

Beetje jammer wel dat hij ervoor heeft gekozen om in het zwartwit te filmen. Een stijl die me normaal gezien wel erg goed ligt, maar ik vond het hier eerlijk gezegd niet zo mooi passen. Soit, Danny Rose zelf is een nogal typisch Woody personage, hoewel ik hem deze keer iets meer uitgewerkt vond met onder andere de scène waar Lou hem verteld dat hij een andere manager heeft, maar sowieso lijkt de film me wel een trip down memory lane te zijn voor de regisseur. De vermelding van Weinstein's Majestic Bungalow Colony resort in de Catskills (waar Allen zelf op 16-jarige leeftijd optrad met wat goocheltrucs), het feit dat het personage Danny Rose is gebaseerd op Jack Rollins, die de manager/producent van Allen was en die trouwens ook te zien is in de film, enzovoort. Wat overblijft is vooral een kleinschalige film waar kleinschalige personages, het cliënteel van Danny Rose is gewoon fantastisch te noemen, de show stelen. In dat opzicht is het dan ook jammer dat hij uiteindelijk voor meer focus kiest op Lou en Tina. Zeker Lou is op zich nogal een waardeloos personage waar te weinig mee wordt gedaan.

Onherkenbare rol voor Mia Farrow trouwens, maar ik zal zeker en vast niet de eerste en ook niet de laatste zijn die dat zegt. In de periode dat ze getrouwd waren schreef Allen regelmatig een rol voor haar waarvan andere mensen dachten dat ze het niet ging kunnen. Vandaar dat ze deze keer een heerlijke Italiaanse vrouw mag spelen (die wel gedurende 95% van de film onder haar zonnebril zit omdat Allen vreesde dat zonder bril de geloofwaardigheid toch echt een brug te ver zou zijn) en ze doet dat uitstekend. Rosemary's Baby blijft tot nu toe mijn favoriete Farrow rol, maar dit is zeker de runner-up. Allen doet ook weer waar hij goed in is en dat neurotische typetje dat hij speelt verveelt vooralsnog niet. Nick Apollo Forte is de derde persoon waar heel de film om draait en is wat de zwakste van de drie.

Niet alles is even goed geslaagd, de scène met het helium was maar goed voor even, en toch is dit weer een geslaagde Allen film. De man heeft zeker en vast missers gemaakt in zijn carrière, maar Broadway Danny Rose is dat niet. Hoewel het dus niet één van de beste Allen films is, is het toch één van de meer interessantere. Al is het maar om die atypische rol van Farrow eens te zien.

3.5*

Derde keer gekeken en geen idee waarom ik hier de vorige keer een halve ster minder aan gaf dan de keer daarvoor, waarschijnlijk omdat ik er toen niet echt voor in the mood was en/of ik te moe was.

Maar dit is zonder twijfel 1 van de leukere films van Woody Allen, hij is op dreef in zijn typische kenmerkende style als Danny Rose, fans zoals ik genieten hiervan.

Het is een beetje een film die terug grijpt naar zijn slapstick periode maar duidelijk is wel dat Woody op film gebied meer is gegroeid.

Sjonge jonge, waarom gaf ik toen een halve ster minder? Dit is zonder enige twijfel en minimaal een 4 waard!