The Dresser (2015)

Een acteerkanon speelt een acteerkanon, bijgestaan door, ehhm, een acteerkanon.

Hopkins is wel echt fenomenaal met zijn rol in een rol, half King Lear en de acteur. Zeker in de scenes dat hij half afgeschminkt is, bij ieder ander zou dat als een goedkope truc aanvoelen maar hij komt er niet alleen mee weg, hij zet het ook echt neer. En dan ook nog McKellen, iets subtieler misschien maar zeker niet minder - en zeker op het einde dan nog even een uitsmijter, als de laag bescheidenheid even verdwijnt.

Waar ik me in het begin van de film nog even zorgen maakte of ik het einde wel halen ging - ik was moe en lag al half te dommelen op de bank, en de dialoog voordat Hopkins het toneel op moet viel me wat droog. Maar m'n slaap was snel vergeten. Beste film qua acteerwerk in die ik in best lang alweer zag, en een genot om te kijken.

Wanneer Sir [Anthony Hopkins], een ziekelijke veteraan van het Britse toneel, zo ernstig is verzwakt dat zijn vrouw [Emily Watson] hem laat opnemen in het ziekenhuis, heeft het er alle schijn van dat de voor die avond geplande uitvoering van King Lear niet door kan gaan. Maar Sirs trouwe assistent (en 'kleder') Norman [Ian McKellen] denkt daar heel anders over, dus wanneer Sir tegen het advies van zijn artsen tóch in het theater verschijnt, doet Norman er alles aan om Sir te helpen deze voorstelling succesvol door te komen. Ondanks de ijzersterke cast verbleekt deze versie van het toneelstuk van Ronald Harwood, gebaseerd op zijn eigen ervaringen met de legendarische Britse toneelacteur Donald Wolfit, naast de versie van 1983 met Albert Finney en Tom Courtenay. Richard Eyre koos voor een toneelmatige, statische visuele benadering en slaat ook op andere punten de plank behoorlijk mis. Edward Fox, die in 1983 de rol van Oxenby speelde, verschijnt nu als de nar. Helaas, ook die rol komt onvoldoende uit de verf. De acteerkanonnen houden de boel drijvende.