Les Revenants (2004)

Een arthouse zombiefilm, het is even wennen. Visueel indrukwekkend en inhoudelijk interessant, maar het trage tempo en het karige verhaal vormen een behoorlijke domper op de feestvreugde. Nog net uit te zitten, maar ruim anderhalf uur kijken naar al die slaapwandelende doden maakte mij ook flink slaperig.

Goed!

Concept klinkt iets origineler dan het eigenlijk is. Lijkt wel erg veel op Yomigaeri (Resurrection), al is de uitwerking uiteindelijk veel killer en harder.

Begrijp dat Campillo z'n idee bij de asielzoekers gehaald heeft, toch ligt de kern van de film ergens anders. De hele film draait eigenlijk rond de hereniging van doden met hun familie die het verlies eigenlijk al verwerkt heeft. Een boeiend uitgangspunt, maar niet echt te linken aan het hele asielzoekers idee natuurlijk.

Visueel iets te pover, hoewel toch best verzorgd, het is dan ook vooral de treffende en mooie soundtrack die de film enorm veel sfeer verleent. Het houdt een knappe en mysterieuze sfeer vast die gedurende de hele film blijft doorzinderen.

Passend einde ook, waardoor ik op een kleine 4* uitkom. Vind het best leuk, die films waar typische horrorelementen in een andere context geplaatst worden (Grace, Deadgirl, ...)

PS: absoluut niks (maar dan ook niks) qua gore, scares of nagelbijterij te vinden in deze film. Geen verkeerde verwachtingen dus.

4.0* en een uitgebreide review

Eigenaardig.

Wees echter gewaarschuwd; horror/zombieliefhebbers azende op een hoop vetzakkerij kunnen hun behoeftebevrediging beter elders zoeken. Van spanning, jumpscares of expliciete gorigheid is hier vrijwel geen sprake. Campillo is het meer om de atmosfeer te doen in deze film, naast dat het uitgangspunt an sich m'n interesse ook al gauw te pakken had. Visueel weinig indrukwekkends, maar er wordt regelmatig uitgepakt met tonnen aan dromerige ambient muziek, wat voor een intrigerend sfeertje zorgt.

Echter voelt het als geheel wat te steriel aan, waardoor ik me nimmer écht om de personages ging bekommeren. En aangezien het in essentie toch een dramafilm is met een nogal gestadig tempo, ligt daar toch wel hét manco van de film, mijns inziens. Maar apart was het zonder meer, en zeker de moeite waard om eens gezien te hebben. Stiekempjes begin ik stilaan toch benieuwd te worden naar de hierop gebaseerde, gelijknamige serie.

Ruime 3,0*.

Het regiedebuut van Campillo leidde tot meer dan een scenarist die gaat regisseren, er kwam een Franse en daarna een Amerikaanse serie uit voort. Het uitgangspunt is zeer intrigerend, het verloop van de film is dat ook. Het gaat vooral om de onmogelijkheid om de teruggekeerde doden en de familieleden weer in eenzelfde emotionele band te krijgen en ook een beetje over de maatschappelijke reactie die zo'n extreme gebeurtenis zou oproepen. Dat laatste was wat te braaf uitgewerkt. Ik denk dat het veel ontwrichtender zou zijn. Maar de film blijft intrigerend en heeft erg goede muziek. Het hoge niveau van de twee latere films die Campillo regisseerde wordt nergens gehaald.