Mrs. Miniver (1942)

De propaganda wordt pas echt erg op het einde ( de preek van de priester), maar verder valt het wel mee.

Toch altijd wel apart om dit soort films te zien: van die films over families in W.O.II die ook in W.O.II zelf gemaakt zijn, m.a.w de makers hebben geen flauw idee hoe de oorlog verder zal verlopen danwel aflopen. Geeft altijd een wat raar gevoel. Deze film lijkt wat dat betreft en ook qua verhaal best veel op zo'n andere klassieker, Since You Went Away. Maar deze vond ik toch wat vermakelijker. Vooral omdat Garson en Pidgeon zo'n geweldig koppel vormen.

In zijn tijd zal dit een hart onder de riem zijn geweest voor de geallieerden en de families van de militairen. Ik zie Groot Brittanië trouwens niet staan bij de release dates op imdb, vreemd.
Verder een erg brave, soms zelfs sentimentele film. Het verhaal bouwt heel langzaam, op een saaie manier, op. De film wist me jammergenoeg op geen enkel moment te verrassen.
De kracht van Mrs. Miniver zit 'm in het familie- en dorpsleven dat ondanks alles doorgaat. Ondanks angst en verderf.
Het moment dat Ballard met de Miniver roos alsnog wint. Dat zou niet hebben misstaan in een Capra. Mijn broek zakt er van`af, ik kan er slecht tegen.
Greer Garson speelt de verwende vrouw met verve. Ze straalt, soms wat teveel.
3 sterren

Ik vind het wel degelijk propaganda, nou vind ik dat niet per definitie een vies woord, maar het doel van de film zit 'm toch echt in het Amerikaanse publiek laten zien dat we vechten om die leuke Engelsen in het soort dorpjes als deze hun leven te laten leiden. De moraal onder de families van de in eerste instantie Amerikaanse militairen hooghouden. Het ligt er niet zo dik op als in de twee korte filmpjes die ook op de DVD staan, maar toch. De oorlogscontext (en het feit dat deze film in 1942 gemaakt is) maken de film interessant. Ik vond de laatste scene ook geen stijlbreuk, maar eerder expliciet benoemen wat de film de hele tijd al uitstraalde.

Vaardig gemaakte film. Toegankelijk, mooi tempo, vol sympathieke karakters, soms droevig en soms een beetje humor.Ik heb me geen moment verveeld. Leuk dorpssfeertje, maar inderdaad nogal braaf allemaal en nergens echt bijzonder goed. Heeft zijn functie bij het uitkomen gehad en maakte toen veel indruk, maar ik vind het nu vooral interessant in de historische context.

Tot mijn schrik pas de eerste film die ik van Wyler zie trouwens.

3.0*

Gutgutgut, wat een ontzettend truttige film. Teresa Wright is natuurlijk de truttigheid zelve. Enfin, toch nog een ruime voldoende voor een film die over rozenkwekers en strijdlustige Britten gaat. Het is namelijk een bijzonder tijdsdocument (1942!) en die neergestorte Duitser zorgt voor de broodnodige comic relief, die hilarisch genoeg de rest van de film bijblijft.

Mrs. Miniver staat voor perfectie, ze is een sterke, geëmancipeerde, intelligente en sympathieke jonge vrouw. Daarnaast is ze ook nog eens een goede echtgenote en een liefhebbende moeder voor haar kinderen. Samen met haar man woont ze in een riant huis, heeft ze personeel en drie fantastische kinderen die eveneens alle drie perfect zijn! Ook haar echtgenoot is een fijne en hoffelijke man, hij klaagt niet als ze thuiskomt met dure kleding na een dag winkelen en zij vindt het ook niet erg dat haar man een dure auto heeft gekocht. Ze hebben elkaar en ze zijn gelukkig en geld moet rollen!

In het dorp wordt Mrs. Miniver ook wel de aardigste vrouw genoemd en een zekere Mr. Ballard vernoemt zelfs een roos naar haar; de Mrs. Miniver. Deze roos zal meedingen in de jaarlijkse bloemenshow. Deze bloemenshow wordt standaard gewonnen door Lady Baldon. Zij is een stijve aristocratische vrouw die erg hecht aan haar stand. Wanneer haar kleindochter Carol bij de Minivers over de vloer komt ontmoet dit meisje hun oudste zoon, Vin. Er slaat vrijwel meteen een vonk over en na een dansavond volgt hun eerste kus.

Als later de oorlog uitbreekt, besluit Vin piloot te worden bij de Koninklijke Luchtmacht. En ineens zitten we 6 maanden later, Vin is volleerd piloot geworden en heeft een week verlof. Carol en hij verloven zich tijdens dit verlof, maar hun prille geluk is van korte duur. Hij moet terugkeren naar het front om de bittere strijd voort te zetten. Mr. Miniver wordt dan opgeroepen naar Duinkerken te varen om daar Britse en Franse soldaten te evacueren. Mrs. Miniver is inmiddels alleen thuis en weet zich uit een benarde situatie te redden met een gewapende Duitse piloot die was neergestort met zijn vliegtuig maar de crash heeft overleefd.

Wanneer Vin en Mr. Miniver weer even thuis zijn en de bloemenshow wordt gehouden, dreigen er weer luchtaanvallen. Vin moet naar de luchtbasis worden gebracht en de anderen vluchten naar de schuilkelders. Helaas vallen er toch dodelijke slachtoffers. Wanneer het gevaar van de luchtgevechten is geweken, wordt het duidelijk dat sommigen zijn gevallen in het oorlogsgeweld. Ondanks dit alles blijft men moedig en onvermoeibaar doorvechten zoals ware Britten het betaamd.

Mrs. Miniver, een film met een doel: oorlogspropaganda! De film moest de moraal van het volk en de soldaten hoog houden en daarnaast trachten de Verenigde Staten over de streep te trekken om deel te nemen in de oorlog. De Britse premier Winston Churchill heeft zelfs gezegd dat Mrs. Miniver krachtiger was dan zes militaire divisies bij elkaar. De film werd al snel in het hart van velen gesloten en werd voor 12 oscars genomineerd waarvan er uiteindelijk zes werden verzilverd.

De propaganda ligt duimendik op deze film! Aan de kijker wordt een perfect gezinnetje gepresenteerd, dat niet bij de pakken gaat neerzitten wanneer de bommen om hen heen neervallen. Een deel van het huis is verwoest door een bom en de luchtige reactie die volgt slaat alles: “och geen probleem, ik wilde dat deel toch altijd al verbouwen.” En ook al is het land in oorlog, toch houden we nog vrolijk een bloemenshow met een gezellig clubje vrouwtjes welke zo uit de plaatselijke handwerkclub lijken te zijn getrokken.

De film is zwart/wit en geschoten in 1942, de oorlog was dus daadwerkelijk al even bezig. De hele film is opgenomen in de V.S. door een internationale cast van anglofone acteurs die gedurende de film niet de minste moeite doen om zich te bedienen van een Brits accent. We horen Amerikaans- en Brits-Engels door de gehele film en een Duitse piloot die wel erg goed Engels spreekt. De special effects zijn niet slecht; zeker niet wanneer je bedenkt dat deze film in de jaren ’40 is geschoten! Toch heeft Mrs. Miniver veel te duidelijk een doel en dat zal de één eerder vervelen dan de ander, maar dat het je teennagels doet krullen is vrijwel zeker!

Best een fijne film dit van William Wyler.

Wat me gelijk opviel aan deze film, is het erg goede acteerwerk van de cast. Vooral Greer Garson speelt echt de sterren van de hemel als Mrs. Miniver. Ze maakt van haar personage een fijne, integere en vooral levensechte vrouw, die op veel sympathie van mijn kant kan rekenen. Ook Walter Pidgeon speelt erg goed als haar man en de twee hebben ook duidelijk een bepaalde chemie met elkaar in de scènes dat ze samenspelen. Van de bijrollen vond ik Teresa Wright vooral erg overtuigen. Zij speelt als schoondochter Carol ook een erg sympathieke rol en heeft daarnaast een ontzettend lieve en vredige uitstraling.

Verder is het altijd apart om een film te zien die over een oorlog gaat, terwijl die oorlog nog volop aan de gang is. Mrs. Miniver is duidelijk een ietwat propagandistische film, waarbij vooral de speech van de dominee er behoorlijk uitspringt. Gezien het jaar waarin de film gemaakt is, neem ik dat echter graag voor lief, en is het daarom ook niet zo storend. De film gaat niet zozeer over de oorlog zelf, maar meer over een welgestelde familie, wiens zorgeloze leven behoorlijk beïnvloed zal worden door de Tweede Wereldoorlog.

De film heeft een aantal sterke scènes, zoals bijvoorbeeld met de Duitse piloot. Daartussendoor zitten ook wel momenten dat de film soms iets inzakt. Het einde is wel sterk en zelfs enigszins verrassend. Dat Carol dood ging, was verrassend en daarnaast raakte het me ook wel een beetje.

Kortom zeker geen slechte film, die een behoorlijk aantal Oscars won, waarvan die voor het acteerwerk in ieder geval meer dan 100% terecht zijn.

3,5*

Deze film is in alle opzichten een klassieker, die in 1943 het merendeel van de Oscars in de wacht sleepte. Terecht, naar mijn mening. Vooral het acteerwerk is van zo’n uitzonderlijk hoog niveau, dat het nu –70 jaar later– nog steeds een genot is om naar te kijken, zelfs bij de zoveelste kijkbeurt (ik ben de tel kwijt). De als altijd charmante Greer Garson, de lieftallige Teresa Wright en de onverslijtbare Dame May Whitty zetten vertolkingen neer, die moeilijk te evenaren zijn. Zij worden daarbij geholpen door de geweldige regie van grootmeester William Wyler. Zoals o.a. in de scène, waarin Kay en Carol naast elkaar met de rug naar de camera staan te kijken naar de trap in afwachting van Vin, die op z’n kamer zijn spullen aan het pakken is. Subliem! En zo telt de film meerdere momenten, die beklijven. Vaak scènes ook waarin met lichaamstaal gecommuniceerd wordt.

Is de film propaganda? Ja, natuurlijk, maar het stoort geen moment. De film is gemaakt om het Amerikaanse publiek een half jaar na Pearl Harbour eraan te herinneren, dat er aan de andere kant van de wereld ook nog een oorlog woedde, die het leven van doodgewone mensen niet enkel volkomen overhoop haalde, maar ook verwoestte. (De onverwachte dood van Carol, die iedereen op ruwe wijze herinnert aan de ongekende wreedheid van de oorlog!) William Wyler heeft met succes de Amerikanen wakker geschud door een oorlogsfilm te maken zonder militaire oorlogshelden en alleen maar burgerhelden en -heldinnen. Een film met romantiek, drama en in gepaste mate humor

Ik heb de oorlog zelf niet meegemaakt. Maar ik probeer me voor te stellen welk een impact deze film midden in de oorlog gehad kan hebben op het publiek. Dat moet enorm zijn geweest. Veel meer nog dan de soortgelijke, maar veel mindere Amerikaanse versie over het thuisfront, Since You Went Away, van een jaar later.
Voor nu, 70 jaar na dato, is de film een belangrijk tijdsdocument, omdat William Wyler laat zien hoe angstig en moeilijk het dagelijks leven was in die bange tijden. Wyler heeft die lijn kort na de oorlog doorgetrokken door in zijn The Best Years of Our Lives (opnieuw met Teresa Wright) de focus te richten op de problemen, waarmee soldaten en hun families geconfronteerd werden na hun terugkeer van het front. Ook dat is een klassieker en iedereen, die iets van het verleden wil leren, moet zijn klassiekers kennen.

William Wyler levert een van zijn klassieke films af waarbij alles ondergeschikt is aan duidelijke en deugdelijke opbouw van het verhaal.

Ik zou het woord melodramatische gebruiken, ware het niet dat de film, in volle oorlog gemaakt, de verstoring van een gemeenschap door het oorlogsgeweld en het vele leed dat wordt geleden onder de burgerbevolking, zo indringend onder de loupe neemt.

Het is inderdaad zo dat vele oorlogsfilms in die periode gemaakt militaire inzet verheerlijkten en vooropstelden. Dit is hier veel minder het geval.

Bijzonder is wel die missie naar Duinkerke. Dacht dat zulks alleen door militairen gebeurde.

Greer Garson en ook Walter Pidgeon zijn perfect in hun rol van liefdevolle en vredelievende mensen, moedig in hun strijd tegen het noodlot.

Goeie film over een Brits gezin aan het begin van de tweede wereldoorlog. Een mooi verhaal dat naar het einde toe aangrijpender wordt. Misschien wat aan de lange kant, maar het blijft onderhoudend. Zeker ook vanwege het uitstekende acteerwerk. Uiteraard ook extra interessant omdat deze film ten tijde van de tweede wereldoorlog gemaakt is.

Altijd interessant om te zien hoe een film die tijdens de Tweede Wereldoorlog is gemaakt tegen die oorlog aankijkt. Deze film valt echter behoorlijk tegen. Dat de film ook bedoeld was als propaganda wordt gaandeweg wel duidelijk, met name tegen het einde komt dat sterk naar voren. Echt storend is dat niet. Het plot hier kon mij echter geen moment overtuigen of boeien. Het dagelijkse leventje dat Wyler wil schetsen wordt wel erg suf naar voren gebracht, zo is de uiterst voorspelbare verhaallijn over de roos erg flauw. Vond er ook geen boeiende rollen in zitten. Mrs. Miniver wordt zo perfect voorgesteld dat er weinig interessant is aan haar personage. Dat geldt ook voor de andere personages, ook die zijn allemaal nogal suf en/of stereotiep. Uiteindelijk is deze film een nogal lange en weinig boeiende zit.