Yip Man 3 (2015)

Fijn.

Slim dat Wilson Yip even gewacht heeft met dit derde deel. Er was op een bepaald moment een Yip Man overload (met de Yau en Wong films die niet aan deze trilogie vasthangen, maar wel over hetzelfde personage gaan). Ik had er in ieder geval wel weer zin in.

Yip gaat eigenlijk op hetzelfde elan verder. Visueel erg strak, sterke cast en vooral prachtig in beeld gebrachte gevechten. Misschien niet de meest spectaculaire qua choreografie (geen vliegkunsten en dergelijke), maar wel op zo een pure, elegante en klare manier in beeld gebracht dat ze tot de beste vechtscenes in het genre behoren.

Naast het vechtgedeelte is er echter ook aardig wat ruimte voor de persoon Yip Man. Zijn sociale status én de relatie tussen hem en z'n vrouw worden voldoende uitgewerkt, waardoor de emotionele finale echt niks aan kracht moet inboeten. Waar het verhaal en het emotionele vaak bijzaak zijn in dit soort films, werkt het hier wel.

Fijne film, sterk en krachtig derde deel dat perfect aansluit bij de eerste twee Yip Man films en toch iets extra weet te brengen.

4.0* en een uitgebreide review

Dit vond ik weer een super film wat net zo lekker wegkijkt als de voorgaande delen. De vechtscenes (waar er weer genoeg van zijn) zijn weer mooi old-school gefilmd. Daarmee bedoel ik: veel moves aan 1 stuk door gefilmd. Zo zie je pas de atletische skills van de acteurs. Met Yuen Woo Ping als choreograaf kan er ook weinig mis gaan wat dat betreft. Heel anders dan die snelle knip-en-plak-montages in veel actiefilms van tegenwoordig.

Wat dat gevecht met Mike Tyson betreft: Mooie moves maar vooral erg intens gebracht. Bij die scenes waarbij Tyson op Yen afstormt voel je bijna hoe het in het echt zal zijn als Mike Tyson in bokshouding op je afstormt; geen prettig gevoel, op z'n zachtst gezegd. Expres 3 minuten gedaan, omdat een ronde van een boksgevecht ook 3 minuten duurt, om in het straatje van Tyson te blijven.

Wat speelt die Max Zhang weer een mooie rol, zeg. Ik vond hem al heel sterk in ' The Grandmaster'. Ook hier speelt hij weer zo'n koele no-nonsense type waar je beter geen ruzie mee kan maken.

Voor de wing chun liefhebbers onder ons: dit is de 1e wing chun film die ik zie waarbij het hele reportoire van wing chun aan bod komt binnen 1 gevecht. Alleen hierom is de film al de moeite waard.

Deze derde waargebeurde (althans daar ga ik grotendeels even vanuit) Actie / Drama film over het leven van Ip Man (oftewel de Internet Protocol Man ) was best vermakelijk en keek zich vanwege de vele leuke en goede actie in de eerste 70 minuten ook lekker weg. De laatste 30 minuten van het verhaal bevatten voornamelijk drama (vanwege zijn doodzieke vrouw Cheung Wing-sing) en dat werd mooi in beeld gebracht en is ook best aandoenlijk.

Het verhaal in de eerste 70 minuten (draait dan om een oneerlijke projectontwikkelaar die een school, vanwege de grond, wilt hebben waar o.a. het kind van Ip Man naar toe gaat) stelt misschien niet zoveel voor en is eigenlijk ook wel clichématig, maar de vele goede en leuke actie daarin vergoed wel veel. De opening van het verhaal, waar Bruce Lee even op bezoek komt bij Ip Man, was overigens geweldig en ook best komisch. Het gevecht in de kleine lift (waarbij Ip Man ook nog eens zijn vrouw Cheung Wing-sing beschermd) mocht er ook wezen en hetzelfde geldt voor het drie minuten, ingesteld op een wekker, durende geweldige gevecht met projectontwikkelaar Frank (leuk gespeeld door Mike Tyson). Bij dat laatste gevecht moest Ip Man ook behoorlijk incasseren en de ingestelde drie minuten op de wekker, hebben eigenlijk zijn hachje gered.

Nadat het eerste gedeelte (oftewel de eerste 70 minuten) van het verhaal voorbij is, slaat het verhaal om van Actie naar Drama en daarin draait het dan vooral om zijn vrouw Cheung Wing-sing die doodziek (maagkanker) is. Dat gedeelte is mooi vanwege de zorgzame Ip Man en is ook best aandoenlijk en zeker omdat ze er uiteindelijke aan bezwijkt (wordt wel niet getoond, maar wordt wel gezegd op het einde). Tijdens dat gedeelte moet hij ook nog eens middels een eindgevecht afrekenen met een uitdager genaamd Cheung Tin-chi (gespeeld door Zhang Jin) en wat mij betreft had men die hele uitdager Cheung Tin-chi (vormt een beetje de rode draad in het verhaal) beter uit het verhaal kunnen laten, want ik vond het niet veel toevoegen. Ook vond ik het eindgevecht niet echt bijzonder of interessant en was het natuurlijk ook voorspelbaar wie er zo winnen.

De cast deed het overigens goed en leuk en het is ook mooi dat Ip Man en zijn vrouw gespeeld worden door dezelfde personen, te weten Donnie Yen en Lynn Hung (best een mooie vrouw), als in het "eerste deel" en het "tweede deel". Omdat de vaart in het verhaal best hoog is, er veel gebeurt (zeker in de eerste 70 minuten qua actie) en de film niet lang duurt (circa 100 minuten), kijkt deze film zich lekker weg en weet hij zeker ook te vermaken en zelfs te ontroeren.

Al met al gewoon een leuke derde waargebeurde film over het leven van Ip Man en wat mij betreft mag er zeker nog een vierde film (de afsluiter van de reeks) van komen en hopelijk krijgt dan Bruce Lee (werd leek gespeeld door Kwok-Kwan Chan en hij leek er ook best op) eindelijk ook een hoofdrol i.p.v. het kleine rolletje in deze film.

Voor het eerste keer in tijden dat ik gehuild heb bij een film. Acteerprestaties Mike Tyson is ver onder de maat.

Deze deel heeft alles: emotie, jaloezie, wraak, moraal & niet te vergeten snelle vuisten van onze vriend Ip man….hier en daar cliché matig, maar je kan niet alles hebben.

Al in al een zeer fijne film. Helaas is dit denk ik de laatste.

Totaal niet mijn reeks, maar dit derde deel is ieder geval een stuk beter dan de voorganger. Leuker plot, interessanter verhaal en mooier uitgewerkte actie. Maar nog altijd gaat het na een tijdje vervelen en mag de film zo op de helft van mij best eindigen. Grappig om Mike Tyson weer eens in een film te zien, maar enig acteertalent heeft hij niet.

2,5*

Het Ip Man-universum begint wat doorgrondelijker te worden. De Yau-films, die ik (nog) niet heb gezien, blijken dus geen vervolg op de eerste twee films van Yen en Wilson te zijn; dat is deze. Dat die van Wong van deze serie lost staat was me al duidelijk. De Ip Man van Wong blijft wat mij betreft buitencategorie; een film die het martial arts genre overstijgt. Deze Ip Man 3 past meer in hetzelfde straatje als z'n voorgangers: wat directer, en voor zover ik het kan overzien, meer in overeenstemming met hoe de Wing Chun stijl er werkelijk uit ziet.

Het recept is weer hetzelfde. Een stel slechteriken aangevoerd door niet-Chinezen vermengt met familieperikelen en tragedie, waarbij het wel toevallig goed uitkomt dat het ene probleem opgelost is voordat het volgende zich aandient. Leuk dat Tyson meedoet, al is het maar omdat het interessant is hoe echte vechters het er in een film vanaf brengen. Ik vraag me af hoe Wing Chun zich in werkelijkheid met boksen verhoudt. Het gebrek aan traptechnieken bij boksen zou nog wel eens flink nadelig kunnen zijn.

Visueel leek het een upgrade te worden van de eerdere films. Een aantal fraaie slowmotionbeelden tijdens het begin, met name het water was fraai, maar daarna werd het toe weer net zo recht toe recht aan als in de eerdere films. Toch een beetje jammer. De gevechten zien er wel "aangenaam" uit, waarbij het ruitenmoment tijdens gevecht met Tyson toch weer erg fraai was. De muziek gaat ook verder wat ze gestopt was tijdens de eerdere delen: overdreven heroïsch. Jammer, maar het viel deze keer mee met hoe storend het was.

Uiteindelijk toch niet het beste deel uit deze Yen/Wilson reeks, maar ongeveer gelijkwaardig met het eerste. 4*.

Wat je er zo ongeveer van mocht verwachten met Yuen Woo-ping aan boord. Fraai gechoreografeerde gevechten, zoals een rondje cultureel botsen, en ook behoorlijk bezaaid over de speelduur. Blijft een opvallende verschijning, die Tyson. Geldt eveneens voor Zhang Jin, maar dan om andere redenen. Die kan er wat van. Yen's vechtkunsten en charisma staan buiten kijf. De hardste klap die hij te verwerken krijgt, figuurlijk, is die van zijn vrouw. Daar overdrijft de film het. Had voor mij wel een flinke ons minder gemogen. Ook de finale ontkomt er niet aan. Verder heeft Yip het weer prima voor elkaar. Niet alleen gedurende de actie, het Hong Kong van 1959 ziet er ook prachtig uit. Rijk gedetailleerd en zo. Yip mag wat betreft opgaan voor een vierde.

Ok, genoeg films over Ip Man. Als ex-Wing Chun beoefenaar ben ik de krampachtige manier hoe men de grootmeester in gevechten terecht laat komen compleet zat. Wat een waardeloos script vol aanzetten die niet worden opgelost. Mike Tyson vs Donnie Yen is een leuk idee met een aardige uitwerking, maar de aanzet tot de hele situatie is krampachtig geforceerd. Daar komt ook nog eens bij dat Tyson een van de meest belabberde 'acteurs' ooit is, waardoor alle scenes waarin hij niet vecht een hel zijn om uit te zitten.

Ja, de actie was fantastisch, maar ik kon weinig investering opbrengen voor de personages. Ip is een behoorlijk onaangenaam personage in deze film en alle dramatische scenes met zijn vrouw die emoties moeten opwekken, ergerden me alleen maar. Dan vond ik de scenes met Jin Zhang een stuk interessanter, helemaal omdat zijn personage vele malen beter geschreven was dan Ip zelf. Wat mij betreft komt hiermee maar een einde aan de Ip Man-sploitation.

Ip Man is een sterke franchise geworden rond de bekende man. Het is toch wel een troef als de regisseur en de hoofdrolspeler de drie films meegaan. Donnie Yen blijft geschikt als Ip Man. Als ik me niet vergis had hij nog les gehad van Ip Man's zoon. Ik had wel het gevoel dat de verhalen verteld waren na het vorige gedeelte. In dit derde deel is er een pak minder samenhang en opbouw dan in de vorige delen. Gelukkig wordt er nog wel gefocust op Ip Man zelf en zijn de gevechten weer spectaculair. Wat Mike Tyson hier dan weer komt doen is mij een raadsel. Niet dat hij groots moet acteren om als vechtersbaas op te treden, maar dit is echt wel houterig.

Ip Man 3 voelt als The Godfather 3. De lat ligt hoog na 2 sterke delen en het is moeilijk om de meesterlijke sfeer nog weer te geven. Maar ook hier is het 3e deel ook weer niet slecht en is het best genieten.

Ik heb best wel een zwak voor deze reeks.

Deel 1 was erg sterk, het tweede iets minder en Yip komt goed terug met dit derde deel. Verhaal is behoorlijk melodramatisch. Maar is wel erg goed uitgewerkt. Waar het in dit soort films om draait, wordt zelfs behoorlijk lang naar de achtergrond gebracht. Maakt de emotionele impact op het einde toch een stuk sterker. Er is echter genoeg actie aanwezig. Ietwat rauwer in beeld gebracht dan we op normaal gesproken gewend zijn. Een goede keuze. Ik denk dat het publiek het wel wat heeft gehad met Wire-Fu. Het Tyson-Ip Man gevecht is lekker. Zijn acteerwerk is niet echt best, al was dat wel te verwachten. Het gevecht op de scheepswerf is erg leuk en het eind gevecht mag er al helemaal zijn. Wat een techniek en snelheid laten beide heren daar zien. Erg toffe one-on-one gevecht.

Yen is de enige echt Ip Man. Hij begrijpt het personage als geen ander. Ook credits voor het spel van Hung die hier geen gemakkelijke rol heeft. Zhang weet hier de perfecte balans in de hardheid en het zachtaardige van zijn karakter te vinden.

Aan Yip kun je het wel overlaten om de actie erg goed in beeld te brengen, en ook Yuen Woo-Ping's bijdrage is hier zichtbaar. Geweldig choreografie ook in de gevechten. Kenji Kawai maakt het helemaal af met een erg goede score.

Van mij mag er nog wel een deel komen.

Gek genoeg vond ik dit toch het beste deel. De martial arts zijn in alle drie de films top, en de casting van westerse acteurs is in elke film pijnlijk. Maar qua dramatiek brengt dit deel een toegevoegde waarde. *3,5

Heeft me niet echt kunnen bekoren dit. Vechtscenes zijn wel aardig om te zien, de kleuren zijn ook wel fraai maar het abominabele verhaal en acteerwerk kan ik niet waarderen.

Redelijk deel. Enkele gevechten zijn best leuk, dat gedoe in de lift of dat gevecht met Tyson dat echt weet te knallen, al snap ik nog steeds niet wat zijn rol nu precies is. Sowieso is dat het zwakste deel van de film, de nogal rommelige plot die ook wel lijkt op eerdere films. En echt spannend is het nooit, daarvoor weet je wel dat Ip-Man toch wel wint en de haast enge rust die hij uitstraalt geeft ook een soort kille benadering, al draagt Yen nog steeds de film met gemak, zeker in de meer emotionele scènes met zijn vrouw. 3,0*.

p.s. Ik vraag me af wat de reden is van zoveel films over Ip-Man de laatste tijd? Is dat toch omdat dit een beetje een man van rechtvaardigheid is, een soort held tegen onrecht en onderdrukking, en nu China zich weer nadrukkelijk meldt dat men hierop terugvalt? Iemand een idee?

Met de choreografie van de gevechten is niets mis, maar ze zijn nogal mechanisch uitgevoerd waardoor het meer dan voorheen voelt als een ballet dan als een gevecht. Het verhaal laat ook in alle opzichten te wensen over, maar het gevecht met Mike Tyson is een behoorlijk lichtpunt in deze routinematige sequel. Alleen voor de meest volhardende fans van martials arts.