Tideland (2005)

Tideland is een erg bijzondere film. Een soort trip door de fantasiewereld van een meisje voor wie de werkelijkheid te heftig wordt. Het kind acteert het ook alsof ze gaat spelen en dat is (net als het accent zonder ondertiteling) even wennen, maar toen ik er eenmaal inzat werd de film hoe langer, hoe mooier. Binnen Gilliams oeuvre geen toegankelijke film, maar wel een heel mooie, met introductie van de meester zelf in de zaal.

4.0*

Vond dit binnen het ouvre van Gilliam een van de betere. Ondanks het feit dat het misschien allemaal wat te makkelijk was en minder dan je gewend mag zijn, zag ik hier weer een mooie fantasievolle, magische wereld door de ogen van een klein meisje gezien. En Bridges die meedeed aan een record poging stil zitten! 4 sterren

Aardig grappig filmpje met veel mooie en fantasievolle beelden. Gilliam heeft het met deze film beter geschopt als met zijn vreselijke The brothers Grimm.3.5* voor deze vermakelijke film

Matig.

Begon allemaal erg fijn, dat wel. Bridges is voor een keer niet superirritant, Gilliam creeert een bevreemdend sfeertje door sterk kleurgebruik, zeeziek camerawerk en het nauw op de huid zitten van de acteurs. De verzinsels van het meisje zijn ook erg leuk.

Na 30 minuten is er echter nog niet veel verandert. Na 60 minuten krijg je nog steeds verzinseltje na verzinseltje (5 minuten per ?) en na 120 minuten zat ik eigenlijk stevig te gapen. Er zit op zich wel progressie in de film, maar weinig interessant en karikaturaal. De focus ligt vooral op de ongein die het meisje verzint. Want erg fijn is maar dus geen 120 minuten lang van hetzelfde. Zeker niet als sommige van de personages al even karikaturaal en soms nogal makkelijk (en vervelend) zijn. Had de indruk dat Gilliam er beter een serie kortfilmpjes van had kunnen maken. In dit formaat is het maar redelijk saai.

2.5* voor het sterke eerste half uur.

PS: en wat blijft het een ongemeen spuuglelijke poster.

Zoals gebruikelijk bij Gilliam is de film visueel een lust voor het oog, maar inhoudelijk laat hij zijn publiek ditmaal behoorlijk in de steek. Het begin is inderdaad nog wel interessant, maar het (grotendeels verhaalloze) anderhalf uur daarna een behoorlijke beproeving. Onsmakelijk ook. Jammer, want hoofdrolspeelster Ferland is uitstekend. Alice In Wonderland meets The Texas Chainsaw Massacre, maar dat is geen aanbeveling.

Vond het toch erg tegenvallen.

Had er best hoge verwachtingen van, maar toch kon deze film mij niet geheel vasthouden.

In het eerste half uur had ik nog hoop dat het iets zou veranderen, en dat er wat meer zou gaan gebeuren.

Nou dat was dus niet het geval, en dan heb ik het nog niet eens over het vreselijke gelul tegen en met die poppen.

Ik heb dus echt weinig met deze film, en moet zeggen dat ik The Brothers Grimm beter vond, ook qua fantasy gehalte.

Doordat het begin nog wel te doen was, gaat Tideland niet gelijk naar een halve ster, maar veel is deze film ook echt niet waard.

Een hele krappe 2*

Het eerste half uur ofzo dacht ik wat een toffe film! Beetje Amelie on Acid... I love it! Bijzonder mooie visuele trruukjes, dynamisch camerawerk en een weirde naar het perverse neigende fantasiewereld van een meisje wat al in even perverse realiteit moet zien te overleven.. Gilliam is god zij dank terug uit de put van vrouw Holle waar hij met Brothers Grimm in was gedonderd. Helaas begint de trip na een sterk begin een beetje aan kracht te verliezen. Zodoende moet ik het met een vrij langdradig middenstuk doen waar imo veel meer mee gedaan kon worden dan het steeds maar blijven hangen bij dezelfde fantasietjes en rare personages. Bridges speelt overigens echt geweldig goed als lijk Wat een genot om zijn personage zo te zien veranderen zeg.

Zal niet zeggen dat ik er een kater aan over heb gehouden daarvoor is het allemaal te anders, te fris, te vreemd. Maar het knaagt wel een beetje want hier had in potentie toch veel meer mee gedaan kunnen worden. Tideland uiteindelijk een lekkere 3.5*

Een tegenvaller. Te overdreven karakters, te onsamenhangend verhaal, ik raakte het spoor meerdere malen bijster van wat deze film nu eigenlijk moest voorstellen. Het is op verhalend op een kinderlijke manier, wat mooi had kunnen uitpakken; ook het bijna hysterisch overdreven acteren lijkt hierin te passen. Maar dit rijmt dan weer totaal niet met een aantal idiote of gewoonweg lugubere scenes die niet bij zo'n kinderlijke fantasie lijken te horen. Het verhaal voelt niet aan als een geheel, holt voortdurend van de ene losse scène naar de andere, en zit vol met karakters die in eerste instantie in hun overdrevenheid nog wel leuk zijn, maar steeds meer op mijn zenuwen begonnen te werken. Het mooie aan deze film is dan meteen ook wel érg mooi: alles ziet er tot in de details schit-te-rend uit en daar kon ik wel van genieten. Maar hoger dan 2,5* kom ik er niet mee.

Gilliam overdosed

De eigenzinnige cinéma van Gilliam heeft altijd een behoorlijke visuele inbreng gehad. In 'Tideland' is dat niet anders, maar meer dan ooit lijkt hij ook een mate van realisme te willen bereiken. In naturalistische gevoelens ziet hij echter geen heil, aangezien dat volgens hem niet besteed is aan het filmmedium.

Als een allusie op het gegeven van Alice in Wonderland kan Gilliam zijn surreële omkadering andermaal botvieren, maar in wezen is dit toch een nadrukkelijk vormgegeven sprookje. Meer specifiek, een macaber sprookje over een onschuldig meisje en haar ongebreidelde fantasie waarmee ze tracht te ontsnappen aan het gangbare leven.

Schijn bedriegt echter, want in de weinig coherente en bovenal eentonige (Gilliams cameravoering valt meermaals in herhaling) mix van drama en fantasie weet Gilliam geen enkele blijf met obscene thema's als pedofilie en incest. Extreme thema's, die op allesbehalve subtiele en bijgevolg ook weinig schokkende wijze tot uiting worden gebracht.

'Tideland' is het zoveelste bewijs dat Gilliam geen spek voor mijn bek is. Vaak genoeg kan ik spreken over enige lof voor zijn visuele stijl, maar slechts eenmaal, in diens absolute meesterwerk 'Brazil', kon ik daar een inhoudelijk gelaagd gegeven aan vastpinnen.

1.5*

Deze film weet blijkbaar niet goed z'n draai te vinden. Het begint heel sterk als een donkere versie van Alice in Wonderland. Met prachtige fantasieën door Jaliza-Rose, die een enorme fantasie heeft en creatieve gesprekken voert met de barbiehoofden. Jammer dat het halverwege stilvalt en zweeft tussen een psychologische drama en een fantasiefilm. Het lijkt wel alsof Gilliam soms geremd werd. Hier had meer in gezeten. Het eerste deel van de film bewijst dat Gilliam sterk is in het regisseren. En Jodelle Ferland is voor een keertje een kindsterretje dat niet de hele film op je zenuwen werkt. Misschien bij herziening hoger, maar voorlopig een 3 sterren.

Bizarre film die weinig wezenlijks om het lijf heeft. Zeker voor een modern sprookje blijft het allemaal oppervlakkig en ongeïnspireerd. Van iemand met het palmares van Gilliam verwacht ik toch meer creativiteit, vooral op inhoudelijk vlak dan. Als kijker heb je geen flauw benul van waar de realiteit eindigt en de fantasie begint, al kan dat voor sommigen een pluspunt zijn, maar voor mij werkte het eerder drempelverhogend. Zo stel ik me bijvoorbeeld vragen bij de ongepaste seksuele toon die in bepaalde scènes wordt aangewend. Qua beeldtaal heeft Tideland dan weer wel genoeg leuke vondsten te bieden. Zo tovert Gilliam hier en daar een frisse camerabeweging uit z'n hoed en ook de zoete kleuraccenten zijn aangenaam om naar te kijken. Maar Gilliams frivole uitstapjes zijn helaas niet genoeg om de vele leemtes in deze magere film te camoufleren. Een kleine teleurstelling.

Grote tegenvaller. Deze film lijkt een beetje een protestproject om de restricties die hem tijdens the Brothers Grimm waren opgelegd, af te schudden. Schrijnend dan ook dat die eerste film een stuk geslaagder was.

Deze film is niet echt komisch, zit verhaaltechnisch zeer zwak in elkaar en er is geen moment karakteruitdieping. Ik denk dat hij zijn bewezen kwaliteiten om een goede Fantasy film te maken wilde combineren met een soort trip als Fear and Loathing in Las Vegas. Jammer dat ie niet de tijd nam (zo lijkt het) met goed materiaal te werken, want vooral het screenplay is om te huilen. Het lijkt heel erg op een noodgreep om weer iets van zichzelf te laten zien op gebied van onafhankelijkheid.

Er zijn nog wel aardige momenten. Een ontbindende Jeff Bridges is altijd leuk. De haast wat pedofilische relatie was gelukkig eerder geinig dan verontrustend, visueel is het aardig (maar ook weer wat saai op een gegeven moment, had het wel gezien) en het eind is aardig. Maar overwegend overheerst een teleurstellend gevoel. De eerste onvoldoende voor Gilliam. Pijnlijk. 2 sterren.

Om een lang verhaal kort te maken. Mister Blonde heeft een film te ruil.

Prettig gestoorde film van Gilliam. Alleen het controversiele aspect van een jong meisje dat gevoelens ontwikkelt voor een simpele twintiger deed mij af en toe een beetje schrikken. En wat is Jeff Bridges toch cool, zelfs als hij niks anders doet dan dood in een stoel liggen is hij nog '' The Dude ''. En ook niks dan lof voor het meisje dat de hoofdrol speelt. Ze gaat perfect op in haar rol en weet haar karakter absoluut geloofwaardig neer te zetten.

Tijdens het kijken van deze film kwam telkens het gezegde 'het doel heiligt de middelen' in omgekeerde vorm bij me op. Waardoor ik op het einde met een redelijk groot probleem zat, ik heb namelijk geen doel kunnen achterhalen. De film steunt volledig op een 'wereldje' en de fantasie, allemaal mooi vormgegeven, maar er ontbreekt een achterliggend verhaal. Hierdoor zit je uiteindelijk te kijken naar een absurde opeenvolging van al even absurde scènes. Op zich niets fout mee als er uiteindelijk ergens een touw valt vast te knopen of als je wordt overdonderd met visuele pracht, maar Gilliam schiet twee keer mis. Als steeds meer teleurgestelde kijker hoop je dan op een overrompelende eindscène. Naast het feit dat ik de overwinning op de monsterhaai wel hilarisch vond, was deze echt teleurstellend. Zeker omdat er eerder krampachtig naar een happy end wordt toegewerkt.

Is het iemand ook opgevallen dat er veel gelijkenissen te trekken zijn met Millions van Boyle?

2*

Heerlijke absurde film wat eigenlijk daarnaast ook best wel leerzaam is. Het was weer erg leuk om Jeff "Big Lebowski" Bridges te zien en Jennifer Tilly als zwaar drugsverlaafde ouders met hun dochtertje Jeliza Rose, Weer oh zo lief gespeeld door die schattige Jodelle Ferland die ik ook al ken uit Silent Hill. Maar wat een lief kind is dat zeg! De remmen gaan los waneer de moeder aan een overdosis sterft en Jeliza Rose en der vader ervandoor gaan op zoek naar nieuw leven. Tussendoor krijgen we een ongelofelijke grappige busscene en vanaf het moment dat ze in hun nieuwe huis wonen, Word de fantasiewereld van Jeliza steeds groter en lijkt het er wel op alsof ze der gewoon nooit meer uitkomt. Zo begint er een heel bizar sprookje en krijgen we te maken met die pratende vingerpoppetjes, die heks en ook die gehandicapte zoon van die heks, een pratende eekhoorn. En dan zit je wel eens te denken: heeft die Jeliza nu zelf niet een overdosis drugs genomen waardoor ze hallucineerd. Want ze merkt ook geneens meer dat haar vader dood is en weg begint te rotten.

Tideland is toch wel een bijzondere ervaring. Het is zowel een serieuze als een bizare grappige film die met de minuut gekker en gekker word. Gewoon erg mooi verteld en gemaakt en die lieve Ferland maakt ook een hele hoop goed. Als jij een bult fantasie heb dan moet je deze film maar eens kijken.

4,0*

Oei, wat is dit een vervelende film. Echt zo'n film waarin Terry Gilliam dingen wil proberen, maar daar totaal in doorslaat. Veel irritante personages en niet interessante fantasiën.

Het lijkt wel of Terry Gilliam na zijn mislukte poging om Don Quixote te verfilmen steeds slechter is gaan filmen. Nou maar afwachten of zijn laatste film beter zal worden (wat ik, na het zien van de trailer ernstig betwijfel).

1,5*

Was niet erg onder de indruk nee..

Opzich heeft het geheel wel potentie, maar de uitwerking is wel erg eentonig. Personages doen veelal denken aan typetjes van Jeunet, maar dan niet komisch en vrij irritant. Verhaal is verder wel liefelijk, en het meisje doet het leuk, maar nergens imponerend. Visueel bij vlagen wel verzorgd. Gilliam kan veel beter.

2*

Bizarre film. Alles is vreemd aan deze film en alles wat normaal lijkt blijkt ook vreemd te zijn. Het verhaal gaat nergens over maar blijft boeien. Wel leuk voor een keertje.

Een van de bizarre film die ik ooit heb gezien, alles is vreemd: alles leeft en alles is anders dan in de realiteit. Zoals de recensies zeiden: Een ode aan de fantasie van een kind. Toch was ie spannend, zielig en grappig op zijn momenten en vond ik het een geslaagde film. Ook mooi gefilmd en het acteerwerk is goed genoeg voor dit sprookjesachtige verhaal.

Voor iedereen die zin heeft in een film zoals geen ander. 4,5*

Eerste kwartier is even doorbijten, maar zodra Jeliza-Rose op de boerderij van haar oma komt wordt het helemaal top!!

Wat speelt dat meisje geweldig in deze film vol met verwijzingen naar Alice in Wonderland en The Wizard of Oz.

Soort van wereld gezien door de ogen van een kind en die prachtig laat zien hoe je nou precies met Barbie's speelt.

Ja moeilijke film om te beoordelen. Ik vond het achteraf toch niet zo heel slecht, ondanks dat ik de het eerste halfuur een paar keer wilde afzetten. Je hebt werkelijk veel inlevingsvermogen nodig om deze film een plaats te kunnen geven.

Het is wel een rommeltje (ook vwb genre van de hak op de tak), maar daar lijkt Gilliam wel patent op te hebben. Zo is Parnassus namelijk ook gefilmd. Geen structuur, maar hij denkt zelf dat mensen dat heel cool vinden of zo. Ik dus niet altijd. Vond met name het gedrag van de buren en alle plotjes daaromheen wat vervelend. Hoewel het samenspel met de verstandelijk gehandicapte jongen ook wel wat invulling gaf aan het geheel. Die zaten qua leeftijd in ieder geval op hetzelfde niveau.

Toch wat mooie scenes en een redelijke boodschap. Ben blijven kijken en daar ben ik toch wel blij om. Zeker geen film voor iedereen.

Dit was een speciale film. 'k wist dat het wel een specialleke ging zijn, maar hij kon me toch niet echt bekoren. De verschillende personages konden me niet zo bekoren en in de fantasiewereld van het kind kon 'k me ook niet echt inleven. Het verhaal had ook geen zo'n snel tempo, zodat de film redelijk langdradig overkwam.

'k heb de film wel uitgekeken, maar het zal toch maar voor een keertje zijn. De film is me te bizar en toch te weinig verhaal.

Speciaal en zeker niet voor iedereen weggelegd.

Mooie sfeer en fijne muziek, maar een nogal wazige langdradige film. Ook het constante gebruik van die scheve camera wekte irritatie op. Wel goed spel verder. 1,5*.

Aangename verrassing.

Tideland mag dan wat aan de lange kant zijn en zakt op momenten wat in door met minder interessante momenten te komen. Toch is er genoeg moois te zien in deze film. Visueel is het vaak overdonderend. Het ziet er allemaal er bizar en mooi uit. Qua fotografie, set design en effecten is het allemaal erg mooi. Bizar is ook het verhaal van de aandoenlijke Jeliza-Rose die op jonge leeftijd al genoeg heeft meegemaakt en er nu min of meer alleen voor staat. Door te ontsnappen aan de realiteit creëert ze een fantasie wereld waarin ze er met haar poppenhoofd vriendinnen op uit trekt om de omgeving te verkennen. Hierbij ontmoet ze de vreemde Dell en Dickens. En daaruit volgen nog meer vreemde situaties en bizarre scenes. De film eindigt letterlijk met een knaller.

Acteerwerk is erg fijn. Vooral Jodelle Ferland is op haar jonge leeftijd al erg goed. Wat een talentje. Bridges doet het op zijn Dude's. Ook McTeer en Fletcher zijn perfect gecast. Maar het is dus vooral Ferland die hier de show steelt.

Heel anders dan het tegenvallende Brothers Grimm wat in hetzelfde jaar uitkwam. Wel meer Gilliam. En dit is hoe ik hem het liefst aan het werk zie. Ondanks een best zwaar onderwerp maakt hij er zowel narratief als audio/visueel en waar feest van.

Ik had zo mijn bedenkingen vooraf. Met name ook omdat nu juist Twelve Monkeys, die veelbejubelde Gilliam-film, flink tegenviel. Tideland viel me uiteindelijk gelukkig mee.

Vooral aan het begin had dit extravagante Alice-sprookje me helemaal mee. Een jong meisje (knappe rol van Jodelle Ferland) houdt zich staande in de slechts mogelijke gezinssituatie denkbaar, tot haar moeder het loodje legt en haar vader (een hilarische Jeff Bridges, jammergenoeg zijn we ook hem snel kwijt) besluit naar een vervallen landhuis te trekken. Hilarisch is Jeliza-Rose's temperament in het 'grote mensen-milieu' als ze tijdens de busreis daarnaartoe volledig meegaat in het asociale gedrag van haar vader.

Helaas vervalt de film na een half uur in de weergave van Jeliza-Roses sprookjeswereld. Extravagante figuren zijn we gewend van Gilliam, maar de geestelijk gehandicapte Dickens was mij echt te veel van het goede, zeker in combinatie met - u leest het goed - de pratende poppenhoofden. Wrang is in dit verband dat Gilliam veel doet met kinderlijke verbeelding en de gehele speelduur het perspectief van Jeliza-Rose handhaaft, maar tegelijkertijd duidelijk geen kinderfilm maakt; op een paar momenten is Tideland relatief grof en grafisch, terwijl Dickens' worsteling met seksualiteit om een psychoanalytische duiding vraagt (wat mij betreft was dat hele thema hier niet nodig, maar dat verder terzijde).

Misschien was mijn score lager uitgevallen als ik niet zulke lage verwachtingen had gehad, maar nu was ik toch redelijk tevreden, ondanks het uiterst matige tweede uur. Tijdens de grande finale brengt Gilliam op een intrigerende wijze realiteit en fantasie bij elkaar.

3*

Tideland is een bevreemdende ervaring die ik niet zag aankomen gezien ik de film erg blank instapte. Nu, dat schrikt me op zich niet af, maar deze surrealistische fantasiewereld kon me maar weinig beroeren. Visueel kom je nog ruimschoots aan je trekken met al die bizarre personages en belevenissen, maar eens daarna wordt het een stuurloos gebeuren.

Macaber en luguber, maar tegelijk ook een humoristische insteek zoals je die wel eens ziet bij Tim Burton. Alleen sloeg het niet altijd aan. Nochtans lag het niet aan onze lieftallige kleine meid die het eigenlijk wel behoorlijk doet.

Waar Swiss Army Man (Film, 2016) ook zijn morbide kanten heeft met een lijk, werd ik hier niet helemaal overtuigd mede omdat het nooit echt interessant wordt.

Tideland is een duistere film. Dat duistere gevoel bloeit althans op bij het aanschouwen van de leefwereld van de personages. Centraal staat de achtjarige Jeleza-Rose die wordt opgevoed door twee ouders die de dagen vullen met drugsgebruik. Ze nemen dagelijks even een korte vakantie, zoals ze dat zelf noemen. Als Jeleza-Rose de spuit van haar vader prepareert, de spuit na gebruik uit de arm van haar vader trekt en zijn hand vasthoudt is dat een hartverscheurend beeld. Twee keer een overdosis maakt een einde aan dit idyllische gezinsleven en Jeleza-Rose vlucht in een fantasiewereld. Ze praat met poppen en een eekhoorn en verzint een geheel eigen realiteit.

Het titulaire Tideland verwijst naar de fantasievolle woestenij die Jeleza-Rose voor zichzelf heeft geschapen. Een wereld waarin de verbeeldingskracht vrij spel heeft. De personages die ze in de echte wereld tegenkomt, integreert ze heel gemakkelijk in haar eigen belevingswereld. Hetzelfde doet ze met echte gebeurtenissen die ze zodanig interpreteert dat ze in haar wereld passen. Tideland laat gedurende twee uur het zielenleven van een kind zien dat is beroofd van ouderlijke bijstand en met de tragische gevolgen daarvan wordt geconfronteerd. De film laat een kleine en dappere heldin zien die met behulp van haar fantasie de tragische dingen die haar overkomen probeert te verzachten.

De beelden zijn, zoals gebruikelijk bij regisseur Gilliam, expressief, bont en weids. De personages zijn merkwaardig, excentriek en een tikje gevoelloos. De film meandert tussen horror, fantasy en drama en raakt wat verstrikt in de genres. Het verhaal schiet alle kanten op, belicht vele fantastische voorstellingen, wil erg veel en raakt overbelast. De bonte filmstijl en de vele fantastische impressies raken niet goed aan de tragiek die zich daaronder verschuilt. De vreugde die van de kunstzinnige enscenering afspat is niet altijd mooi in balans met de ellende, die in de beeldende overvloed het onderspit delft.

Genoten van de beeldenpracht, maar niet in hevige mate geraakt door het verhaal, het drama dat ik eigenlijk interessanter vond en dat wat mij betreft meer expliciete aandacht had verdiend.