L'Ennemi Public N° 1 (1953)

Het verhaal van de brave burger die door een toeval in het gangstermilieu terecht komt.

Verneuil laat niet na om de Amerikaanse maatschappij, afgestemd op productie en consumptie, op de korrel te nemen maar ook het politie-apparaat, het gevangeniswezen, de pollutie en het steeds aanwezige geweld, wordt gepariodeerd.

En Fernandel ? Wel, die moet natuurlijk het filmpje voort trekken, doet dat natuurlijk met zijn gekend komisch talent, maar het script is toch wel wat mager en kent te veel banale momenten.

Slechtziende Fernandel

Ik ben in de loop der tijd nogal grote fan van Louis de Funès geworden en aangezien ik altijd wel te vinden ben voor de Franse cinema, wou ik me ook eens aan andere komieken wagen. De keuze viel op Bourvil en Fernandel en een aantal DVDs volgden. Tot nu toe was Fernandel nog niet echt zo'n succes te noemen met Boniface Somnambule en Honoré de Marseille die respectievelijk 2.5* en 3* kregen. Met L'Homme à l'Imperméable kwam er echter al een positievere noot in zijn oeuvre en ik was benieuwd wat dit ging brengen.

Aangenaam verrast ook dat dit geregisseerd is door Henri Verneuil. Een regisseur met een serieuze naam, maar waar ik nog niet goed van begreep vanwaar die faam kwam. L'Ennemi Public No 1 maakt het niet duidelijk, want hoewel hier best wel wat interessante elementen in zitten, is het de derde keer dat Verneuil op 3* mag rekenen. Grootste probleem is dan ook dat dit (en dat lijkt een constante te zijn bij de regisseur) allemaal wat te lang duurt. Volgens de informatie op de DVD zou de film maar 80 minuten duren, in plaats van de werkelijke 105 minuten, en dat had me dan ook aangenamer gelegen. Nu begint de gimmick van de goedlachse Fernandel die tegen wil en dank in allerlei gangsterpraktijken verzeild geraakt wat te vervelen. Beetje jammer ook dat iedereen in een film die zich in New York afspeelt vloeiend Frans praat. Het wordt helemaal te zot wanneer je dan onder andere reclameborden en een Wanted poster ziet die wel in het Engels zijn..

Fernandel doet hier weer zijn vertrouwelijke ding. Veel lachen, veel misplaatste gebaren en zalven waar hij maar kan. Het is een stijl die me wel ligt maar tegelijkertijd kan het me nooit voor een volledige film bekoren precies. Fernandel moet het toch vooral ook hebben van de acteurs/actrices die hem ondersteunen. Zo'n rol is er hier weggelegd voor Zsa Zsa Gabor. De (ondertussen 99 jaar oude!) Hongaarse speelt, met een heerlijk moddervet accent trouwens, een typisch gangsterliefje en doet dat goed. Bij de gangsters zitten ook een paar leuke kleurrijke figuren zoals David Opatoshu als de niet al te snuggere Slim.

Wel leuke soundtrack trouwens van Nino Rota. Die slaagt er ook altijd in om een film wat op te fleuren en doet dat hier uitstekend met een ietwat jazzy soundtrack. Blijkbaar heb ik nog een andere Fernandel/Verneuil samenwerking liggen en Le Clan des Siciliens ligt hier ook nog stof te happen. Benieuwd of die me meer gaan overtuigen.

3*