The Far Country (1954)

Tot nu toe had ik alleen nog maar echt goeie films uit de samenwerking van Mann en Stewart gezien. Dit was dan ook de laatste Mann/Stewart western die ik nog moest zien. Jammer dat dit niet meer dan een aardige film was.

De beelden, daar was absoluut niets mis mee. Met de setting ook niet. De besneeuwde bergen van Canada zagen er erg mooi uit. Maar het was het verhaal wat me weinig deed en ook sprak het personage van James Stewart me totaal niet aan.

Slecht was het zeker niet, vervelen deed ik me ook niet echt, maar meer dan aardig was dit helaas ook niet. Een teleurstelling van Mann. Heb echt betere westerns van de man gezien.

2,5 sterren

Ook wel weer leuk, maar the Far Country heeft eenvoudigweg het probleem dat ie minder goed is dan andere A. Mann westerns (die ik zag althans). Ook hier ogen de (techni)kleuren weer erg aangenaam. Er zit veel vaart in en ook best wat sterke scenes. Na een half uur heeft Stewart ruzie met alles en iedereen en is ie al meerdere malen aan het gevang ontsnapt. Ook daarna gebeurt er van alles. De shootouts, innerlijke worsteling van Stewart en de vele andere gebeurtenissen, heb ik beter gezien. In films van Anthony Mann. Dit is zelfs de minste van hem die ik tot nu toe zag. En dat is het eigenlijk. Omdat ik het beter heb gezien kom ik helaas niet verder dan 3,5 sterren. Maar goed, hij heeft toch wel erg veel erg aangename westerns gemaakt binnen slechts een paar jaar.

Een film die bij de tweede keer kijken beter bevalt. Het verhaal is onderhoudend en de prima bezetting (een groot blik westernveteranen) zorgt er voor dat het net dat beetje extra kijkplezier oplevert. Stewart zelf presteert het ook weer om een geheel uniek personage neer te zetten met menselijke kanten. Niet de held met de ijzeren vuist en ongenaakbaar, maar een figuur met scherpe randjes en foutjes.

Prima en overtuigende boevenrol van John McIntire, overigens.

Een fijne western, zoals Anthony Mann en James Stewart er meer maakten. Ook in The Far Country wordt nuttig gebruikt gemaakt van de prachtige natuur. Ditmaal speelt het zich af in de bergen in Noord-Canada. De goudkoorts speelt hierin een belangrijke rol, alsook de inflatie die het met zich meebrengt. Belangrijker is echter een kudde vee die, door (meerdere malen) van eigenaar te verwisselen, voor wat onenigheid zorgt.

Jeff Webster (Stewart) is niet de enige die onder deze onenigheid komt te lijden. Ook zijn vrienden Ben Tatum en Rube Morris krijgen het een en ander te verduren. Beide rollen worden goed vertolkt. Het was vooral leuk om Walter Brennan eens met James Stewart te zien samenwerken. Twee andere mooie rollen waren voor de beide verliefde vrouwen, waarvan ik Ruth Roman duidelijk de betere vond.

De film eindigt prachtig. Jeff is al een paar maal aan de dood ontsnapt en de problemen die hij heeft meegenomen naar Dawson worden almaar groter. Hij besluit een laatste poging te wagen om aan alle trammelant een einde te maken. Waar hij de hele film geen hulp van anderen aanvaarde, omdat hij wel op zichzelf dacht te kunnen passen, weten de dorpsbewoners hem uiteindelijk net op tijd van de dood te redden. Daarmee bewijzen ze deels zijn ongelijk en betuigen ze hem tevens hun dank.

Het voelt wat vreemd aan James Stewart niet te zien als edelmoedig en/of onschuldig, maar maak u geen zorgen...
Klassieke western uit de vijftigerjaren met de klassieke ingrediënten : de gunfights, de "afrekeningen" aan de bar, de wankele rechtspraak, het machtsmisbruik, de één-tegen-allen situaties, de onvermijdelijke romantiek...Spijtig dat het lawine-ongeluk niet beter en concreter was uitgewerkt.
Niet groots maar ruim voldoende om de liefhebbers van het genre anderhalf uur in de ban te houden.
En James Stewart ? wel, die was altijd goed.

The Far Country speelt zich af in 1896. Het wilde westen is gekoloniseerd. In New York verrijzen de eerste wolkenkrabbers. De spoorweg verbindt het reusachtige continent. Het gigantische land floreert. Het tijdperk van de wetteloosheid is passé. Nee, toch niet. Niet overal. Niet in het Noorden. In het afgelegen territorium waar de Klondike-goudkoorts heerst, geldt nog steeds het recht van de sterkste. Washington is immers ver weg. In deze fijne western van Anthony Mann heeft zich in het Noorden een samenleving met maffiose structuren ontwikkeld.
Een corrupte sheriff annex rechter met de naam Gannon (aangenaam louche en gemeen gespeeld door John McIntire) en een paar revolverhelden persen de goudzoekers uit. De goudzoekers spenderen hun geld in de saloon en worden na hun bezoek beroofd en vermoord. De plaatselijke maffia in de persoon van Gannon gaat zelfs zo ver dat hij de grondclaims van de goudzoekers met onderbouwing van vage juridische gronden in beslag neemt. Het geldende parool is: wat ik nodig heb, eigen ik mij toe.
Een perfecte setting voor een lonesome cowboy als James Stewart om eens hevig aan de boom te schudden. Stewart speelt een klassieke loner die zich alleen druk maakt om zijn eigen belangen. En die eigen belangen komen niet overeen met die van Gannon. Het gevolg is een spannend verhaal dat zich in prachtige decors afspeelt. Van modderige straten en ruige saloons tot prachtige berglandschappen.
Een ongewone rol van Stewart. Hij hangt niet de sympathieke en rechtschapen held uit, maar iemand die al lang geleden afstand heeft gedaan van moralistische principes. Hij is inhalig en enkel bezorgd om zijn eigen welbevinden. Zelfs zijn trouwe metgezel Ben maakt hij meerdere keren onmiskenbaar duidelijk dat hij niet meer van nut is als hij hem tot last wordt. Stewart is een ambivalente held. “I don't need other people. I don't need help. I can take care of me” Hij is iemand die in zijn tegenstander Gannon vooral veel van zichzelf herkent.
Het landschap speelt een belangrijke rol. Een ijslandschap in Alaska of een gevaarlijke bergpas fungeert als een soortement synchrone weergave van de inborst van antiheld Stewart. Even koud en even grillig als het landschap weegt Stewart zijn voordeel af zonder zich om de ander te bekommeren. Kleine spoiler: de landschappen worden, net als het weer, steeds vriendelijker.
The Far Country is een magnifieke western met een intrigerende dramaturgie en met psychologische diepgang. En ook cinematografisch is het genieten. Fijne film.

De combinatie van James Stewart en Anthony Mann werkt duidelijk. De 4e western samen en ook al is dit niet de beste van de reeks samenwerkingen, is het wel een degelijke film. Een western volgens het oude Hollywood boekje, maar het is wel wat anders dan een John Wayne film. Stewart is geen Wayne, maar hij heeft wel genoeg charisma, ook als cowboy, om zo'n film te trekken. Het geheel is niet zo heel bijzonder, maar wel vakmanschap. En liefhebbers van het genre zullen hier best van genieten.