Meghe Dhaka Tara (1960)

Een goed Indiaas drama dit. Ik heb tot nu toe iets meer dan een handvol oudere Indiase films gezien, maar dit is de eerste die niet van Satyajit Ray afkomstig is. Ritwik Ghatak lijkt echter ook een prima regisseur te zijn.

Ik had wel eventjes nodig om in deze Meghe Dhaka Tara te komen. Dat lukte uiteindelijk wel. Van de acteurs maakt vooral hoofdrolspeelster Supriya Choudhury een erg goede indruk. Ze speelt een vrouw met veel opofferingsgezindheid. Haar liefde voor haar familie gaat hier nogal eens ten koste van haarzelf, en dat maakt van haar een erg sympathiek personage. Tevens kreeg ik op een gegeven moment ook wel een beetje medelijden met haar, omdat haar familie nu juist bepaald niet altijd rekening met haar houdt.

De muziek vond ik hier juist wat minder en soms nogal herhalend. De bijbehorende geluiden daarentegen zijn wel origineel en klinken lekker expressionistisch. Meghe Dhaka Tara is dus best goed, al raakte mij het misschien niet zo erg als gehoopt. De film bevat enige kritiek op het leven in de maatschappij van vluchtingen en heeft dus ook nog een duidelijke politieke boodschap.

3,5*

Dat het om vluchtelingen uit Oost-Pakistan was mij niet duidelijk tijdens het kijken van de film. Niet dat nou zo veel uitmaakt, ik von het een erg mooie film, met de charmante Supriya Choudhury als het tragische middelpunt.

Aparte geluidseffecten die eerder doen denken aan low budget sciencefiction films dan aan een sociaal drama, zorgen voor een onheilspellende sfeer, met name als Neeta een zoveelste tegenslag te verwerken krijgt. Uitstekende Choudhury dus, de overige bijrollen waren niet allemaal even goed ingevuld. Rare casting van de moeder, gespeeld door een actrice die even oud was als het “jonge” zusje. Op zich maakt me dat niet zo veel uit als het niet opvalt. Dat deed het nu wel en dat leidt af.

Indiase muziek begin ik wel steeds meer te waarderen en is hier toch minder prominent aanwezig dan verwacht, zeker gezien de genre-aanduiding. Het door Ramon aangehaalde nummer was inderdaad een hoogtepunt, nog een mooie muzikale scène had niet misstaan.