Roman Holiday (1953)

Romance in romantic Rome!

Ik ben de laatste tijd meer en meer Audrey Hepburn beginnen te appreciëren. Ik had altijd het gevoel dat ze een ietwat eenzijdige actrice was maar daar kwam met The Children's Hour (geregisseerd door William Wyler) verandering in. Tijd dus om nog eens een film met Hepburn in de hoofdrol om te zien hoe ze het er vanaf zou brengen. Met wat kun je dat beter doen dan een van haar eerste grote filmrollen die dan ook nog eens geregisseerd werd door diezelfde Wyler?

Oorspronkelijk was het de bedoeling om in Hollywood te gaan filmen met decors in plaats van op locatie in Rome maar Wyler weigerde dit en er werd in het budget gesnoeid en er moest een onbekende actrice worden gezocht voor de rol van prinses Ann, de toen onbekende Audrey Hepburn... En wat doet ze het toch weer goed. Ze is hier nog zeer jong in maar laat toch al wel haar klasse zien maar slaagt er vooral in om een realistische prinses neer te zetten die haar hele leven zowat kotsbeu is. Maar ook haar on screen love Gregory Peck doet het bijlange na niet slecht. Ik kende hem alleen maar als vader van een satanskind uit het eerste deel van The Omen en hier speelt hij dan ook een compleet andere rol maar wel met verve. Pecks kompaan daarentegen, Eddie Albert als Irving Radovich slaagt een beetje tegen. Vooral in de scènes wanneer Peck hem probeert duidelijk te maken dat hij moet zwijgen door hem pootje te lichten of water over hem te kappen begint hij teveel aan overacting te doen.

Roman Holiday zit boordevol prachtige sfeermomenten die vooral net dat extra krijgen door de prachtige stad Rome. De scooterrit is hilarisch maar het beste blijft toch het gevecht op de boot. Daarin laat Hepburn exact zien hoe moeilijk haar personage het heeft wanneer ze half wordt ontvoerd en om Peck roept. Die komt dan en slaagt iemand van de boot af die in het water valt en terwijl hij zich omdraait smijt Hepburn er nog een reddingsboei achter... Geweldig gewoon. En dit zijn dan nog niet de enige leuke momenten want ook de mond van de waarheid of de introductiescène van Hepburn waar ze haar schoen verliest zijn even memorabel maar ook over het einde ben ik content. Ik had verwacht dat Peck en Hepburn schoon schip gingen maken en bijgevolg ging trouwen maar dat gebeurt gelukkig niet. Neen, in plaats daarvan krijgen we nog een amusante eindscène waar Peck en Albert er toch in slagen om hun opdracht om de prinses te interviewen klaar te krijgen.

Tijdloze romantische komedie die wel een klassiekerstatus verdient.

4*

Een romantische komedie uit de oude doos zoals ze inderdaad jammer genoeg niet meer gemaakt worden. Deze film bewijst dat je met een flinterdun verhaaltje toch geweldige cinema kan maken - of hoe escapistische Amerikaanse film lang niet altijd slecht is. De film blijft ondanks al zn cliché's gewoon erg fris (met een geweldige en af en toe erg subtiele Hepburn) en levert een flinke portie ouderwets puur kijkplezier.

Ik kan alleen maar huiveren als ik denk wat ze vandaag de dag hiervan zouden maken, ongetwijfeld met Julia Roberts of Sandra Bullock in de hoofdrol en met een einde waar de prinses toch nog in de armen van haar lover stormt. Terwijl het einde nu gewoon perfect is.

Ondergewaardeerde film hier trouwens, wat mij betreft krijgt ie een héél dikke 4.

Princess Diaries, eat your heart out ....Wat een lekkere film om naar te kijken. Gewoon verstand op nul en genieten maar. Je ziet schitterende beelden van Rome en allerlei vorstelijk pracht en praal. Ik ben geen Sissyfan maar ik denk dat mensen die hier wel fan van zijn hier ook graag naar zouden willen kijken.

Je kon de sfeer van Rome bijna proeven in deze film. Met de chemie tussen Hepburn en Peck zat het ook wel goed. Hij zette zijn rol van een beetje een "sjaggeraartje" heel goed neer. Het open einde kon ik ook wel waarderen. Nou ja, op zich was het niet zo'n open eind want ze gaan op het einde ieder hun eigen weg, maar ik had het toch minder gewaardeerd als ze op het einde met elkaar waren getrouwd bijvoorbeeld. Nu blijft de mystiek er toch nog een beetje in.

Wat een fantastische romantische film zoals de user Finkployd zegt uit de oude doos. Wat heb ik hiervan genoten. G.Peck en Hepburn zijn echt geknipt voor deze film. De volle 5* voor mij.

Audrey Hepburn, wat een vrouw.. die grote donkere ogen en fijnzinnige gezichtsuitdrukkingen, schitterend. Prachtig samenspel ook met de galante Peck dat de hele film draagt.

Een "romcom" over een onmogelijke liefde zoals je ze nu inderdaad niet meer ziet, met humor in de kleine dingetjes zoals het 'ontwikkelingsproject' en champagne op het terras met een ondeugende blik. Ook wat kinderlijk onschuldige grapjes, maar dat maakt het niet minder plezierig.

Je voelt nog aan alles dat dit zo'n film is waar stelletjes vroeger naar konden uitkijken om een avond uit te gaan als hoogtepunt van de week, en dan kwamen ze ongetwijfeld niet van een koude kermis thuis. Het beste vind ik de rondrit door Rome en de ontmoetingen met de drukke Italianen. Een tijd waar je daar blijkbaar nog niet onder de voet werd gelopen.. Op de koop toe krijg je nog genoeg uitgekiende en perspectiefvolle zwartwit shots.

Het einde had ook niet anders gekund: een prinses ging er niet vandoor met een journalist. Erg van genoten en het stemgemiddelde is eigenlijk nog te laag.

Jezus, wat een film

Wie maakt nu zo iets? En wat erger is, wie zit nu op zoiets te wachten?

Het verhaal is gewoon zoooo ' '. Een prinses is haar leven met al het gedoe beu en loopt weg uit het paleis, en ontmoet een simpele jongen.

Ook het aspect van de film dat 'komedie' zou moeten betekenen was totaal niet grappig maar irritant en flauw.

Heb het uit gezien, met veel moeite en irritatie.

1,5*

Je lijkt me nu ook niet echt het juiste doelpubliek voor de film...

Zelf voor het doelpubliek lijkt het me irritant om altijd hetzelfde te zien.

Niet noodzakelijk als je de hoge score hier ziet. Zo repetitief vond ik het trouwens ook niet.

En vervolgens zie ik de meest overschatte film aller tijden in je top 10 op nummer 1 staan. In verhouding tot Jaws heeft Roman Holiday zelfs een geniale plot.

Bij Jaws is het meer dan het plot.

Wat heb je in deze film? NIETS!

Je hebt de prachtige en charmante Audrey Hepburn, de mooie locaties in Rome en het niet zo voorspelbare einde. Wat vond je dan eigenlijk zo repetitief?

Roman Holiday is een bovengemiddelde feelgood film. Niet de beste romantische komedie (Frank Capra films zijn iets beter), maar wel één dat bijna 50 jaar na dato nog altijd bij de meeste filmliefhebbers hun harten zal veroveren.

Ik ervaar dat eerder andersom, voor zover je over een goede plot bij Jaws kan spreken.

Roman Holiday is zo'n film die groeit tijdens het kijken. In het begin kon ik mij nog irriteren aan die "komische" momenten, die zeer vaak voorkomen in dit soort films. Met name de eerste ontmoeting tussen beide hoofdpersonen is vrij vervelend gespeeld door Hepburn.

Maar naarmate de film vordert, bevalt de film steeds beter. Het zijn dan ook twee uitstekende acteurs, en ook Wyler weet wel hoe zo'n verhaal vertelt moet worden zonder dat het eindresultaat al te zoetsappig is.

Eigenlijk vond ik vooral het einde zeer opvallend en heb ik zelfs mijn vraagtekens bij. Voelt de princes zich op dat moment niet bedrogen en gebruikt door Bradley? Het is in deze fase tenslotte niet duidelijk of er een artikel van haar in de krant komt. Daarnaast hield Bradley vol dat hij ander werk had en niet wist van haar echte persoonlijkheid. Ook die extra foto die werd gemaakt met de aansteker lijkt een moment om het bedrog nogmaals erin te wrijven. Maar gezien de gezichtsuitdrukking van Hepburn, voelt ze zich niet bedrogen of wellicht is het een gezicht van berusting. Ik ben benieuwd wat het oordeel van andere kijkers van de film hierover is.

Mooie klassieker. Hepburn schittert als vanouds en Peck heeft zo'n heerlijk cynische kop die perfect tegenspel levert. Het personage Irving is briljant en zorgt voor hilarische taferelen. Vermakelijke zit.

Erg leuke film weer van William Wyler, die ik steeds meer als regisseur ga waarderen. Een film met een verhaal als deze heeft een goede hoofdrolspelers nodig die een bepaalde chemie met elkaar moeten hebben om het een succesvolle film te maken. Gelukkig zijn die ingrediënten hier zeker aanwezig. Gregory Peck overtuigd in deze film als de charmante journalist, die steeds meer het hart van prinses Audrey Hepburn weet te veroveren. Ook Hepburn doet het goed en de momenten die zij samen beleven zijn vaak uiterst vermakelijk om te zien.

Verder toont Wyler af en toe fraaie plaatjes van een mooi en sfeervol Rome en blijft het allemaal tot het einde toe genieten van deze leuke film. Even had ik nog verwacht dat ze op het einde bij elkaar zouden blijven, maar eigenlijk is het maar goed dat dit niet gebeurde, want dit einde sluit veel beter aan bij de film. Ja best wel van deze film genoten en wil zeker nog meer van Wyler zien.

4,0*

Prachtige prent.

Het portret van Peck op het scootertje met Hepburn achterop is alleen al een klassieke prent. En ook nog typisch Rome. Misschien is de film daardoor aan zijn status gekomen? Of toch niet, ik denk zelf dat het meer komt door het romantische/originele verhaal. De film is ook erg sterk vanwege de prachtige stad Rome. De stad van de romantiek net zoals Parijs. Ze hadden de film ook wel in Parijs kunnen filmen maar in Rome was toch echt beter.

De acteurs zijn hier uitmuntend. waaronder Peck als journalist en Hepburn als de mooie prinses. De aankleding schitterde ook.

Zelfs de diadeem die Hepburn in haar haar had, had klasse.

De romantiek in deze film is aangrijpend. Ook sommige scene's waren zeer goed geschoten. De stijlvolle straten van Rome zijn natuurlijk erg prachtig. Ik ben ook wel blij dat ik deze film op vakantie in Rome heb leren kennen. Ik vond het fijn om Rome zo weer te zien. Ik vond dat wel fijn (net zoals bij Dolce Vita). Ook mooi om sommige scene's weer te zien. Zo kan ik me ook nog herinneren dat de foto's van scene's uit deze film op de straten van Rome werden verkocht. Waaronder natuurlijk de foto van Peck en Hepburn op de scooter.

Ik vond dit een erg fijne, mooie film wat duidelijk een klassieker is. 5,0.

In de jaren '30 en '40 waren de romantische komedies vooral screwball comedies die heerlijk druk en excentriek waren. Roman Holiday is al weer van de jaren '50 en de film is een stuk terughoudender en kalmer dan zijn voorgangers. Daardoor ook iets minder grappig, maar de relaties zijn wel geloofwaardiger. De reden waarom deze film nog steeds bekendheid geniet is Audrey Hepburn. Ik heb al eerder gemerkt dat ze niet veelzijdig is, maar in de juiste rol levert het magie op. Dit is haar beste rol samen met Breakfast at Tiffany's. Ze komt ongeloofelijk spontaan over en is bijzonder charmant. Het is één van die zeldzame acteerprestaties die meteen de hele film de moeite waard maken. Gregory Peck lijkt onder haar invloed ook lichter en spontaner te worden, al is dat misschien mijn verbeelding. Hij is in ieder geval zeer overtuigend. Verder valt vooral de sterke eindscène op. De rest van de film is vakwerk van William Wyler, maar niet gigantisch opzienbarend. Toch, door Hepburn wordt dit boven het gemiddelde uitgetrokken.

3,5*

Is nog geen jaar geleden uitgezonden, maar ik krijg de indruk dat ik hem nog eens moet herzien. Zondag is ie op één, en ik zal die gelegenheid dan maar grijpen.

Ik verwacht er wel niet veel van.

Mooi, lief, intelligent

Heel vermakelijk en prettig om naar te kijken. De film is eigenlijk niet veel meer dan een langgerekte reclamespot voor de stad Rome. Het verhaaltje dat zich intussen afspeelt is onderhoudend, maar niet heel bijzonder. Hepburn is catchy als altijd. Peck vind ik geen hele goede acteur. Hij is echter wel uitermate geschikt voor deze rol.

Een luchtig verhaal tegen een prachtige setting. Leuk en onderhouden (einde is ook vrij goed trouwens). Bovengemiddeld, maar geen topper.

Verrassend leuk.

Het is alweer een hele tijd terug dat ik Breakfast at tiffany's heb gezien met Audry Hepburn en toen was ik niet echt onder de indruk. In Roman Holiday kon ze me echter wel bekoren.

Uiteindelijk is mijn score een 4* geworden, omdat ik zeer pleased was met het einde, anders was het waarschijnlijk een halve score lager geweest.

De film is grappig en slim. Ik vond er een aantal goede grappen in zitten, zowel met tekst als met beeld.

Aan het einde van de eerste helft wordt het ietwat langdradig, maar wanneer de dagtrip door Rome begint verdwijnt dit gelukkig al snel.

Is zeker een herziening waard in de toekomst.

Zeer vermakelijke romcom dat in mijn ogen nog opvallend fris is, wat gelijk al te merken valt aan de beginscene, waar Hepburn haar voet in haar schoenen probeert te krijgen.

Verhaaltechnisch weinig bijzonderheden, behalve dan dat dit denk ik wel 1 van de weinige films uit die periode is dat de hoofdrolspelers de film niet eindigen met een kus. Verder is er chemie tussen Peck en de werkelijkwaar beeldschone Hepburn, die mij keer op keer weet te overtuigen met haar charmes.
Verder een aantal leuke moment, wat ook te wijten valt aan het filmen op locatie, iets wat in die tijd ook niet allerdaags was. Wel duurt de film iets te lang voor dit genre, waar ik anderhalf uur toch wel de max vindt voor dit soort films.

3,5*

Erg overschatte film.

Saai, truttig, weinig inhoud en vooral niet grappig.

Overschatte film, maar niet zo slecht dat ie een onvoldoende krijgt.

Toch wel mooie film. Grotendeels gered door het geweldige einde.

Ik had enkel maanden geleden het eerste uur gezien en eergisteren pas de film in zijn geheel. Het eerste deel was wal wat onnozel. Päcks baas is grappig, cru en to the point, maar voor de rest is Peck wat slap en Hepburn zelfs ronduit overacterend onnozel. Je blijft wel kijken door de de prachtige stad op de achtergrond en Hepburn doet ook niet echt pijn aan mijn ogen.

Maar dan wordt het wel beter. Als de twee de stad in trekken, krijgt de film vaart en het is alsof ze ook beiden echt lijken te ontwaken. Hepburn begint echt te stralen en je begrijpt waarom zij een ster is. Het is soms wel wat slapstickerig, maar dit stoort niet echt.

Wat mij nog het meeste plezier deed, is dat het gedoodverfde scenario (' ze ontdekken de waarheid, maken een fikse ruzie, maar maken net voor het eind een bocht van 180° waardoor ze in elkaars armen vallen en happy ever after leven) geen plaats kreeg.

De realiteit spreekt een klein woordje mee (nou ja, de integriteit van Pack en Albert is natuurlijk een romantische knieval) en zorgt ervoor dat de fim een waardig einde krijgt. Hepburn straalt hier fantastisch: zij is van tuttebel geëvolueerd naar een waardige, prachtige vrouw. Haar smart verbijt ze en de eindtitels op de lege zaal hebben de verdienste dat het toch een beetje een triest einde is.

Heel erg prettige film, waarin je wel verliefd moet worden op Audrey Hepburn. Wat een schitterende vrouw om te zien. En een hoogtepunt is zeker als ze zegt 'Dag Mevrouw' tegen de journaliste uit Amsterdam. (Maar ik zie ook nu pas dat ze in Nederland heeft gewoond en Belgisch is. Dus zo gek s het niet) Het verhaal is misschien niet zo heel bijzonder, maar door de sfeer en chemie is het gewoon hele fijne romantische komedie. Zonder dat de romantiek er vanaf springt. De opbouw is vrij lang, maar absoluut niet saai. Gewoon hele fijne film waarin Audrey en natuurlijk Gregory Peck schitteren. Daarnaast moet er gezegd worden dat ondanks dat de film alweer bijna 60 jaar oud is, het totaal niet gedateerd overkwam.

4*

ze had een Nederlandse moeder en bracht de oorlog (en ook de hongerwinter) door in arnhem en omgeving; zoals het verhaal wil nam ze in die periode als tiener zelfs deel aan balletopvoeringen om geld in te zamelen voor het nederlandse verzet.