Boomerang! (1947)

Heb de Fox Regio 1 DVD aangeschaft en bekeken. Vlekkeloze print en spannende film over een advocaat die het recht wil doen zegevieren en niet wil zwichten voor de druk van een stelletje politici die - omdat de echte dader onvindbaar is - alleen maar een zondebok willen voor de moord opdat ze de verkiezingen niet zouden verliezen. Elia Kazan kreeg voor zijn prent twee Awards in 1947, terwijl scenarist Richard Murphy een nominatie kreeg voor het best script. Het verhaal is gebazeerd op echte feiten en werd geserveerd in een semi-documentaire stijl maar gelijkt soms bijna op een fabel over vooroordelen, massa-hysterie en rechtvaardigheid. Een pluim voor de cast, vooral Dana Andrews is indrukwekkend.

Een docudrama stammend uit een tijd dat het begrip “docudrama” eigenlijk nog uitgevonden moest worden. Een mooie reconstructie van een gedenkwaardige rechtszaak,waarin de openbare aanklager —anders dan gebruikelijk— zijn best doet om de onschuld van een beklaagde te bewijzen. Had een heel mooie film kunnen zijn, maar mijn probleem zit ‘m in de hoofdrol van Dana Andrews. Voor zover ik mij dat voor de geest kan halen kijkt de man in al zijn films onder alle omstandigheden altijd hetzelfde. Jammer, zoals het ook jammer is dat de rol van Jane Wyatt verwaarloosbaar is.

Liefhebbers van dit soort waargebeurde rechtbankdrama’s wil ik wijzen op het veel betere Inherit the Wind (1960).

Niet de eerste van deze maand, een wat meer documentaire getinte noir, een van de vele substijlen die er bestaan. Gebaseerd op een werkelijk gebeurd verhaal. En een sterke en kritische film over smalltown america dit keer. En voor een Amerikaanse film: opvallend veel amateuracteurs. Darryl Zanuck zat ook hier achter net als achter No Way Out. Hij was moedig en een idealist zoals ik al eerder aangaf. Deze vroege film van Kazan. En zoals bijna altijd bij Kazan. Er is veel goed aan, maar op een paar punten struikel ik een beetje. Ook dit wordt een 3.5* en dat is van de negen Kazans die ik zag al de zevende keer.

De film lijkt wat op No Way Out van twee dagen terug of iets als 12 Angry Man of sommige films van Frank Capra of Stanley Kramer. Het biedt echter net niet genoeg extra om echt een boodschapfilm te ontstijgen. Dat had No Way Out meer; Wat mij betreft gaat de vergelijking in toon van de film en lichte geforceerdheid van het script meer in de richting van 12 Angry Man, ook een film die ik goed vind maar niet fantastisch om grotendeels vergelijkbare scriptredenen.

Kortom: zoals meestal bij Kazan. Erg goed, maar een echte, echte favoriet zal het nooit worden.

Een officier van justitie die notabene degene die hij moet vervolgen verdedigd in een moordzaak waar ook nog eens politieke belangen mee zijn verbonden .
Het lijkt een sprookje , maar het wordt hier effectief vertaald naar het witte doek dat je het graag wil geloven .
Verder zet Dana Andrews overtuigend de rol van District attorney neer en zijn ontmanteling van de bewijzen tegen de verdachtte zijn een lust voor het oog voor wat betreft rechtbank drama .
Soms zegeviert het recht dan toch nog ( op tv dan tenminste ) .

In Boomerang gebruikt Elia Kazan het thema van het rechtschapen individu dat tegen alle uiterlijke schijn in kiest voor zijn persoonlijke overtuiging en daaraan onwrikbaar vasthoudt. Het thema is aanleiding tot een leuke dynamische film die af en toe zelfs spannend is. De film baseert zich op een waargebeurd voorval dat ergens in 1924 in Connecticut plaatsvond en zich afspeelde rondom officier van justitie Homer Cummings die zich onvermoeibaar inzette voor de waarheid.

De film draait om de moord op een geliefde priester. De moordenaar vlucht voor de ogen van talloze getuigen. Hij blijft onbekend. Niemand heeft zijn gezicht gezien. Een moeilijke zaak voor de politie. De getuigenverklaringen zijn waardeloos. Verder onderzoek levert geen resultaten op. De druk vanuit de burgerij en de politiek neemt toe. Ook de pers is drukkend aanwezig. De moord moet snel worden opgelost. Een verkiezing is aanstaande. Persoonlijke belangen staan op het spel. Er wordt iemand gearresteerd, maar erg overtuigend is de bewijslast niet.

Elia Kazan ensceneert een film in een semi-documentaire stijl. Een drama rondom officier van justitie Henry L. Harvey en de van de moord verdachte John Waldron ontspint zich. Kazan maakt de film zonder de innovatieve camerastandpunten en zonder de opvallende licht-schaduwwerking die je in een film noir zou verwachten. De regie is nuchter. Zakelijk. Als in een documentaire. Er is zelfs een verteller die bepaalde scènes inleidt.

Zowel Harvey als Waldron zijn interessante personages. Beiden zijn individualistisch en eigenzinnig, hebben innerlijke twijfel en zijn zich bewust van hun tekortkomingen. De wereld houdt niet van dergelijke mensen. De een wordt in het nauw gedreven door politieke intriges. De ander door een femme fatale. Lee J. Cobb speelt de politiechef. De man die Waldron heeft gearresteerd. Hij is eveneens een interessante figuur. Een man van daden. Niet van woorden. Ook hij wordt overmand door twijfel en wordt belaagd. “They’re already after me, Robbie, and they’re already after you“, zegt Harvey op een bepaald moment tegen hem. Het zijn persoonlijke drama’s die door Kazan mooi in scène zijn gezet

Boomerang is een vermakelijke film die soms wat teveel moraliseert en de onderlinge verhoudingen tussen de personages soms iets te gemakkelijk zwart-wit wegzet, maar over het algemeen wel spanning weet op te wekken en de juiste gevoelige snaar van verontwaardiging weet te raken.