The Stranger (1946)

Voor €3,99 weten te bemachtigen (samen met o.a. Charade en The Lady Vanishes ook voor diezelfde prijs) bij ro-direct.

Visueel gezien zie deze film er werkelijk schitterend uit, maar helaas doet het verhaal, op een paar spannende scènes na, te simpel aan. Desalniettemin kreeg deze film toentertijd toch een oscar voor het beste script. Maar er gebeurt naar mijn mening te weinig en als er dan al eens iets gebeurt, is het ver van te voren al te voorspellen.

Toch nog 3,5* mede door het fabuleuse camerawerk en enkele leuke en mooie scènes om te zien.

Het camera-werk van deze Welles-film is (alweer) briljant. De talrijke schaduw-shots zijn stuk voor stuk subliem. Spanning volop, ook al is het verhaaltje voorspelbaar: de meeste scenes eindigen toch op een inventieve manier, met als hoogtepunten Loretta Young die zich doodschrikt van het einde vd filmrol nadat ze de Holocaust-beelden voorgeschoteld kreeg en de fantastische sterfscene van Orson Welles.
De "ik-stop-enkele-komische-noten-in-de-film" probeersels werkten niet bij mij, ze verpestten het voor een hogere score.
4 sterren, een plekje in de tip150, en tijd voor een betere filmomschrijving.

Onderhoudende klassieker, die niet te lang duurde. Bij wijlen spannend en inventief gefilmd. Heb me niet verveeld.

Alleen hoe Wilson in de gymzaal (tijdelijk) werd omgelegd vond ik wat ongeloofwaardig.

De eindscene is inderdaad goed bedacht, mede omdat klokken nou juist de grote liefde van Rankin alias Kindler was.

4* (en daarmee van #54 naar #51 in de tip 150)

Weinig bijzondere film van Welles. In het Hollywood-keurslijf gedwongen kon hij, naar eigen zeggen, niets van zichzelf in deze film stoppen. Het gevolg is een vrij standaard verhaaltje dat wel kan onderhouden maar nergens uitblinkt.

Zeker geen moeite voor doen. 3*

(Een correctie van de plotomschrijving is ingestuurd.)

Schitterend mengsel van thriller en film-noir, waarin een detective in het godvergeten Amerikaans dorpje Harper op zoek gaat naar een oorlogsmisdadiger, die er de identiteit heeft aangenomen van een gerespecteerde geschiedenisleraar. De knappe, erg overtuigende vertolkingen van Welles en Robinson, de effectvolle regie en het ingenieus plot maken van "The Stranger" een meeslepende prent, die mij meer kon bekoren dan "Citizen Kane".

Hmm, qua spanning viel hier wel meer uit te halen. Dat de kijker, en eigenlijk ook Robinson, van meet af aan weet dat het om Welles te doen is is nog tot daar aan toe, maar een aantal in potentie nagelbijtende scenes (de paper-trail, de koffer) doen wat afgeraffeld aan.

Wel mooie shots vol schaduwen (zoals in de gymzaal) en Robinson is zeker op zijn plaats als scherpe detective (de scenes bij de kruidenier/restauranthouder zijn priceless), maar er zat allicht meer in.

3*.

Goede film hoor. Waar thrillers nog wel eens last van hebben is dat het lang duurt voordat het op gang komt, waardoor het dus erg lang duurt voordat je erin zit. Door de geweldige intrige zit je er meteen in. Hulde. Verder is dit een erg vermakelijke film die een beetje vergelijkbaar is met Notorious, ook qua kwaliteit. Film zakt wel wat in, maar eindigt fenomenaal. 4 sterren voor deze iets minder bekende Welles.

Wel aardig, maar ook niet echt veel meer dan dat.

Het begint allemaal wel leuk met zo'n undercover Nazi, maar richting het einde begon ik me wel een beetje te irriteren aan het Hitchcock-achtige plotje met zo'n kerel die iedereen zo makkelijk weet in te palemn en voor de gek houdt.

Wat pippo hierboven noemt zijn idd de hoogtepuntjes, het diner en de voor die tijd merkwaardige Nazi-referenties.

Zeer aardige thriller van Welles, maar wel een die het meer moet hebben van enkele sterke scènes dan van het totaalplaatje, want voor het meest in zijn speeltijd is het een vrij standaard thrillertje met een voorspelbaar. De intrigerende eerste vijftien minuten zijn echter heerlijk en wekken meteen een spannend gevoel op. Ook de discussie tijdens het eten en natuurlijk de dood van Welles zijn erg sterk. Dat en enkele geweldige shots trekken dit boven het boven het gemiddelde uit. Het is niet Welles' slechtste film, maar wel zijn minst bijzondere.
3,5*

Een erg fijne thriller van Orson Welles, waarin hijzelf de rol van de badguy voor zijn rekening neemt.

Vooral het tempo is erg aangenaam. Er zit veel vaart in en de kijker weet ook al snel hoe de vork in de steel zit. Maar desondanks slaagt Welles erin om de spanning toch vast te houden, d.m.v. een aantal goede en spannende scènes. Daarnaast is het acteerwerk buitengewoon goed. Welles is een prima badguy, waar veel dreiging vanuit gaat. Robinson is een erg fijne detective, die geraffineerd te werk gaat om Welles langzaam maar zeker te pakken te krijgen.

Maar ook de bijrollen en de luchtige humor tussendoor zijn leuk. Die restauranthouder, die met iedereen een potje wil dammen, voegt veel humor toe. Ook vond ik het wel grappig dat de vrouw van Welles zegt dat hij een beetje moet gaan sporten. Welles werd in het echt ook steeds dikker, naarmate de tijd vorderde, dus het was zeker toepasselijk op dat moment.

De laatste 20 minuten zijn erg sterk. Erg mooi gefilmd is ook hethele gebeuren bij de klokken met de dood van Welles. Dat is een geweldig sterk einde van een zeer amusante film uit het rijke oeuvre van Orson Welles.

4,0*

Edward G. Robinson als detective (inclusief lange overjas) en Orson Welles als gezochte oorlogsmisdadiger, dat is een recept voor een topfilm, zou je zeggen! Is het niet helemaal geworden, maar desondanks is The Stranger nog wel aangenaam om te zien. Het jammere alleen vond ik dat meteen vanaf het begin alles behoorlijk uitgekauwd is. Iets meer raadselachtigheid had gemogen, want al vrij vlot snappen de twee hoofdrolspelers (en de kijker ook) van elkaar hoe de vork in de steel zit. Verder is het adequaat gemaakt, zoals je van Welles gewend mag zijn. De climax zie je van mijlenver aankomen, maar toch heel alleraardigst.

Hier en daar is er wat kleine onlogica in de uitwerking van het verhaal en is het slot een beetje ontgoochelend en toch wel voorspelbaar, maar toch een knappe thriller van een nog jonge Orson Welles, zelf uitstekend in het personage waar het allemaal om gaat en met klassebak Edward G. Robinson en knappe Loretta Young als tegenspelers.

Zeer genietbaar en ondanks reeds 70 jaar oud voor éénieder toegankelijk inzake filmkwaliteit en voldoende actueel inzake gegeven.

Spannende film noir, die het vooral moet hebben van het knappe scenario en het voortreffelijke camerawerk. Over het acteerwerk kan ik bepaald niet uitgelaten zijn. Met name de close ups van Orson Welles zelf met zijn opengesperde ogen rieken sterk naar overacting. In het handvol films die ik eerder van haar gezien heb, heeft Loretta Young mij nog nooit kunnen overtuigen en in deze film is dat niet veel beter. Enkel Edward G. Robinson zet weer een dergelijke vertolking neer, maar dat is nauwelijks een verrassing. Wel jammer van zijn slotopmerking in de richting van Mrs. Rankin, want dat is toch wel een afknapper...

Goeie film waarin een detective een Duitse oorlogsmisdadiger volgt naar een klein stadje in Amerika. Een goed uitgewerkt verhaal, alhoewel ik de ontkenning/ongeloof van de vrouw wat ongeloofwaardig vond. Hier en daar mooi camerawerk. Ondanks dat Orson Wellles zeker geen slechte rol neer zet, levert hij hier als regisseur beter werk af dan als acteur.

Iets aan de grote klok hangen.

Spannend kat en muis spel tussen een nazi-in-disguise en nazi-jager. Een lekker vlot tempo en mooie schaduw shots maken deze film-noir erg genietbaar. Leuke bijrollen van de hulp en de komische shopkeeper / self-service cafébaas met zijn dambord die wat wil bijverdienen.

Matige noir.

Verhaaltje stelt bitterweinig voor, maar eist traditiegetrouw wel zo'n beetje alle aandacht op. Dat biedt jammer genoeg weinig verrassingen, waardoor het al redelijk snel best saai wordt. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang.

Van Welles zelf als acteur hoef je ook niet teveel te verwachten. Vind hem een erg slecht acteur, ook hier weer erg veel overacting. Robinson en Young zijn niet zo heel veel beter, al ligt het er bij hen wel net iets minder dik op. Soundtrack is ook absoluut geen meerwaarde, maar dat het in dit soort films zelden.

Rest het aardige schaduwspel van Welles. Leuk maar nu niet weer zo indrukwekkend dat het de gehele film weet te redden. Het maakt het wel iets draaglijker, net als het redelijk vlotte tempo, maar uiteindelijk stelt het gewoon bitter weinig voor.

1.5*

Om te bewijzen dat hij wel degelijk een commerciële film kon maken, nam Orson Welles met tegenzin de regisseurs-taak voor ‘The Stranger’ op zich. Mr. Wilson (Edward G. Robinson) speelt een agent van de War Crimes Commission die in het stadje Harper in het Amerikaanse Mid-westen op zoek is naar een oorlogsmisdadiger. Vanaf het begin staat vast dat de alom gerespecteerde geschiedenisleraar Charles Rankin, een vreemd kijkende (is het zuur) Orson Welles, de oud-nazi is. Uiteindelijk blijkt het verhaal te draaien om; Mary Longstreet (Loretta Young), de onwetende dochter van de plaatselijke opperrechter die op het punt staat met Rankin te trouwen, en de inzet wordt van een kat-en-muisspel tussen Wilson en haar echtgenoot. Het levert een aardig onderhoudende thriller in de klassieke film-noir stijl op. Met een paar leuke beklemmende scènes. Van uit commerciële oogpunt werd het Orson Welles enige film die rendabel was.

Prima Orwell. Op momenten wel wat verouderd, vooral door het wat theatrale acteerwerk, maar best genietbaar. Sowieso is het begin fris en modern ogend met snelle montage en doorheen de hele film ook best opvallend camerawerk; je merkt dat Orwell echt wel goede ideeën had. Ergens zit zo'n geweldig shot van de juffrouw van achteren in een donkere camera en haar belichte voorkant zie je via de spiegel. Erg mooi.

Verder niet heel spannend maar vooral vermakelijk en fijn dat in het begin in Europa gewoon andere talen dan Engels werden gesproken. Het zou normaal moeten zijn, maar levert vanwege de lage frequentie inmiddels bonuspunten op. 3,5*.

'The Stranger' wordt gekenmerkt door een verhaaltechnische zwakzinnigheid die zelfs binnen het genre afsteekt tegen de rest. Het aantal onlogische beslissingen die de scenarist hier op papier heeft gezet bereikt al vroeg een nieuw hoogtepunt. Een commissie voor oorlogsmisdaden laat een nazi doelbewust ontsnappen uit de gevangenis opdat hij hen zou leiden naar de gezochte Nazi-officier Franz Kindler, gespeeld door acteur-regisseur Welles. In plaats van hem te laten schaduwen door meerdere mannetjes werd besloten om de taak over te laten aan één detective op leeftijd, gespeeld door veteraan Edward G. Robinson. Het duurt echter niet lang vooraleer hij wordt verschalkt en zijn doelwit kwijtraakt. Hierna vervalt het verhaal in absurditeit. Waarom wordt Kindler niet gearresteerd onder verdenking van oorlogsmisdaden? Waarom rekenen ze in plaats daarvan op de mentale inzinking van zijn vrouw? Waarom wordt Kindler niet de klok rond in de gaten gehouden? Waarom vraagt de detective nooit naar bijstand? Waarom besluit Kindler zijn vrouw te vermoorden door haar naar de kerk te lokken en de bovenste trede van de ladder te saboteren? Let trouwens op het papiertje waarop hij in koeien van letters zijn alibi uiteenzet. Altijd fijn wanneer een film zijn publiek als idioten behandelt. Ik begrijp dat vergezochte en sensationele verhaalelementen een handelsmerk zijn van film noir, maar dit gaat me een brug te ver. Ik geef wel punten voor Robinson, die ondanks het onnozele verloop toch een aangenaam ankerpunt weet te vormen voor de kijker. Welles levert als regisseur knap werk af en gebruikt een aantal technieken die ik ook in zijn eerdere films kon appreciëren. Veel ongewone cameraperspectieven, long takes, tracking shots en chiaroscuro. Zijn acteerwerk daarentegen is om in tranen uit te barsten.

Film lijkt een tussendoortje te zijn geweest voor Welles. Welles zelf en Robinson zijn de redenen om naar de film te kijken, die laatste vind ik op zijn leukst als hij de slimste in de film is (dus niet zoals in de noirs van Lang). Minpunten zitten voor mij vooral in het verhaal zelf. Het had veel lang een mysterieus steekspel tussen de kat en de muis moeten zijn, ze hebben veel te snel door hoe de verhoudingen liggen. Daarnaast is ook de slaafse volgzaamheid van de echtgenote iets te vergezocht en daardoor wat storend. Eindscene is wel weer tof.

Tegenwoordig wordt een film vooral beoordeeld op realisme. Was me dat in 1946 toch net iets anders. Een leraar trouwt op een donderdagavond om zes uur in een volle kerk (twee uur eerder stond hij nog voor de klas en was zijn vrouw nog gordijnen aan het ophangen) en vertrekt dan even snel op huwelijksreis. Een gezochte nazi kan probleemloos onderduiken in een Amerikaans dorpje, met een valse identiteit en een vals diploma aan de slag gaan als leraar en met de dochter van een rechter trouwen. En bovendien nog eens accentloos Engels spreken. En ga zo maar door. Het is duidelijk dat je The Stranger niet moet kijken voor zijn feilloze scenario. Waarom dan wel? Orson Welles speelt zijn paranoïde rol tamelijk sterk, Edward G. Robinson doet zijn prestatie uit Double Indemnity nog eens losjes over, maar het is vooral het visuele dat de show steelt. Die perspectieven, die schaduwen, dat prachtige clair-obscur: daar had Welles van niemand iets te leren.

Orson Welles en Edward G. Robinson spelen allebei een rol die hun op het lijf geschreven is: de gewetenloze oorlogsmisdadiger en de hardnekkige speurder. Ook Loretta Young speelt een interessant personage, omdat zij een verandering ondergaat. Eerst vertrouwt ze haar echtgenoot, maar geleidelijk sluipt de twijfel binnen.

Visueel zit het goed ineen. In de slaapkamer torent de echtgenoot boven z'n vrouw uit als een dreigende schaduw. De toren met de klok is een uitstekende locatie voor de climax.

Onderhoudende thriller over de jacht op een nazi-kopstuk (Orson Welles), die vlak na WO II een dekmantel heeft gevonden in een klein Amerikaans plaatsje. Edward G. Robinson is zeer vermakelijk als de detective die op hem jaagt. De plot, hoewel sporadisch best spannend, steekt niet bepaald geweldig in elkaar, maar de leuke personages en het aangename sfeertje zorgen toch wel voor een leuke kijkervaring. Opmerkelijk overigens dat in een film uit 1946 al gedetailleerd te zien valt hoe schrijnend het er aan toe ging in de europese concentratiekampen.

Naar het schijnt de enige hit die Welles ooit regisseerde en het is bijna ironisch dat dat bij voor mij tot nu toe zijn minste film gebeurde. Waar Welles in films als The Lady From Shanghai en Touch of Evil niet de meest originele plots tot grootsheid kon krijgen door een saus van Stilistisch bravoure, daar lukt dat in deze film veel minder. Ik mag Welles als acteur wel. Hier is hij een homme fatale die een onschuldige dame verleid in een omgekeerd noir gegeven en het plot is interessant genoeg in een 1946-context, maar qua stilistisch vernuft is dit niet op Welles gebruikelijke niveau.

De verklaring is wellicht dat Welles deze film maakte als eerste van een deal voor vier. Bij deze film moest hij doen wat ze van hem vroegen, bij de andere drie zou hij veel meer artistieke vrijheid hebben gehad. Maar zoals zo vaak werd hij na deze film ontslagen en kwamen de andere drie er nooit.

Kort na de oorlog was de jacht op Nazi's aan de orde van de dag. Dit moet de eerste film zijn waarin footage van de holocaust wordt gebruikt. Detective Wilson spoort een Nazi ideoloog op die ondergedoken leeft in een klein dorpje, er als dorpsleraar werkt en pas gehuwd is, wat zijn dekmantel nog geloofwaardiger maakt. Orson Welles zit wel goed in zijn rol van valse crimineel die iedereen uit de weg ruimt die te dicht op zijn hielen zit, inclusief de hond De spanning vond ik persoonlijk wat tegenvallen, zeker mbt de moord van Meineke. Hier zat potentie voor meer in. Aardig om eens te zien, meer niet.