Sweet Smell of Success (1957)

Mee eens, buiten dat is het scenario wel heel erg knap, maar bij vlagen wel erg ingewikkeld. Ik ben op zich dol op dit soort films, maar ik had soms moeite de spervuur aan dialogen uit elkaar te houden.

Tevens heb ik een probleempje met het einde, ik geloof gewoon niet dat Hunsecker dacht dat Falco echt z'n zus wilde versieren.

Maar verder wel een prima film, die waarschijnlijk beter wordt bij herziening.

Ik sta echt verbaasd van bovenstaande positieve berichten over deze film. Ik vond het een tamelijk belachelijke film en zijn melodramatischheid (als dat tenminste een woord is) en de bijrollen - eigenlijk alle vrouwenrollen - waren zo walgelijk slecht, ouderwets, eendimensionaal geschreven dat het lachwekkend was. Kom zeg, het is het Oude Testament niet! Dit is 1957!!!

Dialogen wel vaak knap, in die zin vrij toneelmatig.

En Burt Lancaster maakt ontzettend goed gebruik van zijn charisma, zoals hij dat ook deed in Elmer Gantry. Wat kan die man fijn sinister spelen. Brrr.

Dat doet hij dan ook niet. Hunsecker wringt zich in allerlei bochten om zijn zus bij zich te houden. Volgens mij had hij in een oogopslag door wat er speelde en was het een poging om de schuld af te schuiven op Sidney, een soort radeloze poging, dat wel

Ik heb een groot zwak voor steden bij nacht in films, dus dat was al een heerlijk begin.

Mooie film. Een stad bij nacht, rokerige clubs, bedenkelijke moraal. Hollywood op zijn 50's-cynisch. Sfeervolle jazzscore. Curtis is erg goed, maar Lancaster nog beter. En oh, wat een dialogen weer. Het is wel een beetje waar dat de bijrollen wat wegvallen tegenover de spectacualaire hoofdrollen, maar dat neemt niet weg dat echt een heerlijke film was.

Volgens mij niet helemaal toevallig een United Artists-film. Toch een soort van eerste independent in Hollywood en een eerste poging van regisseurs en scriptschrijvers om meer controle over hun films te krijgen. Het valt me op dat dat een hoop erg goede films heeft opgeleverd. Zowat de hele catalogus heeft de tand des tijds erg goed doorstaan.

4.0*

Wederom een goede film uit het hele sterk filmjaar 1957. De film liep als een trein en de twee hoofdpersonages zijn zeer sterk neergezet. Het script is verder snel en van hoge kwaliteit. Visueel is het allemaal niet zo bijzonder, maar het gaat dan ook vooral om de dialogen in de film, en die zijn zeer goed.

Rottige riooljournalistiek in messcherpe zwart/wit-beelden.

Dialogen vol cynisme.

Zwartgallige film-ervaring vergelijkbaar met Who's Afraid Of Virginia Woolf? en Suddenly Last Summer.

Boeiende film, met indrukwekkende in zwart - wit geschoten stadsplaatjes. Burt Lancaster acteert goed als een enorme hork met een te heimelijk verlangen om zijn zusje van alles en iedereen vandaan te houden. Tony Curtis is ook goed gecast als jong, pisventje dat moet en zal doorbreken, niet gehinderd door enige vorm van ethiek in zijn hoofd.

Voeg daarbij nog wat lekkere jazz muziek, die ik prima bij deze duistere, op riooljournalistiek beluste bedoeling vond passen. De climax is ook de enige juiste in mijn ogen, waar Lancaster ondanks zijn spinnenweb aan netwerken moederziel achterblijft en de straten gezuiverd worden van Curtis. Gewoon net zo cynisch als in de lijn van de film, waar ik net niet wild genoeg van werd. 3,5*

Volkomen onethische en vooral ook onnodige film over een enorme lul die kutcolumns schrijft en niets anders doet dan liegen en bedriegen. Dat is zoals ik het heb gezien. Ik had me er van tevoren meer bij voorgesteld, maar deze film is wars van elke logica geschreven en het gaat alleen maar over zure praktijken en aan het einde van de film ben je eigenlijk allang vergeten waar de penarie over begonnen was.

Burt Lancaster is uiteraard een prachtacteur, dat bewees hij voor mij al in Il Gattopardo, maar deze rol doet me helemaal niets. Ook Tony Curtis laat geen indruk achter. Jammer.

Ik moet meer noirs kijken, ze stellen me eigenlijk nooit teleur.

Ook Sweet Smell of Success niet. Hoewel het verhaal vrij minimaal is, weet de verrukkelijke jaren '50 showbizz sfeer je volledig in te pakken. Snedige oneliners, klassieke dialogen en al die heerlijke barretjes waar Broadway samenkomt voor verse roddels. Sowieso speelt New York een belangrijke bijrol, al is het maar voor dat ene magistrale shot waarop Lancaster vanuit zijn penthouse neerkijkt op de straten...

Curtis is goed als het ratje Sidney Falco, maar Lancaster steelt echt de show als de egocentrische Hunsecker, die zonder scrupules zijn pen in vitriool doopt en daarbij menig slachtoffer maakt, niet in het laatst zijn eigen familie. De film verdient slechts milde strafpunten voor het niet geheel bevredigende einde.

Een cynische, vaak zelfs harde blik op menselijke verhoudingen. 3,5*.

Film-Noir

De sigarettenrook, de schaduwen en de lange regenjassen, ik houd ervan. Sweet Smell of Success is dan ook zeker een van de betere films die ik tot nu toe uit het genre gezien heb. Wat dit is ook weer gewoon een heerlijke, cynische film vol met geweldige dialogen.

Deze heerlijke film wordt dan ook zeker gedragen door de geweldige sfeer en de erg sterke acteerprestaties. Maar het is toch zeker de sfeer dat altijd erg belangerijk is in Film-Noirs. Dat zit hier wel goed, mede dankzij de erg sfeervolle jazzmuziek die af en toe op kwam zetten. Spel van de acteurs is ook briljant. Tony Curtis is geweldig als gluiperige publititeitsagent, evenals Burt Lancaster, die het ook zeer goed doet.

Het verhaal was leuk, maar bij vlagen niet zo heel boeiend. Wordt dan wel weer volledig gecompenseerd door de sfeer. Maar zoals ik al eerder zij kent deze film ook erg leuke dialogen. Lekker cynisch en sarcastisch allemaal. Iets wat ik graag zie in Film-Noirs zie. Einde was dan ook perfect eigenlijk, en maakte erg veel indruk op me.

Verder dus erg genoten, mede dankzij de heerlijke sfeer en de briljante acteerprestaties. Verhaal was dan niet heel speciaal, maar dankzij de kort speelduur, blijft het allemaal super vermakelijk. Klein meesterwerkje in het Film-Noirs genre is dit. Zeker een genre waar in in de toekomst erg graag films uit kijk.

4*

President? My big toe would make a better President!

Waarom ik het zien van deze film zo lang uitgesteld heb weet ik eigenlijk niet. Ik heb de DVD al een tijd in bezit en alles wees er van tevoren op dat ik dit wel eens een erg goede film zou kunnen gaan vinden. Dat blijkt achteraf gelukkig ook zo te zijn en ik moet zeggen dat het erg fijn is weer eens zo’n pure film-noir te zien.

Waar ik Tony Curtis in Some Like it Hot maar zeer matig vond, daar weet hij hier wel te overtuigen als gluiperig mannetje, die constant probeert bij iedereen in een goed blaadje te komen. De show wordt wat mij betreft echter gestolen door Burt Lancaster, die een fenomenale rol neerzet als de machtige schurk JJ Hunsecker, die ondanks zijn meedogenloosheid, toch een bepaald charisma weet uit te stralen en dat is erg knap. De scènes tussen de twee zijn ook van erg hoog niveau, vooral omdat de film ook sterke dialogen en fijne cynische humor bevat.

Verder is het een erg sfeervolle film, met een mooie belichting, een fijne cinematografie en redelijke muziek. De eerste tien minuten waren even inkomen, maar daarna vloog de tijd voorbij. Ja een sterke film-noir dus en ik ben blij dat ik deze film reeds in bezit heb, want het is zeker een film om in de nabije toekomst nog eens op te zetten.

4,0*

Voor mij is dit één van de weinige noirs die het niveau van films al 'The Third Man' en 'Double Indemnity' kan evenaren. Het verhaal ten eerste vond ik subliem uitgewerkt, dat op een mooie ironische manier een wereld van corrupte agenten en té ambitieuze journalisten ten toon stelt. Het einde van de film is compromisloos en sluit perfect aan bij de sfeer die doorheen de hele film te voelen is. Waar sommige regisseurs het ondanks alles nodig vinden om een happy end of een moraliserende toon achter hun film te plakken, maakt Mackendrick hier een goede keuze door dit niet te doen.

Qua acteurs vond ik vooral Tony Curtis geweldig als harteloze persagent Sidney Falcon, waar je tijdens de film minuut na minuut meer afgunst voor krijgt.

Visueel is deze film een pareltje waar de beste van de noir-truukjes worden bovengehaald. Vooral het shot waarbij JJ over de stad uitkijkt is me bijgebleven als krachtig beeld dat prachtig zijn grootheidswaanzin benadrukt.

Kortom: iedereen die houdt van een goede film-noir moet niet twijfelen om deze te kijken!

Sterke film met een goed in elkaar gezet verhaal.

Buiten dat zijn de acteurs ook erg goed in hun rol.

Film technisch is de film ook behoorlijk.

3,5 ster

Erg matige film, waarvan ik me afvroeg wat nou het probleem is. Burt Lancaster gebruikt zijn journalistieke macht (hij is een columnist met een publiek van 60 miljoen lezers) om een romance te voorkomen tussen zijn zus en een jazz-muzikant. Waarom in hemelsnaam? Al vraag ik me direct af hoe interessant die vraag zelf is. Hij gebruikt overigens Tony Curtis daarvoor om eens lekker te stoken. Die heeft nog de interessantste rol van iedereen, maar de rest vond ik maar saai en vervelend. En dan heeft deze film ook nog al die quasi-intelligente gevatte dialogen. Die deden me weer eens echt niks.

Beklemmende film-noir over gewetenloze manipulatie. Naar verluidt is het personage van de egocentrische Hunsecker (Burt Lancaster) geënt op de destijds beruchte roddeljournalist Walter Winchell.

Puik acteerwerk van Tony Curtis, maar helaas voor mij speelt Lancaster ook een belangrijke hoofdrol in deze film. En die heb ik nog nooit een goede acteur gevonden vanwege zijn beperkte mimiek. Vreemd overigens dat de filmcarrière van Susan Harrison nooit van de grond gekomen is, hoewel ze in deze film toch best aardig bezig is.

Leuke noir. In het begin is het even zoeken, maar daarna gaat het draaien met z'n verdorven wereldje vol ratten en opgeblazen ego's. Daar waar manipulatie en improvisatie de weg naar succes plaveien en mensen worden gereduceerd tot middelen om een doel te bereiken. Uiteraard allemaal voorzien van fancy locaties, een swingende jazz score en verder opgeluisterd met de meest sappige dialogen. Curtis als glibberige gluiperd is uitstekend en Lancaster wordt alsmaar groter en dreigender als de film z'n climax opzoekt.

Film Noir, ik zal nooit een fan worden.

Hét pluspunt van deze film is Lancaster. Die zet een ijzig creepy personage neer. De films steunt op hem, jammer genoeg is hij niet het échte hoofdpersonage. Curtis vond ik een stuk minder. Hij moet een onderkruipertje spelen maar vond hem niet intelligent genoeg overkomen voor het werk dat hij doet. Die balans mist eigenlijk de hele film.

Verder niet onder de indruk van het zwart/wit werk en de soundtrack vond ik al snel erg irritant. Het hoort allicht bij het genre, daarom dat ik ook niet snel een fan zal worden. Ook het "snedige" en "cynische" herken ik vaak niet terug. In deze film ook niet trouwens. Blijft allemaal erg braaf en mak.

Acteerwerk verder ook te stroef. En nee, dat heeft niks te maken met de ouderdom van deze film, dan nog eerder met genreclichés binnen het noir genre vermoed ik. Het doet mij maar weinig (buiten Lancaster dan), vooral de vrouwen hebben er last van in deze film, maar ook Dallas is niet meer dan een houten bezem.

De film leunt vooral op het verhaal en dialogen, liet me veelal koud en is te braaf voor wat het poogt te zijn. Lancaster brengt nog wat leven in de brouwerij, maar daar houdt het dan ook op.

1.5*

De fantastische opening credits beloven nogal wat. Vooral op visueel vlak dan. Wat een sfeer en wat een prachtig mooi geschoten plaatjes van New York, de straten, cafeetjes en de appartementen. Klasse.

Veel rokende mensen, borrels, kroegjes, jazzmuziek in een sfeerprent vol met egoïstische, meedogenloze gasten die alles doen voor succes. Sterke rollen van Burt Lancaster en Tony Curtis, die alle bijrollen doen verbleken. Verder was dit wel opletten geblazen zonder ondertitels met al die dialogen.

Het zal toch vooral de sfeer zijn die me lang bij zal blijven bij deze 'Sweet Smell of Success', die ook vol zit met lekkere humor en uiteindelijk een prima passend einde. Ik heb me goed vermaakt met deze prent.

Een film die het voor een groot deel van de scherpe dialogen moet hebben, hetgeen niet altijd even goed gelukt is. In het begin duurt het wel even om in het verhaal te komen en gaan de dialogen nogal snel. Het onderliggende plot stelt bovendien teleur. Een invloedrijke columnist wil voorkomen dat zijn beduidend jongere zusje trouwt met een jazzmuzikant. De reden daarvan wordt niet echt duidelijk gemaakt, al zou afgeleid kunnen worden dat de man gewoon moeite heeft om zijn veel jongere zusje los te laten. Het grootste deel van de personages wordt helaas niet uitgediept, alleen Hunsecker en Falco komen voldoende uit de verf. Een aardige rol van Tony Curtis als een persagent Falco, die er alles voor over heeft om er bij de columnist Hunsecker goed op te staan. Al met al een vrij matige vertoning.

Aan de hand van een verhaaltje van een man die erg bezorgd is om zijn jongere zuster, evenwel op voorwaarde dat aan zijn eigen ego niet wordt geraakt, wordt hier een erg cynisch beeld opgehangen van de macht die van de journalistiek kan uitgaan.

Film haalt zijn kracht uit de schitterend vertolkingen van Burt Lancaster als de zelfingenomnen, wellustige machtspersoon, zonder scrupules en totaal respectloos en m.i. vooral van Toni Curtis als linke, vleierige, onbetrouwbare en even respectoze "loper".

Merkwaardig element in de film is ook dat in het gekonkel en gesjoemel men op de politie kan rekenen als medewerker. Even cynisch.

Cynische en donkere film die nog totaal niet verouderd aanvoelt. Grote pluspunt zijn de sterke rollen van met name Burt Lancaster en Tony Curtis.

Verder zijn de dialogen erg sterk en worden ze met zoveel overtuiging gebracht dat ze de hele film blijven boeien. De sfeervolle beelden, muziek en vooral het vele roken werken ook sfeerverhogend. Enig nadeel is dat de plot soms wat te ver gezocht is maar dat neem ik voor lief.

In mijn beleving blijft dit een klassieker.

Erg goed.

P.s. Momenteel te zien om de televisiezender AMC

De 2 troefkaarten van deze film is zijn natuurlijk Lancaster met zijn sterke rol als gewetenloze columnist , maar ook Curtis speelt zeer sterk als kruiperige slang die alles wil doen om hogerop te komen .

De rest van de cast doet zijn best maar dient louter ter opvulling om de verhouding tussen Falco en Hunsacker te zien ontsporen .

Verder zijn de dialogen ook sterk , vol met metaforen , ik genoot ervan .

Het eerste half uur vroeg ik me af waar ik naar het kijken was. Ik kon er geen verhaal aan vastknopen. Later toen het personage van Steve Dallas meer in the picture kwam - en het plot zich eindelijk wat ontvouwde - werd het interessanter.

Een hoop schimmige figuren in de film. In de eerste plaats Falco gespeeld door een erg goede Tony Curtis. Een niemendal eigenlijk, een opportunistische emotionele parasiet die graag overal keet schopt, over lijken gaat om er zelf voordeel uit te halen. Een stropop voor diegene die met aanzien of geld komt aanzwaaien. Dan is JJ (geweldige rol ook van Burt Lancaster) veel gevaarlijker. Koeler, beredeneerder en vooral invloedrijker. Hyper intelligent ook. Hij heeft op privévlak maar één doel en dat is zijn jongere zus beschermen. Controleren en manipuleren is een betere omschrijving, maar kom.

Sterkste scène daar in dat theatergebouw waarbij Steve Dallas, het vriendje van het zusje, van leer trekt. De emoties gaan crescendo, behalve dan bij JJ zelf die elke reactie killig pareert en in zijn voordeel laat uitdraaien. Dat is nog wat anders als de manager van Dallas die vanuit angsthazerij aan damage control wil doen.

Toch een mindere film noir. Het duurt heel lang voor het wat op gang geraakt. Buiten Curtis en Lancester is er weinig bijzonder en dat zijn niet bepaald mij favoriete acteurs. Visueel valt het best nog wel mee, maar het verhaal is gewoon zo pover. Het zit hem wat in de intrige achter dat verhaal, maar daarvoor is het te diep geborgen. Was er nog een sterke vrouwenrol geweest, meestal toch aanwezig bij film noirs, had dat de boel nog kunnen wakker schudden.

Een film van de Britse regisseur Alexander Mackendrick die in zijn thuisland redelijke populariteit verkreeg met een aantal komedies waarin Alec Guinness een rol had. Sweet Smell of Success is zijn filmdebuut in de Verenigde Staten. Een film die niet heel succesvol was in de Amerikaanse bioscopen. Een film met venijnige en bittere humor die een krantencolumnist (Burt Lancaster) en een pr-agent (Tony Curtis) centraal zet en met deze beide personages de kijker een beeld geeft van de New Yorkse uitgaans- en entertainmentwereld.

De film die tamelijk toneelmatig oogt, speelt zich vooral in de nachtelijke uren af en toont de beide protagonisten die in clubs en bars informatie uitwisselen met elkaar en met talloze anderen. Met agressieve en cynische teksten bevecht en intimideert men elkaar. De sfeer is nooit ontspannen. Met een paar woorden kan iemand volledig worden afgebrand. Geen enkel personage heeft een sympathieke uitstraling. Een ieder is alleen uit op het eigen succes en is in staat en bereid daarvoor zelfs het laatste restje moreel besef op te offeren.

Mooie en intrigerende rollen voor Curtis en Lancaster. Curtis eens niet in een charmante en sympathieke rol, maar hier een egoïstische en kruiperige gladjanus spelend. Iemand om een hekel aan te hebben. En Lancaster die een beroemde columnist is. Een ijskoude en arrogante autocraat die carrières maakt en carrières breekt. Ook iemand om een hekel aan te hebben. Toch is er verschil tussen beiden. Curtis is in tegenstelling tot Lancaster een slachtoffer van het systeem. Een man die gevangen zit in zijn enorme drang om succesvol te zijn. Het maakt hem iets menselijker dan de gevoelloze Lancaster die het systeem personifieert.

The Smell of Success is een boeiende, hardvochtige en soms grappige film over de tomeloze zucht naar macht en succes. Een zucht die in deze film als een typische Amerikaanse ziekte wordt voorgesteld. Geen wonder dat de film geen succes was. The Smell of Succes is een interessante film met goed acteerwerk en bijzonder fraaie dialogen. Prima film

Als er nog geen tegenovergesteld begrip bestaat voor een feel-good film, dan mag het van mij gerust Sweet Smell of Success genoemd worden. Het moet wel één van de meest cynische films zijn die ik al gezien heb en van enige menselijkheid is maar weinig te bespeuren, maar ik heb me er wel mee vermaakt. De rokerige nachtclubs, het donkere straatbeeld van New York van de '50s, de jazzmuziek, de smerige riooljournalistiek waar de hele film vol van zit,... qua sfeer is dit één van de betere film noirs die ik al gezien heb. Ik ben niet de grootste fan van het genre, omdat het plot vaak nogal onnodig ingewikkeld in elkaar zit. Deze film heeft daar minder last van, maar toch moet de aandacht erbij gehouden worden bij de rotvaart aan dialogen die voorbij komen.

De acteerprestaties zijn hier van een erg hoog niveau. Tony Curtis doet het geweldig als de gluiperige persagent die zijn eigen moeder nog zou verkopen voor een sappige roddel. In ieder geval, ik houd wel van dit soort cynische types in films. Ook Burt Lancaster acteert hier op een erg hoog niveau en hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik hem de betere van de 2 vind. De manier waarop hij de rol neerzet van de egoïstische, arrogante columnist JJ Hunsecker is geweldig om te zien. Misschien is dit wel de meest memorabele prestatie die ik van Lancaster tot nu toe gezien heb.

Sterke film noir die je nu niet meteen moet bekijken als je met een goed gevoel naar een film wilt kijken. De zwartgalligheid spat van het scherm af waarbij iedereen op het einde verliest, maar het is er wel eentje die de moeite waard is.

4*

Goed geacteerde, maar toch relatief saaie mengelmoes van misdaadelementen, dramatische zijplotten en sterk aangezette personages. Het is als kijker vaak niet uit te vogelen waarom bepaalde figuren zover voor een bepaald eindresultaat willen gaan, want de daden zitten af en toe tegen het extreme aan. Het levert een mate van onbegrijpelijkheid op, ook al wordt alles haarfijn en helder gepresenteerd. Wellicht dat dit soort verhalen ook gewoon zijn ingehaald door moderne cinema die dezelfde verhalen op het grote witte doek neerzet, waardoor films als Sweet Smell of Success weinig memorabel (meer) zijn.