One, Two, Three (1961)

One, Two, Three is zo'n typische Billy Wilder-komedie: buitenissig, energetisch en sterk geacteerd. James Cagney als MacNamara levert één van zijn beste vertolkingen ooit in deze film. Genoeg om daarna even een pauze in te lassen. Na One, Two, Three verdween de acteur zelfs twintig jaar van het witte doek om in 1981 terug te komen in Ragtime. Niet alleen Cagney is zeer te genieten, ook de ouderwetse zwartwit-cinematografie is een lust voor het oog en bracht in '62 een welverdiende Oscarnominatie op. One, Two, Three wordt vaak gezien als een klassieker in de komische film en zelfs één van de topfilms van de meester in het genre, Billy Wilder. In verschillende filmgidsen kreeg hij toen het maximum (4) aantal sterren toegewezen...

Deel twee in mijn korte 'ik heb niks meer liggen en ga maar eens wat oude komedies proberen rally'. Meteen ook de laatste in deze korte saga. Was Strangelove nog echt grappig in sommige scenes, is dit een stiervervelende film.

Ik kap wel eens op Nederlandse humor omdat het er vaak een maar mijn mening ongezond evenwicht bestaat tussen volume en grap. Als het veel lawaai maakt zal het wel grappig zijn. Dan is dit nog 10 keer erger. James Cagney is 115 minuten irritant, die rus en de rest van de cast niet veel minder. Enkel die moeder wist af en toe wat droge humor uit te kramen. Meteen de enige lichtpuntjes in een film die enorm saai is. Misverstanden, veel drukte, veel tamtam, weinig humor.

Was ik verdomd blij dat deze film eindigde. Buiten het feit dat ik in de meeste oude films de kwaliteit nog wel zie (dan hoef ik het verder nog niet goed/mooi te vinden), lukt het mij bij deze film helemaal niet. Samen met Hidden Fortress tot nu de meest overgewaardeerde klassiekers imo.

Ik heb niet gelachen, nefast voor elke comedy. 0.5*

Inmiddels Billy Wilders komedie drieluik voltooid en ik begin steeds meer respect voor de man te krijgen. Deze film vond ik nog beter dan het al even fijne The Apartment.

One, Two, Three deed mij denken aan His Girl Friday. Ook deze film houd huis als een wildwaterbaan. Omhoog vielen mij de prachtige en zichzelf in hoog tempo opvolgende scherpe dialogen op. Ze waren niet op 2 handen te tellen:

Moeder: Hij mag kiezen tussen kapitalist of rijke communist. ( wel wat voorkennis voor nodig, maar ik vond hem heerlijk ).

Vader: Hij draagt geen onderbroek.

Moeder: Oh, daarom winnen ze de koude oorlog.

Eenmaal boven werd ik verrast door de hoeveelheid kleurrijke personages. Ze hadden allemaal hun eigenaardigheden. Bovendien vond ik het script van deze film ook echt erg goed!

Omlaag, natuurlijk tijd voor wat actie! De grenstaferelen tussen West en Oost - Duitsland waren hilarisch. Net zoals de geweldige muziek. Waarvan ik me constant afvroeg bij 1 nummer waar ik hem eerder had gehoord. ( dat bleek The Hudsucker Proxy te zijn ).

Toch ving ik op weg naar beneden een paar druppels op, nou heb ik geen watervrees maar wel een lichte zwart - wit irritatie. Waarom zijn al zijn films nou weer in het zwart - wit opgenomen? In ieder geval niet omdat hij het zich niet kon veroorloven. Ik hou het maar op een beetje luiheid van zijn kant.

Ondanks dat leken de 105 minuten gewoon een ritje van 2 minuten. 4,5*

Was van tevoren een beetje huiverig over One, Two, Three, aangezien niet alles wat ik hierover hoorde mij echt aansprak. Hoe naïef van mij dat ik dacht dat Wilder voor de verandering eens geen meesterwerk gefilmd had.

Cagney kende ik enkel van misdaadrollen en alhoewel hij daarin geweldig is, is het toch maar even afwachten hoe hij zich staande houdt in een komedie. Nou, daar kan ik heel kort over zijn: het kost hem ogenschijnlijk geen enkele moeite! Prachtige rol. Hetzelfde valt overigens niet alleen over Cagney te zeggen, de hele cast is perfect op dreef. Daarnaast zijn de personages die uitgebeeld worden stuk voor stuk ook erg leuk; keer op keer moeten lachen om de dochter, de secretaresse, de vrouw, de...ja, wie niet eigenlijk?

Om het even heel simpel te stellen moet een komedie komisch zijn en zelden is een film daar zó goed in geslaagd als One, Two, Three. Ik bekeek de film ziels alleen, maar ik betrapte mijzelf erop dat ik meerdere malen hardop heb moeten lachen. De scherpe, extreem komische dialogen (enige voorkennis over het onderwerp is wel vereist om sommige grappen te snappen) worden top overgebracht door de acteurs. En niet alleen de inhoud is perfect, meester Wilder weet het allemaal ook erg knap in beeld te brengen.

Nooit zal ik trouwens een drukkere score* gehoord hebben dan degene die deze film ondersteunt. Een passende score, aangezien One, Two, Three bij tijd en weile....DRUK is. Vanaf het moment dat de communist omgekleed moet worden en Cagney eindeloos lijkt door te rafelen had ik het af en toe haast niet meer. Wat ik hier probeer te zeggen weet kappeuter hierboven eigenlijk wel erg krachtig te verwoorden.

Zo worden ze niet meer gemaakt, One, Two, Three heeft een hogere grapdichtheid dan films als Airplane en Top Secret met die verstande dat de grappen van deze film een stuk amusanter zijn. Samen met films als Modern Times en Some Like It Hot is dit voor mij tot nog toe zelfs de meest komische film die ik me voor de geest kan halen. Voor nu 4.5 sterren, maar wie weet wat er nog voor mooie dingen met die score kunnen gebeuren.

Dit was overigens mijn 7e Billy Wilder film, met tot nog toe een ontzagwekkend gemiddelde van 4,43. Zo langzamerhand begin ik een nieuwe persoonlijke favoriet te krijgen. Wat een heerlijk vooruitzicht dat ik Double Idemnity en Ace in the Hole nog moet zien!

* score die iedereen, zo ook ik, wel eens gehoord heeft, maar ik wist nooit dat het van deze film afkomstig was.

Zo zie je een anderhalf jaar geen enkele film van Billy Wilder en zo zie je er twee in een week. Maar als ze zo leuk zijn als One, Two, Three maakt het niet uit hoeveel ik er in een week zie.

Ik heb vooral veel respect voor Wilder als scriptschrijver. Zijn scripts zijn ongeloofelijk scherp en komisch en weten het maximale uit het verhaal te halen. Stalag 17 was een tragikomedie, Some Like It Hot een gewoon luchtige komedie en One, Two, Three is een satire. En satire is iets wat Billy Wilder op het lijf geschreven is. Het script is vlijmscherp en zit vol met heerlijke stereotyperingen.

De Duitsers doen alsof er geen oorlog geweest is, maar hebben tegelijkertijd in grote behoefte aan orders en worden een tikkeltje nostalgisch als ze aan de tijd van Hitler terugdenken. De Sovjets zijn schreeuwende mannen die constant de idealen van het communisme propageren, maar eigenlijk liever in kapitalistische westen wonen. Daartussenin staat James Cagney als slimme Amerikaan. Maar ook hij komt er niet goed vanaf, want eigenlijk is het maar een smerig mannetje, die alles doet voor promotie. Niemand komt er goed vanaf in Wilders film. Al vond ik het wel leuk dat Cagney uiteindelijk toch zijn promotie kreeg. Andere regisseurs zouden Cagney tot inzicht laten komen of hem straffen voor zijn harde aanpak. Wilder blijft heerlijk cynisch door Cagney overal mee weg te laten komen. Ook leuk dat de communisten verdacht worden van brainwashing, maar uiteindelijk is het Cagney die de communistische jongen brainwasht en er een kapitalist van maakt.

Cagney is overigens briljant in deze film. Hij bezit een geweldige komische timing. Cagney staat nu nog hoger aangeschreven bij mij dan eerst. De bijrollen zijn, zoals we verwachten van een Wilderfilm, sterk gecast, zowel qua acteertalent als qua uiterlijk.

Heerlijke komedie dus. Lekker vlug, zoals in die tijd gewoon was. Het razende tempo uit deze film wordt alleen overtroffen door His Girl Friday. Enige minpunt is dat de tijd op klok van Cagney's kantoor wel erg snel vooruit loopt. Maar dat is ook geen ramp.
4*

Opnieuw een uitstekende Wilder. Scherpe grappen, een geweldige snelheid en een nog meer geweldige Cagney.

Voorlopig 4*.

Komedie van hoog niveau!

Heerlijk filmpje, waarmee Wilder zich toch wel weer prima herstelt van het matige Some Like it Hot. De film is af en toe een erg leuke satire en dendert in een razend tempo voort. Een echt ADHD- filmpje, zoals anderen hier ook al aangeven. De dialogen in de film zijn af en toe lekker scherp en de acteurs zijn eigenlijk allemaal wel op dreef. James Cagney spant echter de kroon. Wat een heerlijke rol van hem. Al het geregel van hem, zijn scherpe vaak cynische antwoorden en zijn geweldige discussies met de "communist", maken de film alleen al meer dan de moeite van het kijken waard. Ik had na Some Like it Hot enige twijfel, maar ik ben blij dat ik toch snel weer een Wilder gezien heb. Tijdloos vermaak dit!

4,0*

Billy Wilder dierf het aan een komedie te maken rond de Koude Oorlog, nochtans een zeer ernstig gebeuren in die tijd.

De film steekt vol met gevatte, grappige, stekelige gezegden over politieke toestanden en personen en feiten uit die tijd, waarbij zowel het Westen als het Oosten het moet ontgelden.

James Cagney zet hier op hoog niveau, zoals meestal, als driftige doordrijver, een rol neer die hem het best ligt.

Naar het einde toe wordt het tempo nog opgedreven : het was wel maar langer hoefde niet.

Wéér een sterke van Wilder. Als ik zou zeggen dat ik enorm moest lachen om de komedie zou ik liegen maar de grappen zijn in ieder geval scherp en Wilder geeft een facinerende visie op de tijd. Het verhaal verloopt vlot en behandeld met veel souplesse de scheiding tussen arm en rijk, de zojuist bevreidde Duitsers, het communisme en het kapitalisme van Amerika. De manier waarop Wilder dit behandeld is erg bijzonder, een sterke film.

Een heerlijk hilarisch toonbeeld van een screwball comedy en een prachtig beeld van Berlijn voor de muur. De film is volgepropt met geweldige dialogen en een bizarre climax die alleen Wilder geloofwaardig en grappig kan brengen.

Verder is de film een product van zijn tijd. Wilder maakt grappen over alle vooroordelen, clichés waarheden en leugens over zowel het kapitalisme en Communisme. Niemand wordt bespaard. Opvallend aan de ze benadering is dat hij nergens echt stelling neem of veroordeelt, maar een iedereen zijn gebreken uitgebreid uitvergroot zonder te beledigen. Satire zoals het hoort!

Vooral de laatste act heeft een moordend tempo. Een geweldige scene die hier symbool voorstaat is waarin de Journalist achter het plan van Macnamar komt, Waar je als kijker 10 seconden het gevoel krijgt een nieuw probleem tegemoet te zien, waarna 30 seconden wordt onthult dat hij SS commandant is en vervolgens binnen 10 seconden het probleem wordt opgelost en men weer gewoon doorgaat met het plan. Die scene is nog geeneens 1 minuut!

Ook vind ik het mooi om het Berlijn van 1960 te zien. De Brandenburger Tor nog steeds een gewone grenspost waar je doorheen kunt rijden, veel kapotgeschoten gebouwen afgewisseld met wederopbouw architectuur.

Wel is de film aan de lange kant. Bijna 2 uur voor een klucht blijft veel. Sommige scènes en de eerste act hadden voor mij wat korter gemogen en de doordraverij van communist Otto begon vermoeiend te worden.

Desalniettemin een geweldige komedie, gaat dat zien!

Weer een heerlijke film van Wilder, en zoals gezegd het is even inkomen maar dan heb je ook wat. Gewoon een prettig gestoord verhaal, heerlijke Wilder sfeer en top humor. Het moge duidelijk zijn dat Wilder een uniek talent was hierin. Daarnaast is de heerlijke achtergrond muziek ook een absolute must in zijn films. Satire ten top, met een paar memorabele scenes, en vooral het eind is erg sterk. En net als in Some Like it Hot weet Billy Wilder zijn film te eindigen met een briljant slot shot. De cast is ook erg sterk met natuurlijk een hilarische James Cagney.

4*

Heb van een collega die Billy Wilder-box geleend zodat ik aankomende week nog wat hiaten kan opvullen.

Eerste DVD is meteen een voltreffer.

In ieder geval de beste komedie van Wilder (en wie weet heel misschien zijn beste film überhaupt??).

James Cagney is geweldig in z'n rol (die ook jarenlang zijn laatste was).

Komedie is het moeilijkste genre dat er is en Wilder slaagt hier glorieus: satire gemengd met screwball in een sneltreinvaart.

Absolute topklasse.

Meesterwerk!

Zelden een film gezien waarin het tempo zo ongelofelijk hoog ligt! Geweldige acteerprestaties van onder andere James Cagney en geweldige dialogen maken dit tot een toppertje! Dikke 4*

Prachtige komedie met een hoofdrol, die de als altijd driftige James Cagney op het lijf geschreven lijkt. Neem daarbij de kolderieke inbreng van Pamela Tiffin en van een zeer ad rem reagerende Arlene Francis en je hebt een haast perfecte Billy Wilder-klucht, waarin het kapitalisme en het communisme op niet mis te verstane wijze op de hak genomen worden.

Echt een aanrader.

Uitstekende film waarin de directeur van de Coca-cola fabriek in West-Berlijn de dochter van de grote baas op bezoek krijgt. Een geslaagde en politiek getinte screwball-comedie, Ondanks dat dit duidelijk een product van de tijd is, heeft deze niets aan kracht ingeboet. Een vlot tempo en nog vlottere en goed geschreven dialogen. James Cagney stelt zeker niet teleur in een atypische rol voor hem.

Het duurt even voor de film echt op stoom komt, maar van de tweede helft van de film word ik toch wel weer blij. Hoe hoger het tempo, hoe leuker het wordt. De koude oorlog in een snelle, gevatte komedie met karikaturale karakters, maar dat is niet erg in deze context omdat het voor iedereen geldt. Prima Wilder weer, maar ik vind zijn iets donkerder films beter.

3.5*

Eén grote Coca Cola advertorial.

Naast de scherpe dialogen, de droge humor en het moordende tempo - zaken die hier al genoeg genoemd zijn - vielen mij voornamelijk de politieke satire en de beelden van Oost-Berlijn op. In ieder geval leek de Brandenburg Gate origineel, aangezien een gedeelte van de film niet in Berlijn maar in München is opgenomen. Daarnaast zijn de puinhopen en kapot geschoten flatgebouwen opvallend; ook dit leken me geen filmdecors, aangezien heel Duitsland in die tijd nog in puin lag door de oorlog.

Wilder had duidelijk niet veel op met het communisme en steekt er de draak mee waar hij kan. Maar ook het kapitalisme krijgt ervan langs, met name door het egocentrische karakter van Cagney, een oer kapitalist. Doordat Cagney uiteindelijk toch aan het langste eind trekt, lijkt Wilder te suggereren dat de hebzucht van het kapitalisme het altijd wint van de opgelegde solidariteit van het communisme. En 30 jaar later kreeg Wilder hierin ook gelijk.

Enige kanttekening bij deze film is de nogal zwart-wit voorstelling van Wilder. Kapitalisme is niet altijd egocentrisch en hebzuchtig, zie de vele liefdadigheidsinstellingen van miljonairs. Vice versa is communisme niet altijd hypocriet en misdadig, zie bv. het kibbutz systeem in Israël. Daarbij zijn veel personages niet meer dan typetjes: de Duitsers hebben een fascistische inslag, de Russen zijn dikke boerenkinkels die niet van drank en vrouwen kunnen afblijven en de Amerikanen zijn egoïstisch en geldbelust. Beetje Allo, Allo niveau.

Niettemin een leuke kijkervaring en het is de hoogste tijd om meer van deze regisseur te zien. 3,5*

Tweede kijkbeurt en eveneens enorm goed bevallen. Het is even inkomen, maar One Two Three wordt gaandeweg steeds leuker en leuker. En steeds sneller, tot op een moment waarop alles echt in een razend tempo voorbij vliegt. Billy Wilder geeft ons - zoals geen ander dat kan - een achtbaanrit van jewelste; men rent en vliegt door het beeld en de scherpzinnige dialogen en beledigingen volgen elkaar in een ongekend hoog tempo op. Je moet niet vies zijn van klucht-achtige films, karikaturen en voortdurend schreeuwende personages, maar vervelen is er in ieder geval niet bij.

4 sterren.

Jammer jammer jammer.... Dit vind ik nou echt zo'n film die schreeuwt om in kleur opgenomen te moeten worden. Helaas een zwart-wit opname, wat de hilariteit en de vele vrolijke momenten tekort heeft gedaan wat mij betreft. Kleur had deze film een hele zet extra gegeven om tot een compleet kijkfeest te worden.

Opnieuw een goede en vooral leuke komedie van regisseur Billy Wilder, eigenlijk meer een hilarische klucht vol chaotische toestanden. Dat alles samengeperst in messcherpe dialogen die in een moordend tempo over het scherm rollen. Af en toe werd het zelfs een beetje te veel van het goede en was een rustpunt in de film wellicht wat verstandiger geweest.

One, Two, Three speelt met het vlotte scenario wel handig in op de toenmalige Oost West verhoudingen en de daaruit voortvloeiende koude oorlog commotie, en geeft daar een prachtige sneer aan.

De film voelt zo nu en dan wel wat gedateerd aan, mede door de soort humor maar door de uitstekende rol van James Cagney (vooral zijn Duitse uitspraken waren dolkomisch) kon ik daar toch vrij makkelijk overheen stappen.

One, Two, Three behoort weliswaar niet tot de allerbeste films van Wilder maar het is er zeker één die je een keer gezien moet hebben.

Met One, Two, Three ben ik ondertussen aan mijn achtste Billy Wilder toe, maar nog steeds weet die man mij niet te vervelen. Wat we hier te zien krijgen is één lange komische, satirische rush. Het begint al heerlijk met de onderhandeling tussen James Cagney en de Russen, waarbij Cagney al geweldig op dreef is. De dialogen verlopen razendsnel en zijn bovendien nog grappig en vindingrijk. Er zit werkelijk geen seconde tussen waarbij je je zit te vervelen.

James Cagney steelt hier echt wel de show. De manier waarop hij de communist probeert om te toveren tot volwaardige echtgenoot van de dochter van de baas en iedereen commandeert, is heerlijk om te zien. Maar het zou de rest van de cast onrecht aandoen om enkel Cagney in de schijnwerpers te zetten, want de rest van de cast is ook helemaal op niveau.

Weer heerlijk genoten van deze Billy Wilder en ben benieuwd wat de man nog in petto heeft voor mij.

4*