Hi, Mom! (1970)

Wat een flutfilm.

Buiten de soundtrack weinig goeds aan te merken aan deze film. Geen humor gezien en heel dat 'Baby Be Black' gedoe vond ik enorm irritant. Brian De Palma slaat in zijn beginperiode volledig mis voor mij.

*

Originele maar ook onsamenhangende en soms chaotische film. Het ziet er allemaal uit alsof het een home-movie betreft. Vooral interessant vanwege één van de eerste films van zowel Robert DeNiro als Brian DePalma. Leuk om een jonge DeNiro te zien wiens potentie al goed te zien is, vooral in de scene waarin hij auditie doet voor agent.

Die Black Power sequentie was bijzonder verontrustend, plaatste de redelijke lollige rest van de film in een totaal ander context. 3,5*

Film met 2 gezichten. Enerzijds een romantisch, beetje ondeugend komedietje, anderzijds bittere ernst met racistische, terroristische aspecten.

Vond de momenten waarop van de film werkelijk te genieten viel al te schaars en een éénheid van gedachte vond ik er ook niet in.

Opmerkelijk project van de Palma. Ik weet een kleine week later nog niet zo heel goed wat ik ermee aan moet en of ik het nu echt geslaagd vond.

Zijn Hitchcock invloeden zijn opzichtig terug te vinden, omdat de link met a Rear Window overduidelijk is. Maar eigenlijk lijkt dit in de uitvoering helemaal nergens op het werk van de oude meester. Het is een experimentele film en de Palma past mooi in het rijtje van (later) invloedrijke filmmakers in opkomst, die eind jaren ‘60/ begin jaren ’70 Hollywood veroverde met creativiteit om later pas echt grootse dingen te doen. Want groots is dit wat mij betreft zeker nog niet.

Er zweven een hoop ideeën rond in de film. De film is wild qua structuur en qua beeldtaal en ontleent daaruit voor een groot deel zijn kracht. Uiteindelijk vond ik de film helaas vrij stuurloos. Dialogen komen nauwelijks uit de verf omdat het allemaal wat geforceerd is. De motieven van het hoofdpersonage blijven vaag. Ook de Niro kan het geheel niet voldoende kracht meegeven. Vond hem niet slecht, maar zeker ook nog niet ontzettend veel potentieel tonen of zo. Het verhaal is hit and miss, de ene scène werkt een stuk beter dan de ander. Het voyeuristische blijft nogal in het luchtledige zweven en de lijn met het Be Black Experience verhaal is erg dun, wat het nu in deze film deed vatte ik niet echt. De Palma lijkt van alles te willen, maar wat dat nu precies is komt hoe dan ook niet helemaal over.

De zwart/wit home video stukken vond ik te lang voor een punt dat al vrij snel duidelijk was. De grap op zich was leuk, maar was het eenvoudig gezegd wel zat na een minuut of 5. Het verontrustende dat de lengte van die scènes voor elkaar moesten krijgen, kwam op mij niet helemaal over. Jammer want op zich hadden deze stukken echt potentieel.

Hi Mom! komt verder in veel opzichten wat goedkoop over, wat natuurlijk met het lage budget te maken heeft. Maar het past wel bij het experimentele karakter van de film. Het geheel blijft overwegend ook wel boeien en het is vrij uniek allemaal. Het is zeker niet volledig geslaagd, maar liever een film die zo nu en dan uit de bocht vliegt, dan een experimentele film zonder lef. Interessant en daarom 3 sterren. Hoewel de Palma na Phantom of the Paradise wat meer binnen de lijntjes ging kleuren en zijn films minder eigenzinnig werden, kwam het zijn werk wel ten goede.

Tot op een minuut of 50 dacht ik dat het meer van hetzelfde was, maar net wat minder naast Greetings. Maar dan komt die Be black scene en die is me alleen al waard om een volle ster te stijgen. Helaas is niet de hele film van dat niveau, maar dat is superscherpe,messcherpe satire. Ook wat er na komt is, is beter dan dat eerste stuk.

Onconventionele film waarvan ik om een of andere reden dacht dat het De Palma's debuut was, maar hij had al wat op zijn naam staan. Het blijkt zelfs een sequel te zijn van zijn werkelijke debuut. Ook met een jonge Robert de Niro. Die werd in zijn beginjaren vaak gecast als sociaal onhandige knakker met een bijzondere moraal, en ook in deze film is hij weer lekker op dreef.

Hi Mom is een wat rommelige satire, waarbij het komische aspect het toch wel moet afleggen tegen de maatschappijkritiek, ondanks de komische gesprekken tussen De Niro en Salt. Dat is vooral te danken aan het sterke en nogal ongemakkelijke deel Be Black Baby, eigenlijk een op zichzelf staande korte film, dat een nogal radicaal theaterstuk vastlegt waarbij het publiek een ongewilde hoofdrol opgedrongen krijgt. Geweldig hoe zij tijdens de performance doodsangsten uitstaan om na afloop vol lof te spreken over het stuk, wat dan weer tot smalende reacties leidt van de acteurs. Nog steeds behoorlijk actueel, in de VS dan toch.