The Old Dark House (1932)

Leuke film van James Whale die alweer bevestigt een van de grootste horrorregisseurs uit zijn tijd te zijn. De titel verraadt natuurlijk al dat een huis vol mysteries centraal staat in de film. De verwachtingen die bij dit soort thematiek ontstaan worden door Whale helemaal ingelost. Zo zijn de shots in en rond het huis perfect uitgemeten om de duistere, onheilspellende sfeer uit te dragen. Belichting en schaduwwerking zijn hierbij van extreem hoog niveau.

Op het vlak van regie zie je dus wel dat Whale een grote is, maar het scenario bevat nog wel wat slordigheden. Bijvoorbeeld wat betreft de personages. Die zijn op zich allemaal complementair aan elkaar en hebben min of meer hun nut binnen het verhaal, maar ze zijn niet altijd even realistisch uitgeschreven (en vertolkt). Als sommige andere personages daarentegen enorm sterk zijn, krijg je een soort onevenwicht dat de film met bepaalde onnatuurlijke situaties belast. Een typisch voorbeeld van zo'n situatie is wanneer een man en een vrouw elkaar voor het eerst ontmoeten, verliefd worden en de man haar de dag erna ten huwelijk vraagt. Geen idee hoe dat er 80 jaar aan toe ging, maar aan dit soort duffe romantiek (de manier waarop vooral) erger ik me te pletter.

Boeiende plot verder die zich weliswaar op een vrij voorspelbare manier afwikkelt gezien het tijdskader, maar toch genoeg verrassingen en vreemde wendingen bevat om al die jaren later nog vermakelijk te zijn.

Verrassende film van James Whale. Net als in diens andere horrorfilms hebben we weer te maken met een geweldige mise-en-scene. De geweldige belichting en de constant donderende geluidstrack zorgt voor een intieme sfeer. Ook speelt Whale weer erg leuk met personages en typetjes. Niet zo scherp en persoonlijk als Bride of Frankenstein maar toch zeker een goed stukje horror. The Old Dark House is een zeer geslaagde film.

Leuk filmpje met een mager plot, maar met leuke personages.

Het constante geluid van onweer draagt bij aan het klassieke haunted house-sfeertje, en de Femmes zijn een leuk excentriek stel. Het constante gekibbel tussen de broer en zus werkt aanstekelijk en Saul is een apart personage met een onvoorspelbaar karakter. Charles Laughton is leuk als de olijke dikzak en Melvyn Douglas is uitermate sympathiek. Karloff speelt eigenlijk gewoon het monster van Frankenstein en Gloria Stuart heeft net als haar film-man een onbeduidend rolletje.

De film heeft een laag tempo en is perfect om op een koude winterdag met de kachel hoog gewoon te kijken.

Best bewaard.

Dat een film van meer dan 80 jaar oud nog steeds weet te werken bewijst de klasse ervan. Sommige classics blijven nu eenmaal beter bewaard dan anderen. Binnen het griezelgenre mag The Old Dark House dus nog steeds gezien worden. Dat is onder meer de verdienste van regisseur Whale, die behoorlijk wat sfeer weet te creëren.

Goed.

Films uit de jaren '30 hebben de neiging wat oubollig over te komen, maar deze The Old Dark House heeft de tand des tijds nog best goed doorstaan.

James White heeft ervoor gekozen om de gehele film tijdens een storm/onweersbui plaats te laten vinden en ik moet zeggen dat dit een geslaagde keuze was.

Het geeft de film een fijne sfeer.

De typetjes zorgen voor de nodige (volgens mij in dit geval bedoelde) stukken humor. De vrouw die iedereen wicked en blasphemous vind en de bekakte gastheer zorgen voor voldoende vermaak. Verder speelt Boris Karloff een personage die te vergelijken is met de monsterlijke klokkenluider van de Notre Dame: een lelijk, macaber uiterlijk, maar een goede inborst.

Verder kent de film een sfeervolle soundtrack.

Hoe de man het voor elkaar heeft gekregen is mij een raadsel, maar White is er (wederom) in geslaagd om een film te maken die zelfs 82/83 jaar later niet al te oubollig overkomt. De film is nog steeds redelijk effectief. Daar heb ik respect voor.

Na vorige week The Invisible Man gezien te hebben was ik benieuwd geworden naar ander werk van James Whale.

The Old Dark House is vooral creepy door het oude donkere huis en de kamertjes waar je in eerste instantie weinig van weet.

De personages vond ik helaas niet altijd even interessant genoeg en de eerste discussie na het avond maal vond ik zelfs geforceerd over komen, maar dit heb ik wel vaker bij jaren 30 films.

De climax is in ieder geval de moeite waard om te blijven kijken en ook de korte speelduur zorgt ervoor dat het in zijn geheel prettig weg kijkt.

Niet zo briljant als The Invisible Man maar toch zeker de moeite waard.

3*

James Whale, Carl Laemmle, Boris Karloff, Universal Pictures, Jaren '30. Iedere horrorfanaat die zijn geschiedenis kent moet op zijn minst bij enkele van die woorden wat enthousiast worden. Het verhaal is niet wat The Old Dark House de moeite waard maakt, maar meer wat Whale ermee doet, en de karakters waarmee hij het bevolkt. Karloff als butler in zijn eerste credited starring role na het succes van Frankenstein alleen al maakt het zowat de moeite waard. Bijzonder moment: opeens in een film uit '32 een van de karakters 'Singin' in the Rain' horen zingen, wat een nummer uit 1929 blijkt te zijn. Deze film was jarenlang verloren gewaand, tot tot een kopie opdook. Gelukkig maar. Het mag het niveau van Whale's Frankenstein films misschien niet halen, maar het is alsnog zeer genietbaar voor liefhebbers van de oude Universal stal.

Saillant detail: ik kwam er zojuist achter dat ik me een beetje aan de actrice die het oude vrouwtje in Titanic speelt heb lopen verlekkeren, die oude Rose die de diamant in het water laat vallen. Het is Gloria Stuart die hier in haar gloriejaren in een satijnen nighty rondhuppelt. You go, girl!

Een interessante horrorklucht van James Whale. Zeer knap gemaakt en anno 2016 werkt de spanning nog steeds. Dit komt vooral door het oude donkere huis en zijn mysterieuze bewoners, de razende storm buiten en het minimale licht van wat kaarsen en een open haard. Deze setting zorgt voor een ijzersterke sfeer. Het typetje van de zus zorgt voor de nodige humor en Boris Karloffs als de butler is redelijk creepy.

De film waarin een groep mensen door het slechte weer terecht komt bij een oud huis is al behoorlijk sfeervol. Maar de constante regen en onweer helpt nog meer om een sfeervolle productie neer te zetten. De setting is mooi maar qua spanning viel het me wat tegen. Daar tegenover staat wel wederom een sterke rol van Boris Karloff als 'stomme' butler die met zijn enigszins gehavende gezicht redelijk griezelig overkomt. Het einde is vrij vermakelijk als Saul zich mag uitleven .

Prettig gestoord werd er opgemerkt door "lezertje" beneden ('beneden' voor mij) en daarmee schoot hij in de roos. Er lopen weinig tot geen "normale" typen rond in het huis waar onze vrienden terecht komen. Ze hebben allemaal een steekje los. Voor een film van bijna 86 jaar oud, nog best te doen en verhalen van toen (zolang ze niet over seks gaan) zijn niet veel anders dan in onze tijd. Het enige waar je aan moet wennen, en wat na een korte tijd ook niet meer opvalt, is het zwart-wit beeld. En het geluid is nogal hard.

Over zwart-wit, ik ben nog opgegroeid in de eind jaren '60 met zwart-wit beeld en daarom zal het voor mij gemakkelijker gaan om even over te switchen?

Het verhaal is boeiend en pakt de kijker(s) vrij snel met een tocht door de bergen in slecht weer. En dan is het natuurlijk in die periode een verademing om in de kou een huis te zien staan wat uitnodigt. De eerste kennismaking is nu niet bepaald uitnodigend maar als je geen keuze hebt?

Voor deze "grijsaard" een 7+!

Het dondert, het bliksemt en de regen komt met bakken naar beneden. In dit noodweer ontmoeten we onze hoofdpersonages en meteen aan hun cynische gekibbel wordt duidelijk dat James Whale meer op humor ingezet en minder op de horror. Dat blijkt ook als onze hoofdfiguren willen schuilen in het oude mysterieuze huis. Een duistere Boris Karloff doet open, mompelt wat en sluit de deur weer. ‘Even Welsh ought not to sound like that’ zegt één van de personages. James Whale, die zelf eigenlijk geen zin meer had in een horrorfilm, maar Universal wilde na het succes van Frankenstein het maar al te graag, zorgt dat de knipoog steeds aanwezig is in The Old Dark House, zonder het enge uit het oog te verliezen.

The Old Dark House voelt als een toneelstuk. Op een enkele scène na speelt alles zich af in de woonkamer van het oude huis, waar typetjes komen en typetjes gaan. En dat is de kracht van de film; al die uiteenlopende, kleurrijke types bij elkaar. Van de jolige blaaskaak, zijn naïeve vriendinnetje, een bijdehante praatjesmaker, de mysterieuze butler en het geheimzinnige stel. Er is niet echt één hoofdfiguur, hoewel Melvyn Dougles waarschijnlijk wel de belangrijkste rol speelt. Hij is de praatjesmaker, die graag met iedereen de discussie aangaat. De romance waar hij in terecht komt - en die net als de regel volkomen uit de lucht komt vallen - slaat eigenlijk nergens op, maar gelukkig ligt de focus daar niet teveel. De leukste rollen in The Old Dark House zijn weggelegd voor een geweldige Ernest Thesiger als de statige oude Horece en Eva Moore als zijn norse, dove zus. Aan de andere kant van het spectrum heb je een Philip, het saaiste figuur uit de film. Ook zijn vertolker Raymond Massey vond zijn rol maar kleurloos en daar heeft ie gelijk in; zijn Philp Waverton is maar een onopvallende verschijning.

The Old Dark House is weliswaar geestig, maar Whale houdt gelukkig ook genoeg ruimte voor spanning. Het personage Rebecca Fimm is hilarisch als chagrijnige dove vrouw, maar ze komt af en toe ook opvallend dreigend uit de hoek; zeker in de onderonsjes met Gloria Stuart, bij de meeste mensen vooral bekend als die oude vrouw uit Titanic. Whale zorgt verder voor een voortdurende dreigende sfeer. We horen continu het onweer buiten en het licht in huis komt vooral van kaarsen en de open haard, waardoor Whale veel met schaduwen kan spelen. Maar de grootste voelbare dreiging komt van een mysterieus geheim van Horace en Rebecca. Zo heeft The Old Dark House gaandeweg de climax nog een paar leuke verrassingen in petto. Old Dark House is wat dat betreft 70 minuten lang topvermaak. Het liefst te bekijken op een stormachtige avond. In een oud, donker huis.

3,5 sterren.

Het verhaal wist mij helaas niet te boeien, maar de setting en de sfeer is hier wel heel sterk. Het oude donkere huis is qua setting een topper dankzij de aanwezige storm, de kamers die alleen belicht zijn met wat kaarsjes en de zeer merkwaardige rare personages. Uiteindelijk stelt het hele verhaal rond een rare familie echter teleur ondanks deze positieve punten. Het Saul/ David Bijbelverhaal werkte niet echt en echt spannend wilt het niet worden. 5/10

"Have a potato."

The Old Dark House moet een van de meest onbedoeld grappige films zijn die ik in lange tijd keek. Het erg overdreven acteerwerk lijkt eerder op een drag show dan op een griezelfilm. Zo veel camp en ik hou ervan. Ernest Thesiger deed met zijn herhaaldelijke patatten mij erg hard lachen. Uit het niets en o zo iconisch. Dit wordt mijn nieuwe leuze wanneer iemand aan het memmen is.

Het allegaartje van personages zijn vermakelijk en hebben elk iets toe te voegen aan het verhaal. Er wordt ook, afgezien van het over de top-zijnde, meer dan behoorlijk geacteerd door o.a. Boris Karloff en Gloria Stuart (oude Rose uit Titanic?!).

Dit werk zou zich erg goed lenen voor toneel. Er zit zo veel sfeer in door het oude huis en de genadeloze storm die buiten raast.

Het grootste minpunt is dat de climax behoorlijk teleurstellend is en het allemaal iets te triviaal lijkt. Behalve dat heb ik me wel geamuseerd. Een luchtig filmpje die spannend en mysterieus is maar altijd even goed kan overbrengen wat het wil zijn.

3,5*

The Old Dark House is nostalgisch griezelen in een oud en vervallen huis waar een aantal reizigers onderdak vindt tegen de storm, de slagregens en het onweer die verder reizen onmogelijk maken. De bewoners gedragen zich merkwaardig en de stomme butler (gespeeld door Boris Karloff) wekt ook niet bepaald vertrouwen. Een vijftal reizigers samen in een huis met geesteszieke personages. Uit deze situatie ontwikkelt zich een amusant horrorwerkje waarvan je je kunt voorstellen dat het in de jaren 30 als spannend en eng werd ervaren.

De regie is in handen van James Whale die ook Frankenstein (1931) regisseerde. Met geringe middelen slaagt hij erin een creepy atmosfeer neer te zetten. Het oude huis, zijn bewoners, het weerlicht en de donderende geluidseffecten zijn de ingrediënten die daarvoor verantwoordelijk zijn. Het verhaal is niet indrukwekkend en dient eigenlijk alleen als fundament voor dynamische interacties tussen de personages. Die zijn heel beweeglijk, draaien om elkaar heen en bedienen zich van vinnige taal in de onderlinge communicatie. Met de vaart en de levendigheid is in de film niets mis. Die zorgen er met name voor dat de film vermakelijk blijft.

The Old Dark House is een ouderwetse griezelfilm die met veel dynamiek is geregisseerd, een creepy sfeer neerzet en zijn personages met bijtende ironie op elkaar laat reageren. De term Screwball-Horror past goed. Niet eng. Niet spannend. Wel chaotisch en bijtend. Best leuk.