Morocco (1930)

David Lynch heeft op het filmfestival van Venetië de Gouden Leeuw ontvangen voor zijn gehele oeuvre. Over het medium film deed de gelauwerde handelaar in audiovisuele mysteriën op het festival de uitspraak dat film de taak heeft “om je iets dieps te laten voelen, een gevoel dat op geen enkele andere manier tot stand kan worden gebracht, en dat in de beste films ook maar een paar seconden duurt”.

De uitspraak doet mij denken aan een kok die beweert dat eten de taak heeft om je iets ongekends lekkers te laten proeven zonder rekening te houden met het levensnoodzakelijke voeden door een maaltijd naast het automatisch ademen.

Gelukkig zijn er in de loop der eeuwen andere vertellers geweest met of zonder filmbeeld die anders dachten over het scheppen van verhalen als Lynch al was het maar in de uitspraak van Bertolt Brecht in zijn stuk ‘De Driestuiversopera’: “Erst kommt das Fressen und dann kommt die Moral”.

Amusement zou misschien in dit rijtje voor nog wat aanvulling kunnen zorgen om tot een meer evenwichtige drie-eenheid te komen wat het kijken naar films betreft.

Kleine gebaren als smakelijke hapjes worden in de film Morocco continu door Von Sternberg op het witte filmlaken opgediend. Het is één van de acht films die hij met Marlène Dietrich in de hoofdrol maakte. Na Der Blaue Engel is dit de tweede film in een serie van acht die het koppel samen maakte. Bepaalde scènes en gebaren van Dietrich doen nog denken aan de Duitse klassieker met Emil Jannings over onschuld en raffinement.

Morocco is een Amerikaanse film met de jonge Gary Cooper (29 jaar) als tegenspeler van de even oude Dietrich. Cooper speelt een aantrekkelijke levenslustige soldaat uit het vreemdelingenlegioen zonder verleden en toekomst. De liefdeschemie tussen de door Dietrich gespeelde nachtclubzangeres, de soldaat en de filmkijker werkt effectief en is niet door een sympathieke rijkaard in de rol van kaper op de kust te stuiten.

Als dessert heeft Von Sternberg een prachtig melodramatisch toetje aan het eind dat overgoten is met een heerlijk ironisch sausje dat diep doordringt in de papillen van de tong zonder in kunstmatig opgewekte mysteries te blijven steken.

De film Morocco, het is een zeer lekkere voedzame maaltijd.

Als ik dit lees en als gevolg hiervan, terugdenk aan de film, bedenk ik me over mijn waardering van 3.5 sterren.

Opvallend aan de film, is het gebruik van geluid.

Het klinkt in eerste instantie alsof de overgang van 'geluidsloos' naar 'lawaai' hier nog in een tussenfase zit. Er is geen overbodige muzikale opvulling bij het beeld en omgevingsgeluiden blijft beperkt tot een minimum.

Vandaar misschien, dat het getrommel van het Legioen, zowel herkenbaar als hypnotisch werkt. Voor Dietrich en voor ons.

Morocco is als film uit 1930 volwassener in beeld, taal en emotie dan voldoende fims, die de misopvatting van 'datering' niet als obstakel hebben.

En dat zeg ik niet omdat Dietrich toevallig een vrouw kust.

Knap camerawerk en enscenering (1930 !).

Romanthiek is het hoofdthema in deze film waarin toch ook aandacht wordt besteed aan de sfeer in en rondom het vreemdelingenlegioen.

Cast waarvoor men destijds ongetwijfeld, en terecht, storm liep.

Aangenaam verrast door deze visueel mooie prent.

Leuke film met de charmes van de jaren '30. Maar voor mij persoonlijk niet meer dan dat. Het verhaal stelt niet zoveel voor, ondanks de thema's. Het gaat allemaal iets te soepel. Maar de aankleding, zeker voor die tijd maakt veel goed en de dialogen zijn soms (misschien onbedoeld) dusdanig knullig dat het weer leuk wordt. De keuze voor de lange scenes, creeert soms een theatraal gevoel. Overal gebeurd wel wat. En Marlene Dietrich speelt erg goed en is ook echt een klassieke filmster om te zien. De mannelijk tegenspelers pasten door hun knulligheid toch nog enigzins, maar werden gewoon weggeblazen door Dietrich's performance.

3.5*

Ik zag eerder de film Pandora's Box, normaal bedoeld met Marlene Dietrich. Maar een schitterende Louise Brooks ging met de hoofdrol lopen. Ter compensatie dan deze film met Dietrich opgezet. Een avonturenfilm met een liefdesverhaal in Marokko. Het doet vooral door die setting denken aan Casablanca, al heeft het qua verhaal weinig gemeen. Het leverde enkele Academy Award nominaties op, al won het niets. Akira Kurosawa was fan van deze film, en dat merk je af en toe wel aan de stijl. De chemie tussen Dietrich en Gary Cooper werkt wel, al is het verhaal niet zo bijzonder. Maar het is toch al een grote breukstijl met de stomme film die nog maar kort voordien de filmwereld domineerde.