Una Nuvola di Polvere... Un Grido di Morte... Arriva Sartana (1970)

Is er geen box ergens?

Lukraak deze uit de dvdbox opgezet en de film valt me eigenlijk nogal tegen; te veel verschillende partijen gaan op zoek naar verborgen geld in een plot dat veel te warrig is. Elke scene lijkt wel een film op zich; Sartana redt zich uit een bepaalde situatie door middel van een gadget, een list of een trucje. En dan in Lucky Luke/James Bond style. Andere films (oa Sabata) deden dit beter. De muziek is best ok. 2,5* Niet vervelend, maar ook geen hoogvlieger.

In de volgende box is de film te vinden: Sartana Saga. Deze bevat niet alle (het zijn er 16 geloof ik) maar de meeste (10) en de beste uit de Sartana reeks. In meerderheid widescreen transfers, Engels gesproken en met een zeer acceptabele beeld en geluidskwaliteit (zeker in vergelijking met de vele andere inferieure pan & scan transfers uit andere verzamelboxen) voor een goede prijs.

Een spaghetti western met veel schieten, veel schieten en veel schieten en dat wordt (Gaap) zeer eentonig en vervelend. Met een score van ene Bruno Nicolai, die het niet kon laten om de soundtrack vol met weer van die typische Italiaanse Ennio Morricone muziek effectjes, waar ik ondertussen doodmoe van begin te worden, vol te stoppen.

Deze afgelopen weekend bekeken.
Dit was de laatste Sartana met hoofdrolspeler Garko, die ik nog moest zien.

Was weer niet echt geweldig, dit vooral te danken aan rommelig, fragmentarisch script, wat alle kanten op lijkt te gaan en alleen als doel lijkt te hebben Sartana zoveel mogelijk tegenstanders op zo'n maffe mogelijke manier neer te laten knallen.

Weet nu eindelijk ook waarom hij wel de James Bond van de Spaghetti westerns wordt genoemd:
dat orgel is natuurlijk gewoon een variatie op de Aston Martin van Bond. Leuk gevonden!

Voor de rest niet memorabel, ik weet nu, een aantal dagen later, amper nog waar het eigenlijk in het verhaal om ging.

Nou vooruit: een zesje, ofwel drie sterren.

Zo gek is dat ook niet want bruno nicolai heeft lange tijd samengewerkt met ennio morricone, wat ook heel goed in zijn muziek te horen is.

Leek in eerste instantie wat beter dan die andere Sartana die ik had gezien maar al snel begon de plot te vervelen, begon het Morricone-plagiaat me tegen te staan (dat de componist kennelijk met Morricone heeft samengewerkt vind ik niet echt een verzachtende omstandigheid) en op het einde vliegt het dan helemaal uit de bocht met de voorspelbare en ook irritante orgel-shootout. Dan heb je ook nog te maken met een belachelijke opwindrobot en een titelheld die zo vindingrijk is dat het een beetje lachwekkend werd. Het had me weinig verbaasd als hij op het einde was weggevlogen als een soort anachronistische superheld. De cape heeft hij alvast.