Un Homme Qui Me Plaît (1969)

Mijlen onder "Un Homme et une Femme", maar een duidelijk herkenbare Lelouch, die ongetwijfeld duimt voor het thema van het avontuurlijke in de romantiek, nieuwe ontmoetingen, nieuwe liefdes...en die er steeds in slaagt enkele mooie, betekenisvolle scènes te brengen, zoals deze, in de wagen, waar "zij" even nadenkt over de leugen in hun verhaal, al is "haar" slotscène even knap.

Annie en Jean-Paul zijn best OK, al zal de echtheid van hun liefde bij de kijker wel niet inslaan als een bom. Haar zal ik steeds herinneren voor haar "Mourir d'Aimer", hem voor alles en niets.

Weelderig mooie muziek van Francis Lai, componist van het huis.

Relatiedrama. De focus ligt volledig op wat zich afspeelt tussen Belmondo en Annie Girardot met een flirt die zich ontwikkelt tot meer dan dat. Beiden spelen hun rol héél goed. De helft van de film ontwikkelt zich als een roadtrip door de USA waar beiden op dat moment professioneel actief zijn in het filmbedrijf (Belmondo als componist en Girardot als actrice). Misschien is het hier te danken aan het feit dat we door de ogen kijken van een niet-Amerikaanse regisseur dat een aantal settings zo doeltreffend overkomen. Aan het begin van de relatie begeven de tortelduifjes zich naar Las Vegas. Circus, exuberante shows, speelsheid, net zoals het begin van de relatie bijzonder speels is. Vervolgens vinden we hen terug in het uitgestrekte Monument Valley waar rotsformaties fallisch boven het landschap uittorenen. Ze zijn er helemaal alleen en uiteraard bedrijven ze er de liefde. Ook een bijzonder leuke scene is die Indianenachtervolging overigens. Het einde van de relatie kondigt zich aan in New Orleans, op het beeld en toon van een - sorry voor de omschrijving - oerlelijke (blues)zangeres. Treffend.
De inkijk in het filmbedrijf in LA en het gebruik van een handcamera (veronderstel ik toch want het beeld is wat schokkerig) draagt bij aan een soort docu gehalte van de film.