American Ninja (1985)

De personages zijn inhoudsloze karikaturen, en zelfs de actiescènes met de ninja’s zijn bij momenten erg slecht. Hier is geen sprake van choreografie of gestileerd vechten. Het is knokken in het wilde weg.

Geen enkele acteur uit American Ninja spreekt tot de verbeelding. Dudikoff is zo goed als expressieloos, Steve James zorgt voor platte "humor met ballen" en de Filippijnse actrice Judie Aronson loopt constant te jammeren en te gillen als enig vrouwelijk element in de film. Werkelijk, dit bekijk je best als je echt in een nostalgische bui bent en wat films uit het Cannon repertoire wilt bekijken. Verbazingwekkend is dat de film zelfs nog vier sequels kende.

Eigenlijk was dit een hele slechte film in de Chuck Norris stijl (niet gek dat deze man ook oorspronkelijk voor de hoofdrol werd gevraagd) met wat A-Team stuntwerk, belachelijke dialogen, slechte verhaallijn, matig acteerwerk en over the top actie, maar ik houd het voor de eerste keer zien en mezelf goed vermaken op een serieuze guilty pleasure. De film is gewoon met geen mogelijkheid goed te noemen, maar hij is wel gigantisch leuk!

Dit was ooit jeugdsentiment. Laatst voor de lol even deel 1 weer bekeken.
Mijn god wat een drama, actie scenes in het begin die te belachelijk voor woorden zijn.
Sowieso, ninja's op een tropische locatie...logica Wat moeten we allemaal wanhopige slechte smaak hebben gehad vroeger zeg haha.

Gewoon een kogels erin jassen en ze zijn dood, waarom zo moeilijk doen?
Ook zaten er een heleboel slordige fouten in bv. het ene moment zit er een sleutel in de kofferbak, 10 sec later zit ie er niet meer in. Zomaar verdwenen.

Ook het feit dat de hoofdrolspeler Michael Dudikof pas na een kwartier zijn 1e regel/oneliner noemt. En wat voor 1. Mijn god, je kan het amper een zin noemen.

Jammer dat ik heb opnieuw heb bekeken, mijn waardering voor deze reeks is in 1x gedaald, aangezien het niet beter kan worden dan deel 1 laat ik de andere 4 delen of zo maar voor wat het is.
Jammer!

1*

Dit was een leuk nostalgisch tripje. Lekker foute boel allemaal en een goed sfeertje. Jammer alleen dat die Dudikoff elke vorm van charisma mist.

2,5*

Zonder knipoog.

In de jaren tachtig werd in de plakkerige Cannontheaters de Japanse ninja nieuw leven ingeblazen. Door Menahem Golan hoogstpersoonlijk en met veel succes. Zo ontstond een geheel nieuw en overstelpt subgenre, waarbij knutselregisseurs als Godfrey Ho dankbaar mislukte filmavonturen alsnog tot videovoer omtoverden. Veel ninja-voer was namelijk zo slecht dat het nooit de duisternis van de bioscoopzaal zou halen, laat staan het daglicht zou zien. Al was het feit dat een film wel in de cinema's arriveerde geen garantie voor een deugdelijk product.

Veel mislukkingen dus. Dat was bij de ervaren Firstenberg niet het geval, want deze film kende een heuse theaterrelease die goed werd ontvangen. Met maar liefst 4 vervolgen in het kielzog. De regisseur was niet voor niets verantwoordelijk voor eerdere 'filmsuccessen' op het gebied van de gemaskerde moordenaars. Desondanks is dit een van de mindere delen, omdat regisseur Firstenberg de film zonder knipoog met het publiek deelt en de weinig charismatische Dudikoff een goede vechttechniek ontbeert. Gelukkig maakt eeuwige sidekick James een hoop goed.

Doorsnee.

Dit zou best wel eens de slechtste film kunnen zijn, die ik het vaakst gezien heb. Vroeger kwam de Amerian Ninja reeks eens in de zoveel tijd op televisie en vaak zag ik de film dan ook. Niet dat ik het toen zo’n geweldige film vond, maar ach het keek nog wel aardig weg en er was toch niets beters op moet ik toen waarschijnlijk gedacht hebben.

Want American Ninja is verre van goed te noemen. Hoofdrolspeler Michael Dudikoff heeft echt totaal geen uitstraling. Daarnaast zijn de actiescènes erg matig gechoreografeerd en ziet het vechten er sowieso vaak erg zwak uit. Tel daarbij ook nog eens de foute muziek en het vergezochte verhaaltje bij en er blijft maar vrij weinig over. Het meest positieve is duidelijk Steve James, die als vechtmakker van Dudikoff gelukkig wel uitstraling en charisma heeft en daarnaast een aantal keer wat broodnodige humor aan deze film weet toe te voegen.

Dan nog komt American Ninja niet op een redelijke score uit, want daarvoor is het allemaal gewoon veel te slecht, maar een score in de allerlaagste regionen, blijft de film hierdoor in ieder geval bespaard.

1,5*

Toevallig eens een keer gezien. Normaal zet ik een film af als hem niet goed vind maar omdat uit mijn neus vreten de enige ander optie was toch maar afgekeken. heb om de laatste actie scene een beetje moeten glimlachen (en niet omdat het goed was). vandaar 1* in plaats van 0,5*

Als tiener kon ik geen genoeg krijgen van dit soort films. De eerste twee American Ninja films heb ik in de jaren 90 dan ook meerdere malen gezien. Een tijdje terug besloot ik beide films nogmaals een keer te bekijken. Het was blijkbaar de leeftijd vroeger, want damn wat zijn deze films slecht. Zo slecht dat ze toch eigenlijk weer leuk zijn.

Michael Dudikoff werd destijds gecast om zijn looks en had totaal geen martial-arts ervaring (in tegenstelling tot zijn sidekick Steve James), helaas is dat erg duidelijk in de gevechtscènes, die in deze film een beetje stuntelig aandoen. De stuntscènes kan ik nog wel waarderen, vooral die scène waarin een ninja minutenlang door een auto wordt meegesleept is een sterk staaltje stuntwerk.

Er zijn zeker betere ninjafilms gemaakt dan deze, maar gelukkig neemt de film zichzelf niet al te serieus en Steve James maakt ook een hoop goed.

Aardige b-film. Er zit genoeg actie in de film waardoor het goed te kijken is. Michael Dudikoff maakt best leuke films zo nu en dan, daar is mij inziens deze film een voorbeeld van. Geen hoogstaande film maar best een leuk tussendoortje.

What do I look like, a jungle baby or somethin'?

Toch vreemd hoe je af en toe opeens een heuse flashback kunt krijgen wanneer je een bepaalde filmposter ziet. Ik had in geen jaren nog aan American Ninja gedacht en toen ik een tijd geleden met de boxset in mijn handen stond, werd ik opeens terug gekatapulteerd naar de videotheek: de MovieMax had namelijk indertijd een actie dat je in de zomervakantie voor 1 euro een film kon huren. Niet de meest recente titels, maar wel veel jaren '80 meuk en ik kan me niet meer herinneren hoe vaak ik die VHS covers van de American Ninja franchise heb zien staan.

En volgens mij ook wel eens een aantal van de films gehuurd, maar daar is de herinnering helemaal niet meer helder. Een beetje tricky natuurlijk om dan aan de films effectief te beginnen, maar filmmaatschappij Cannon heeft me in het verleden wel vaker erg aangenaam verrast. Zeker de jaren '80 met onder andere Masters of the Universe en Bloodsport zijn legendarisch en American Ninja past misschien niet helemaal in dat lijstje, het is toch een vermakelijk filmpje geworden. Misschien net iets minder tongue in the cheek dan ik had verwacht, maar regisseur Sam Firstenberg verliest geen tijd met een verhaallijn op te zetten en start meteen met de aanval op Patricia. Op narratief vlak dus niet altijd even helemaal strak, ik had eerlijk gezegd verwacht dat de film zich veel meer ging concentreren op de tocht door de jungle van Joe en Patricia, maar dit soort films moet je natuurlijk niet zien voor zijn geweldige dialogen. Het clichéplotje neem je er dan ook maar voor liefs bij.

Naar het schijnt zou Cannon op zoek zijn geweest naar een soort van stille James Dean figuur en zijn ze uiteindelijk bij Michael Dudikoff terecht gekomen. De vergelijking ontgaat me eerlijk gezegd wat, maar Dudikoff is wel een zegen voor de film. Dat stoïcijnse werkt perfect, hoewel de gimmick van de man met het geheugenverlies wel erg achterhaald is vandaag de dag, maar ook de dynamiek met Steve James - die de rol van kolonel Curtis Jackson speelt - komt goed tot zijn recht. Verder natuurlijk de standaard personages zoals een jonge deerne in nood (Judie Aronson), een slechterik met een slecht accent (Don Stewart) en zijn gewelddadige hulpje (Tadashi Yamashita). Fun fact tussendoor: oorspronkelijk werd de rol van Joe aan Chuck Norris aangeboden - er is zelfs promotiemateriaal te vinden - maar uiteindelijk is dat niet doorgegaan.

Het de vier sequels in ieder geval nog liggen en ik heb er zin in. De kwaliteit zal ongetwijfeld serieus naar beneden gaan, maar dit is zo het soort film dat toch altijd een zekere charme zal blijven behouden. Zo'n Kickboxer reeks blijft ook vermakelijk over de gehele lijn. Dudikoff doet perfect wat hij moet doen, toch een stuk beter dan bijvoorbeeld in Chain of Command, en verder is het gewoon genieten van vreemde plotwendingen, crappy dialogen en slechte vechtscènes.

3.5*

Matige film waarin een Amerikaanse soldaten over Oosterste vecht-technieken blijkt te beschikken. Een nogal slap verhaaltje dat soms vrij belachelijk uit de hoek komt (ook had het romantische gedeelte beter achterwege kunnen blijven). De actie-scenes komen soms wat knullig over, maar dat is op zich deels wel charmant. Het acteerwerk is van een mager niveau en alleen Steve James weet het genietbaar te brengen. Niet goed, maar misschien daarom soms toch wel leuk. Een nipte 2.5 sterren.

Deze film keek ik altijd in mijn jeugd.

Heel erg slecht geacteerd, maar brengt je wel in een goede sfeer van toen.

Een film dat je zeker gezien moet hebben.

Tja waar moet ik beginnen?

In mijn herinnering vond ik deze dus helemaal geweldig. Misschien was het de tijdsgeest +30jaar geleden. Misschien was het omdat we destijds alleen chuck Norris, JCVD en Seagal hadden.

Misschien was het de opkomende martial arts hype.

Maar wat een armoe is deze film zeg. Zo slecht dat ie eigenlijk weer goed is.

Tenenkrommend slecht acteerwerk van zowat iedereen! Kansloze dialogen en een flinterdun onzin script en bovenal waardeloos uitgevoerde vechtscenes

Desalniettemin 2,5* omdat ie in mn jeugd zo geweldig was.

"The Black Star Ninja has betrayed the code.”
“Then... he must die.”

Ik vind dit dan wel weer best een geinig filmpje, soms kunnen mensen denk ik niet inzien wat ze opzetten, jammer dus van het gemiddelde want het lijkt me toch dat je wel kan nagaan wat er gaat gebeuren hier? Goed, ik vond dit wel gewoon een geinige film, en kon er ook wel wat mee. Ik heb de film gestart nog voor dat ik op reis ging om te hiken, en heb ik vanmorgen even afgekeken tijdens het wandelen, en ik heb me gewoon prima vermaakt. Het is inderdaad geen hoogstaande film, ondanks dat ik wel gewoon wist wat je kon krijgen is het verhaal gewoon best slap, de actiescenes zijn misschien soms wat houterig, het is best geinig om te kijken. Werd jammer genoeg nergens echt bloederig, hoewel je dat van een actiefilm niet mag verwachten kon het wel wat spektakel brengen.

De introductie verteld eigenlijk al wel direct welke kant de film opgaat. Overigens ook compleet onlogisch hoe het verhaal werkt, of misschien hoe Firstenberg het verhaal wil vertellen. Waar een rebellenleger, of althans een bepaalpe Pablo Escobar die wapens verhandelt die hij krijgt vanuit het Amerikaanse leger, dat gebeurt overigens wel onder de radar. Hij heeft dus ook een Ninja-leger en daar gaat de geloofwaardigheid eigenlijk gewoon helemaal door weg. En ook Dudikoff is zo'n zelfbenoemde Ninja, die overigens best lekker door de film heen vecht maar, nergens werd het echt dusdanig spectaculair dat het ook heel leuk werd.

Dudikoff wordt vrijwel later geflankeerd door Steve James, die misschien wel wat meer charisma heeft dan Dudikoff, vond ik persoonlijk althans. Samen deden ze het wel echt heel leuk, en gewoon overigens typisch jaren tachtig natuurlijk. Wat ik zei de actiescenes zijn soms wat houterig, misschien daardoor ook niet altijd even geweldig maar, het kijkt best grappig weg en het vermaakt behoorlijk.

Deze film heeft totaal geen jeugdsentiment bij mij maar, ik kan mij hier altijd wel mee vermaken (zoals ik ook al zei). Het verhaal is niet sterk, dat kun je overigens ook niet verwachten. Eigenlijk misschien zelfs soms wat doelloos, al stoorde ik me daar totaal niet aan. Judie Aronson deed mij overigens veel denken aan Natalia Dyer, althans qua looks. Kan aan mij liggen trouwens. Maar ik vond het wel samen wat ogen.

Goed, het was prima. Het eerste gevecht was misschien wel het meeste cliché maar, wel gewoon geinig. En zo is deze hele film denk ik ook wel, het is allemaal wel geinig maar, geen hoogstaand materiaal. Leuk dus om te kijken tijdens het wandelen in de gym, heerlijk hersen dodend.

American Ninja is een cult klassieker die een hele reeks "touch me and I die" ninja sequels voortbracht. Gisteren herzien met zoons van 11 en 8, ongeveer de leeftijd waarop ik dit vroeger ook keek, met veel plezier.

De setting op en rond een legerbasis in de Filippijnen zorgt voor een leuke exotische touch. Uiteraard met een nietsontziende boosaardige zakenman met Frans accent als slechterik.

Verder nog het nodige intrige en verraad rond sommige functionarissen op de basis, een knappe damsel in distress en zelfs een vleugje Bourne-Identity rond Armstrong die allerlei skills bezit maar geen idee heeft hoe hij eraan komt.

De choreografie van de gevechten is ietwat repetitief en zou bij een moderne film vlotter, harder en afwisselender zijn, maar wat deert het.

3 sterren. Veel minder slecht dan dat je zou verwachten op grond van jaartal en het feit dat het uit die gekke Jiddische Cannon-Group stal komt.

P.S. de poster slaat trouwens nergens op; die kleding heeft Armstrong de gehele film niet gedragen. Ook houdt hij een katana (samuraizwaard) vast, terwijl in de film louter 'ninjato' zwaarden te zien zin (kaarsrecht en korter).