Arpointeu (2004)

Sfeervol gefotografeerde oorlogs/spookfilm met een heel sterk uitgangspunt maar een nogal middelmatige uitwerking. Vooral de personages zijn niet meer dan oninteressant kanonnenvlees en worden op de meest eenvoudige manier getypeerd (de stoere soldaat, de bange soldaat, de strenge soldaat... en ga zo maar door). Natuurlijk hoeft niet elk personage te worden uitgediept, maar de soldaten uit R-Point zijn zo plat dat het je helemaal niks kan schelen wie er leeft en sterft. Ook op het gebied van plot gebeurt er niet zo veel, en zodra de soldaten het verlaten hotel hebben bereikt (na ongeveer drie kwartier film), is het verhaal zo'n beetje opgebruikt.

Wel leuk zijn een aantal huiveringwekkende individuele gruwelmomenten die op virtuoos worden opgebouwd. Vooral de ontmoeting tussen de Koreaanse soldaten en een eenheid Amerikanen is verschikkelijk onheilspellend, en het hoogtepunt was de scène waarin een van de soldaten zijn collega's uit het oog verliest en in de val wordt gelokt door een groep spook-soldaten, die plotseling in het gras lijken te verdwijnen.

Helaas wordt een gedeelte van de spanning weggenomen door een paar knullige 'toevalligheden' (een lijk dat al de hele nacht aan een gebouw hangt en net als er iemand onderdoor loopt liters bloed verliest) en teveel nikszeggende dialogen. Ook de ontknoping vond ik niet zo heel erg geweldig, al is de allerlaatste scène (met de blinde soldaat) wel erg sfeervol. Toch jammer dat er met dat originele uitgangspunt niet meer werd gedaan.

2.5 sterren.

Soldaten in de twilight zone, fascinerend gegeven. De film moet het vooral hebben van de sfeer en die is lekker ongemakkelijk. Vrijwel continu zijn er spookachtige beelden van de jungle, velden, steenpartijen en het verlaten gebouw. De onheilspellende score past er prima bij.

Dat is wel zo'n beetje het enige dat echt goed uit de verf komt. Spannende momenten zijn vrij zeldzaam en eigenlijk vooral in de eerste helft van de film als bijvoorbeeld een tiende soldaat erbij blijkt te zijn. Ben het met Bioscoopzaal eens dat de scenes waarin de spooksoldaten wegzakken, de ontmoeting met de Amerikanen en de blinde jongen die overblijft het meest in het oog springen.

De in het wit geklede dame met lange haren voor d'r gezicht kon het helaas niet laten om ook in deze Aziatische horror langs te komen en is allesbehalve eng. Ook het verschijnen van het bloed uit de apparatuur miste zijn impact. Je vraagt je wel vaak af wat er precies aan de hand is: je verwachtingen worden hoog opgebouwd, maar eigenlijk komt de schok geen een keer hard aan. Best jammer, want sfeervol is het zeker.

Valt tegen vanwege de rommelige vertelstructuur die eigenlijk vooral verwarring zaait en niet zozeer vervreemd werkt (wat een must is). Dat maakt het er echter niet minder 'haunting' op, want dankzij de locatie en cinematografie is het toch met vlagen enorm genieten. Met name van de onheilspellende sfeer die er heerst is om je vingers bij af te likken. Puik werk!