Blonde Venus (1932)

De eerste film die ik van de legendarische Josef von Sternberg zie, het maar gedeeltelijk door hem geregisseerde Macao niet meegeteld. Aanvankelijk was het niet al te bijzonder. Een nogal typisch melodrama voor die tijd, die hoogstens wat pikanter was dan latere opvolgers omdat hier de Hays Code nog niet was ingevoerd. Wel viel me het acteerwerk van Dietrich me hier op. Ze stond bij mij te boek als een zeer beperkte actrice die alleen overtuigde als ze een kille blik opzette, maar ontzettend door de mand viel als ze ook maar iets anders probeerde. Hier is daar niets van te merken en is ze net overtuigend in de scènes waarin ze een zorgzame moeder speelt als waarin ze een verleidster in een nachtclub is.

Dietrich's werk lijkt echter voor een deel ongedaan gemaakt te worden door de desinteresse van Von Sternberg om ergens ook maar langer dan vijf minuten bij stil te staan. Er zit echt een enorme lading aan plottwists in die telkens nauwelijks de tijd krijgen om zichzelf te laten zien voordat ze weer vervangen zijn. In no-time ontmoeten Marshall en Dietrich elkaar in Duitsland, zijn ze getrouwd in Amerika, is hij ongeneeslijk ziek, werkt ze in een nachtclub om Marshalls genezing te kunnen betalen, ontmoet ze Cary Grant die alle kosten op zich neemt, gaat Marshall naar Duistland voor zijn kuur, heeft zij in Amerika een affaire met Grant die een jaar duurt en keert Marshall terug. Dat is het eerste half uur, waarin ook nog eens tijd is gevonden voor een lang musicalnummer waarin Dietrich stript in een apenpak (gek genoeg later opnieuw gebruikt in Batman & Robin, van uitgerekend alle films) en Hot Voodoo zingt. Zo'n moordend tempo helpt natuurlijk al het drama om zeep. Ook opvallend dat gedurende de hele film alle beslissingscènes omzeilt worden. In de opening zien we Dietrich Marshall afwijzen en in de volgende scène zijn ineens getrouwd en hebben ze een kind. Dat is een patroon die we steeds zien, al dan niet bewust.

Voor een lange tijd is het Dietrich (en de verrassend geloofwaardige 7-jarige Dickie Moore als haar zoontje) die de boel bekijkbaar maakt, evenals enkele mooie shots van het type waar Van Sternberg zijn naam mee gemaakt heeft. Toch bleef de vraag hangen waarom dit nou zo bijzonder was. Maar in het laatste half uur komt de boel ineens tot leven. En hoe. Er wordt iets meer de tijd genomen om de scènes uit te laten spelen, wat al een pluspunt is. Maar boven alles begint Von Sternberg plotseling iedere scène in die schitterende stijl te filmen die we daarvoor slechts af en toe zagen. Het begint in die scène waarin Dietrich die detective verleidt. Je zou de beeldtaal daar sensueel kunnen noemen. Er ontstaat een soort dromerige sfeer die niet zozeer surrealistisch is, maar toch iets buitenaards heeft. En Von Sternberg houdt dat tot het einde vol. Ineens kroop de film onder mijn huid en was ik gehypnotiseerd. Waarom Von Sternberg zo lang gewacht heeft om los te gaan durf ik niet te raden, maar als hij een hele film in die stijl schiet dan kan dat makkelijk een absolute favoriet worden. Nu is het gewoon een geniaal laatste half uur.
3,5*

Ik vond deze film op zoek naar films van Cary Grant. En dan zag ik dat Marlene Dietrich ook meespeelde. Maar Blond Venus is een Dietrich film met Cary Grant in een bijrol. Ook niet slecht natuurlijk, maar een hele andere type film. Blijkbaar zou ze ook het script geschreven hebben. De film is dan wel pre-Hays Code (de filmwet die een hoop dingen censureerde om zo het imago van de industrie te 'beschermen'), in de filmwereld werd het vanaf 1930 al veel toegepast in Hollywood. Een ook deze Blond Venus werd daardoor eerst bijgeschaafd voor het eindresultaat een publiek vond. Bij een film over een toch wel sociaal thema met een vrouw die op de advances van een playboy ingaat voor wat geld, heeft dat wel effect.

Blond Venus heeft wel wat te kampen onder die censuur, maar dankzij Dietrich is het best nog de moeite. Visueel ook heerlijk om te zien. De aandacht van het script is helaas wat verzwakt zodat de aandacht meer verhuist is naar de cabaret acts.