Sweet Smell of Success (1957)

Helaas bekeken zonder ondertiteling, wat het nogal moeilijk te volgen maakte.

Prachtfilm van de maker van de originele 'The ladykillers'. Enige minpuntjes zijn sommige muziekstukjes die direct doen denken aan 'The naked gun'-films(Niet de schuld van de film, natuurlijk, maar toch) en het feit dat ik een beetje de humor mis van Mackendrick's eerdere films, iets wat in dit verhaal misschien ook niet zo op z'n plaats zou zijn...

Het mag al met al de pret zeker niet drukken, want met een sterk verhaal, een stel goeie acteurs(Lancaster!) en de uitgelezen cinematografie steekt de film menig film-noir naar de kroon. Ik had ook i.p.v. die eerder genoemde muziek graag wat meer van die jazz gehoord, maar goed, kniesoor...

Binnenkort op de ARD!

Leuke film met supersnelle, spitsvondige dialogen. De acteerprestaties van Curtis en Lancaster en Harrison zijn dik in orde en dragen de film. Het verhaal is niet zo bijster interessant, maar dat is ook eigenlijk bijzaak, het gaat om de interactie tussen de personages en het spervuur aan leuke uitdrukkingen die je voorgeschoteld krijgt.

Ook de setting is sfeervol. Rokerige cafes met veel jazzmuziek met Broadway op de achtergrond. Het valt me in die oude noirs trouwens steeds meer op hoe ontzettend veel er gerookt wordt. In bijna elke scene wordt wel een sigaret opgestoken.

Het einde vond ik helaas een beetje teleurstellend, het had van mij wel iets vrolijker gemogen, maar goed. Misschien ligt dat aan mij.

3.5* De herkijkwaarde is te laag voor een hogere score, maar zeker geen slechte film.

Ja, dat klopt ook wel. Ik zou zelf ook geen passender einde kunnen bedenken, maar misschien zie ik in films liever een happy end tegenwoordig. Ik had eerder verwacht dat Curtis tot inkeer zou komen, maar ik vond het op zich wel goed dat ze hun verdiende loon kreeg en dat Susan toch besloot om bij Steve te blijven. Misschien vond ik het einde iets te abrupt of zo.

Messcherpe, cynische en nietsontziende film over riooljournalistiek in het New York van de jaren ’50 waarin de karakters net zo zwart/wit worden weergegeven als de stad zelf.

Aan de ene kant de totaal verdorven Curtis en Lancaster, totaal belust op macht, positie en aanzien. Ze sparen niets en niemand in hun poging om aan de top te komen (Curtis) of te blijven (Lancaster). Zelfs niet als dat ten koste gaat van familie (Lancaster’s zus) of vrienden (naïeve aanbidster van Curtis). Lancaster’s zus en haar vriend vormen het tegenwicht, een jong stel dat probeert hun liefde in stand te houden ondanks alle keiharde tegenwerking van Lancaster en Curtis. De twee kampen vormen elkaars uiterste tegenpolen. Op zich een helder uitgangspunt, maar dat had wat mij betreft iets genuanceerder gekund. Lancaster’s zusje en haar vriendje zijn wel heel erg braaf en puur.

De film moet het daarnaast ook hebben van de, af en toe nogal complexe, dialogen. Gesprekken bestaan enerzijds vooral uit het uitdelen van kwetsende en denigrerende opmerkingen en anderzijds geslijm en gelik om maar bij de juiste persoon in de smaak te vallen. Het is meespelen of met huid en haar opgevreten worden. Ontluisterend om de menselijke psyche op die manier in zijn meest duistere vorm aan het werk te zien. Het resultaat is een aantal verontrustende en confronterende scenes

De dialogen leveren een enorm aantal geweldige oneliners op, die op zich al de moeite waard zijn om de film meermaals te zien. Tegelijkertijd wordt de film door de altijd gevatte en perfecte opmerkingen iets te bedacht en toneelmatig. Iets meer rust en natuurlijke dialogen hadden voor wat meer balans kunnen zorgen.

Ik ben vooral zeer onder de indruk van het camerawerk, en vooral van de beelden van het gebied rondom Times Square. De tomeloze energie van dat gebied is echt perfect vastgelegd.

Imdb:

The character of J.J. Hunsecker is based on famed New York columnist Walter Winchell. Zie ook de film Winchell(1998).

Rottige riooljournalistiek in messcherpe zwart/wit-beelden.

Dialogen vol cynisme.

Zwartgallige film-ervaring vergelijkbaar met Who's Afraid Of Virginia Woolf? en Suddenly Last Summer.

Nog zo'n oude film die de tand des tijds helemaal heeft overleefd, niet in de laatste plaats door de adembenemend goede hoofdrollen. Daarbovenop komt nog het ijzersterke verhaal, dat heel veel zegt en nog steeds uiterst relevant is. Geweldig ook hoe Tony Curtis telkens zijn aansteker erbij haalt

Heelijke dialogen, veel snelheid (in zowel het verhaal alsa de gesprekken) en een zwartgallige cynisch sfeer rondom de hoofdrolspelers. Een goed beeld van riooljournalistiek en nietsontziende persagenten.

Hunsecker heeft de uitstraling van mediamagnaten als Ed O'Sullivan, Larry King of hier in Nederland Johan Derksen (op een ander gebied), maar doet het werk van gluiperds als Evert Santegoeds of wijlen Henk van der Meijden.

Hij ontleent zijn zelfvertrouwen en arrogantie aan de status die hij heeft dankzij zijn gemeenheid, hardheid, egoisme. Niet zozeer talent brengt hem ver, maar nietsonziendheid, schaamteloosheid en a-sociaal gedrag. Dat komt goed naar voren in deze film.

Heerlijke film met prachtige zwart-wit beelden van Tony Curtis en Burt Lancaster, beide nog zo jong hier. Goed verhaal en zeer goed geacteerd, aanrader!! Heerlijke on-liners die nu nog worden gebruikt; "met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig" e.a.

Boeiende film, met indrukwekkende in zwart - wit geschoten stadsplaatjes. Burt Lancaster acteert goed als een enorme hork met een te heimelijk verlangen om zijn zusje van alles en iedereen vandaan te houden. Tony Curtis is ook goed gecast als jong, pisventje dat moet en zal doorbreken, niet gehinderd door enige vorm van ethiek in zijn hoofd.

Voeg daarbij nog wat lekkere jazz muziek, die ik prima bij deze duistere, op riooljournalistiek beluste bedoeling vond passen. De climax is ook de enige juiste in mijn ogen, waar Lancaster ondanks zijn spinnenweb aan netwerken moederziel achterblijft en de straten gezuiverd worden van Curtis. Gewoon net zo cynisch als in de lijn van de film, waar ik net niet wild genoeg van werd. 3,5*

Volkomen onethische en vooral ook onnodige film over een enorme lul die kutcolumns schrijft en niets anders doet dan liegen en bedriegen. Dat is zoals ik het heb gezien. Ik had me er van tevoren meer bij voorgesteld, maar deze film is wars van elke logica geschreven en het gaat alleen maar over zure praktijken en aan het einde van de film ben je eigenlijk allang vergeten waar de penarie over begonnen was.

Burt Lancaster is uiteraard een prachtacteur, dat bewees hij voor mij al in Il Gattopardo, maar deze rol doet me helemaal niets. Ook Tony Curtis laat geen indruk achter. Jammer.

Een goed doorwrocht script, ijzersterke rollen van Lancaster en Curtis, fantastische cinematografie en een fijne sfeerversterkende jazzscore. Absolute noirperfectie.

Ik moet meer noirs kijken, ze stellen me eigenlijk nooit teleur.

Ook Sweet Smell of Success niet. Hoewel het verhaal vrij minimaal is, weet de verrukkelijke jaren '50 showbizz sfeer je volledig in te pakken. Snedige oneliners, klassieke dialogen en al die heerlijke barretjes waar Broadway samenkomt voor verse roddels. Sowieso speelt New York een belangrijke bijrol, al is het maar voor dat ene magistrale shot waarop Lancaster vanuit zijn penthouse neerkijkt op de straten...

Curtis is goed als het ratje Sidney Falco, maar Lancaster steelt echt de show als de egocentrische Hunsecker, die zonder scrupules zijn pen in vitriool doopt en daarbij menig slachtoffer maakt, niet in het laatst zijn eigen familie. De film verdient slechts milde strafpunten voor het niet geheel bevredigende einde.

Een cynische, vaak zelfs harde blik op menselijke verhoudingen. 3,5*.

Tot mijn schande moet ik toegeven dat ik deze film vandaag pas voor 't eerst gezien heb (shame on me)

En dan nog wel een film waarin twee acteurs die ik ontzettend graag zie spelen de hoofdrollen (op voortreffelijke wijze) voor hun rekening nemen.

Maar gelukkig heb ik dat dus goed kunnen maken via MGM Movie channel.

Prachtige vormgeving en sfeer.

Dat de combinatie Lancaster en Curtis goed werkt wist ik al van hun samenwerking in 'Trapeze' (talloze keren gezien)

Susan Harrison kan dat acteergeweld van de beide Hollywood iconen niet echt bijbenen.

Maar haar uiterlijk maakt veel goed.

Ook in de kleinere rollen is heel wat vakwerk te bewonderen.

Zo vond ik bijvoorbeeld Barbara Nichols uitstekend gecast.

Kortom een film-noir die mij bijblijft.

De digitale inkleuring had voor mij niet gehoeven eigenlijk.

Maar die kan natuurlijk makkelijk genoeg omgezet worden naar fraai zwart-wit .

De kracht van deze film zit hem voornamelijk in het laatste half uurtje!
Vond het daarvoor wat matig allemaal.

Het einde zit goed in elkaar. Mooi om te zien hoe beide hoofdpersonages net naast het geluk grijpen! En terecht natuurlijk!

* * *

Wat was er zo matig dan?

Gewoon, het gelul om die collums.

Ging wat veel over en weer.

Informatie wat verder niet veel toegevoegde waarde had.

Het ging er uiteindelijk alleen om dat Steve Dallas kapot gemaakt moest worden.

Daar zat ik een beetje op te wachten!

Dan zit je hier wat verkeerd ja. Film is wat meer dan dat.

Ik vond het in ieder geval niet aantrekkelijk genoeg.

Al met al aardige film hoor, ... maar een topper ... nehh. Niet voor mij!

Sorry dat ik je zo moet teleurstellen man!

Zal wat tijd kosten, maar ik raap mezelf wel weer bijeen...

Film-Noir

De sigarettenrook, de schaduwen en de lange regenjassen, ik houd ervan. Sweet Smell of Success is dan ook zeker een van de betere films die ik tot nu toe uit het genre gezien heb. Wat dit is ook weer gewoon een heerlijke, cynische film vol met geweldige dialogen.

Deze heerlijke film wordt dan ook zeker gedragen door de geweldige sfeer en de erg sterke acteerprestaties. Maar het is toch zeker de sfeer dat altijd erg belangerijk is in Film-Noirs. Dat zit hier wel goed, mede dankzij de erg sfeervolle jazzmuziek die af en toe op kwam zetten. Spel van de acteurs is ook briljant. Tony Curtis is geweldig als gluiperige publititeitsagent, evenals Burt Lancaster, die het ook zeer goed doet.

Het verhaal was leuk, maar bij vlagen niet zo heel boeiend. Wordt dan wel weer volledig gecompenseerd door de sfeer. Maar zoals ik al eerder zij kent deze film ook erg leuke dialogen. Lekker cynisch en sarcastisch allemaal. Iets wat ik graag zie in Film-Noirs zie. Einde was dan ook perfect eigenlijk, en maakte erg veel indruk op me.

Verder dus erg genoten, mede dankzij de heerlijke sfeer en de briljante acteerprestaties. Verhaal was dan niet heel speciaal, maar dankzij de kort speelduur, blijft het allemaal super vermakelijk. Klein meesterwerkje in het Film-Noirs genre is dit. Zeker een genre waar in in de toekomst erg graag films uit kijk.

4*

Zeker geen saaie bedoening ( wat ik eerst dacht - zo zie je maar ) .
Het cynische verhaal is interessant en zit vol met scherpe dialogen en kwade bedoelingen.
De donkere sfeer en de muziek-score dragen een steentje bij het geheel.
En wat gezegd van het acteerwerk van Curtis en Lancaster : briljant.
Het einde vond ik geslaagd en passend 7,5/10

Hoewel er natuurlijk meteen een belletje begon te rinkelen bij de naam Burt Lancaster had ik gek genoeg geen idee waar ik 'm van zou moeten kennen. De regisseur is mij ook onbekend, maar met een topacteur Tony Curtis ook nog eens in beeld, ga ik graag zitten voor eentje uit de oude doos op zondagmiddag. Alle verwachtingen werden overtroffen door deze zalige film-noir met uitmuntende rollen van Curtis en Lancaster. Het vuile wereldje over machtsmisbruik en omkoperij is ijzersterk in beeld gebracht in sfeervolle duistere zwart-wit beelden.

Naast een dikke pluim voor het doordachte verhaal die geen doekjes windt om de machtsposities in de moderne wereld en een andere dikke pluim voor de cinematografie, is ook de jazzmuziek en vooral het acteerwerk erg goed. Tony Curtis met zijn engelachtige gezichtje die zich bezighoudt met de smerige praktijken en hielelikkerij om hogerop te komen in het wereldje tegenover de machtige Burt Lancaster zorgt voor een uitbarsting op het scherm. Apart van het verhaal verdienen de meesterlijke dialogen ook even in de schijnwerpers te staan, heerlijke one-liners en harde interactie. De film deed door deze zaken enigzins aan een Billy Wilder film denken.

Enkel bij het einde valt enige vraagtekens te zetten. Hoewel het heel goed en geloofwaardig tot stand kwam is het een beetje een anticlimax om de liefde van de leugens te laten winnen. De kracht van de film was juist de harde, realistische manier waarop het de wereld toont - ik was ook verbaasd dat het door de censuur kwam, met bijvoorbeeld de onverbloemde scène waar het sigarettenmeisje gedwongen wordt om met die columnist te slapen, gezien de strenge censuur toendertijd. Het rechtvaardige einde is wel vaker een kwaaltje van jaren '50 cinema, waardoor vele topfilms met vlijmscherpe dialogen en sterke thema's toch enige kracht verliezen. Desalniettemin was het einde toch overtuigend en mooi was (let op hoe ze een andere jas draagt, hoe symbolisch!) en blijft het een absolute topper.

4,0*

briljante film.

verrassend verhaal waar ik geen voorkennis van had. Het was dan ook een zalige ervaring te merken dat de hoofdfiguren hun cynische houding niet verknald werd door een moralistisch geïnspireerde inkeer, maar dat deze topacteurs tot het eind hun verachtelijke zelf bleven.

Daarnaast ook nog eens het prachtig swingende New York uit de late fifties (het échte Mad Men decor) en een spervuur van geweldige dialogen. Het scenario is dan ook niet van de poes en blijft tot het einde voor spanning zorgen zonder dat het geforceerde twists nodig heeft.

Staat heel terecht in "500 cult movies". Meesterwerk.

President? My big toe would make a better President!

Waarom ik het zien van deze film zo lang uitgesteld heb weet ik eigenlijk niet. Ik heb de DVD al een tijd in bezit en alles wees er van tevoren op dat ik dit wel eens een erg goede film zou kunnen gaan vinden. Dat blijkt achteraf gelukkig ook zo te zijn en ik moet zeggen dat het erg fijn is weer eens zo’n pure film-noir te zien.

Waar ik Tony Curtis in Some Like it Hot maar zeer matig vond, daar weet hij hier wel te overtuigen als gluiperig mannetje, die constant probeert bij iedereen in een goed blaadje te komen. De show wordt wat mij betreft echter gestolen door Burt Lancaster, die een fenomenale rol neerzet als de machtige schurk JJ Hunsecker, die ondanks zijn meedogenloosheid, toch een bepaald charisma weet uit te stralen en dat is erg knap. De scènes tussen de twee zijn ook van erg hoog niveau, vooral omdat de film ook sterke dialogen en fijne cynische humor bevat.

Verder is het een erg sfeervolle film, met een mooie belichting, een fijne cinematografie en redelijke muziek. De eerste tien minuten waren even inkomen, maar daarna vloog de tijd voorbij. Ja een sterke film-noir dus en ik ben blij dat ik deze film reeds in bezit heb, want het is zeker een film om in de nabije toekomst nog eens op te zetten.

4,0*

Voor mij is dit één van de weinige noirs die het niveau van films al 'The Third Man' en 'Double Indemnity' kan evenaren. Het verhaal ten eerste vond ik subliem uitgewerkt, dat op een mooie ironische manier een wereld van corrupte agenten en té ambitieuze journalisten ten toon stelt. Het einde van de film is compromisloos en sluit perfect aan bij de sfeer die doorheen de hele film te voelen is. Waar sommige regisseurs het ondanks alles nodig vinden om een happy end of een moraliserende toon achter hun film te plakken, maakt Mackendrick hier een goede keuze door dit niet te doen.

Qua acteurs vond ik vooral Tony Curtis geweldig als harteloze persagent Sidney Falcon, waar je tijdens de film minuut na minuut meer afgunst voor krijgt.

Visueel is deze film een pareltje waar de beste van de noir-truukjes worden bovengehaald. Vooral het shot waarbij JJ over de stad uitkijkt is me bijgebleven als krachtig beeld dat prachtig zijn grootheidswaanzin benadrukt.

Kortom: iedereen die houdt van een goede film-noir moet niet twijfelen om deze te kijken!

Sterke film met een goed in elkaar gezet verhaal.

Buiten dat zijn de acteurs ook erg goed in hun rol.

Film technisch is de film ook behoorlijk.

3,5 ster