Horem Pádem (2004)

Een film, zoals alleen Tsjechen die kunnen maken. Het verbaast me iedere keer weer hoe ze toch altijd die bescheurende humor weten te versmelten met een flinke dosis melancholie. Hoe het ook afloopt, je houdt er op een of andere manier altijd een feel-good-mood aan over, maar dan van een ander kaliber dan in Hollywood...

Horem Padem slaagt daar ook goed in. Drie verhaallijnen worden gevolgd en moeten dus eens wel bij elkaar komen, en het zou geen Tsjechische film zijn als dat niet een simpele maar bizarre gebeurtenis zou zijn. Uiteindelijk gaat de film over racisme en het accepteren van 'nieuwelingen', zowel in de zin van immigratie als in familiekring. De haat tegen zigeuners die uit enkele personages spreekt, is overigens een typisch hedendaags issue in de midden-europese samenlevingen, en hier wordt die van een enerzijds luchtige, maar desondanks serieus genoege kant getoond. En zo mooi... De scene, als tegen het einde van de film het (zwarte) zoontje van de Australier in een rood shirt van Nedved op het strand voetbalt en richting zee loopt, en tussendoor de 'herboren' Franta 'zwarte zwijnen' scandeert met de andere hooligans... ongelooflijk 'mooi'.
En even tussendoor zien we ook nog een Japans stel dat zijn martial-artskunsten toont, briljant! Het is daarom geen makkelijke film, maar wel een die me lang op het netvlies gebrand zal blijven. 4 hele dikke sterren, die maar zo hoger gaan uitvallen bij herziening.

Op naar de laatste van Hrebejk.

Ik kon er eigenlijk maar weinig mee. Een aantal verhaaltjes worden opgezet, heel kort met elkaar verbonden op een nietszeggende wijze en gaan weer hun eigen weg. Er zijn een hele hoop dramatische verhaallijnen te vinden, maar naar mijn gevoel is het allemaal nergens terecht gekomen, met uitzondering van het verhaal van de bewaker, die wel iets heeft wat op een einde lijkt. De verhaaltjes zijn allemaal wel aardig om te volgen, maar voelen te geforceerd aan om te kunnen dienen als een slice-of-life. Zo probeert het pijnlijke familie-etentje iets te hard om pijnlijk en grappig te zijn en is de manier waarop de bewaker en zijn vrouw hun baby kwijtraken wel erg geforceerd bedacht. De toonwisselingen tussen komedie en drama werkte voor mij niet, vooral omdat de humor vaak niet echt grappig is en dat het drama te direct. Zelfs het stijlvolle camerawerk is stijlvol op de meest clichématige manier. Het kijkt allemaal aardig weg en er zitten een aantal aardige scènes in (zoals het bezoek van de kolonel), maar al met al bleef het een probleem dat ik nooit het gevoel had dat ik wist wat het doel van de film was.
2,5*

Een paar leuk uitgewerkte ongemakkelijke en vermakelijke situaties, maar nergens vernieuwend. Zowel komedie als drama komen niet echt aan en de personages zijn oppervlakkig. En zo'n scène als de terugkomst van Martin in Australië had natuurlijk helemaal niet gemogen, zelfs niet als deleted scene.

2.5*

Ik heb het idee dat Hrebejk's werk (en ook dat van Jan Sverák overigens) qua niveau wat in een neerwaartse spiraal zit. Ik vrees ook voor zijn recentere films, die ik nog heb liggen, maar waar ik maar niet voor kan gaan zitten. Deze film is nog prima te pruimen, maar is wel al minder dan Pelísky, Divided We Fall en Pupendo. Ik ben nooit weg van Jiri Jirí Machácek, maar hier ziet hij er wel geniaal onherkenbaar uit met zijn hazenlip! Zijn rol is wel de grote plus van de film en de scène met Dušek (zijn kapitein van de hooligans) is wel geniaal.
Het stuk met Martin (trouwens zoon van Milos Forman) boeide me minder.